Mga Sumasampalataya

Dec 29, 2011


A few more days, and we'll say goodbye to 2011.

Normally, I post this on the 31st, but I have a feeling that I'm not going to have internet access again, just like last Christmas, I thought to just post this today. My favorites of 2011.

But before I proceed, I'd like to give thanks to all the readers, followers, contest participants, all those silent readers, the people who followed my twits and liked my Facebook page (I am hoping you'd interact with me more there, specially those non-bloggers who I really don't know personally). I appreciate your taking your time to read about what goes on inside my head, even if most of the time they're not that interesting.

Enough drama, let's get on with the awards:

BEST MOVIE (International)
LAST YEAR: Toy Story 3
This film wasn't a part of my nominees of best films for the year, and I don't really think you'd all agree that it's the best film of the year if you see it. There were three films this year that gave me a wide smile after finishing the movie. Harry Potter, Crazy Stupid Love and my pick this year for best movie... The Help. It's a period film about a girl who wrote a book detailing the challenges of being a 'colored' maid, earlier in the last century. It's a film that you'd really root for the protagonists of the story. It made you care about the characters. I don't know what it is with Emma Stone, but so far she hasn't done any bad film in my book.
RUNNER-UP: Crazy Stupid Love, Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2

LAST YEAR: My Amnesia Girl
This is the year of the indie films. Before, when I hear indie movie I instantly think of gay films. This year's best film is essentially a gay film, but it defied the norm. Zombadings: Patayin Sa Shokot Si Remington didn't have mandatory sex scene. It did not portray us Filipinos as poor people. And it made me laugh out loud throughout the entire movie. Films like these and Ang Babae Sa Septic Tank gave me hope that Pinoys can do really good films and not just cheesy romantic comedies. Although I'm really looking forward to seeing Unofficially Yours next year (John Lloyd forever!!!).
RUNNER-UP: Ang Babae Sa Septic Tank, No Other Woman

LAST YEAR: Mass Effect 2
The last few months have been hard on my wallet. All the good games came out within  weeks of each other. But there was no other game this year that made me stay at home on weekends, forget that I'm in a relationship and basically ruined my social life other than The Elder Scrolls V: Skyrim. This game literally has no ending. I'm 100+ hours into the game, yet I'm still not half into the main story. Massive is not an appropriate description of Skyrim. It's not a perfect game. I own the PS3 version and I experience (take note, it's in the present tense) lag whenever I've played more than 6 hours of the game, it's not for those people who crave action every minute into the game (you do a LOT of walking in Skyrim), and even if it's got a hundred of people in the world, you'll hear the same voices over and over again. But then it lets you kill dragons. DRAGONS for cripes sake! Nuff said.
RUNNER-UP: Uncharted 3: Drake's Deception, Gears of War 3,

This year I'm really torn about this category. A lot of shows really deserve being on this list. I really got hooked on all these shows this year and they really delivered the goods. But I have to make one choice. Game of Thrones. Where else can you see incest, blood, gore, sexposition (exposition while in the middle of having sex), beheadings, DRAGONS, and heroes not be safe from death? Nowhere. Well, Once Upon A Time just did the last part. HBO didn't just give us a modern day Lord of the Rings. They stayed faithful interpretation of the original George Martin series (A Song of Ice and Fire) and they gave it to us in 10 straight weeks. I can't wait for April to see Season 2 (A Clash of Kings).
RUNNER-UP: Once Upon A Time, Shameless

LAST YEAR: Showtime
I don't get to religiously watch the primetime teleseryes, but from time to time i try to catch up. There aren't a lot of shows that I find really interesting. Like I said in a previous post, some of the stories being shown these days are recycled stories from before but only give a different twist that would at least make it seem like a new show. Lost relative. Kidnapping/hostage taking towards the end. But it's not really those scenes that make us watch them. It's in the meat of the story. The acting. The way it makes us feel better about ourselves seeing we don't have family members who want us dead. And it's always a positive if it makes us laugh. I've always been a fan of Xyriel's acting, and seeing Coney Reyes brings me back to those days when I was a kid watching my mom cry while watching Coney Reyes on Camera. 100 Days to Heaven deserves this award.

LAST YEAR: The Thanos Imperative
Earlier this year, Marvel said that 2011 was going to be the year of the mutants. They did good on that promise with really great stories like Schism and Regenesis. But undeniably, this year's event is the Dark Angel Saga. Critics have been unanimous in proclaiming this storyarc as a modern day classic. Comparisons with The Dark Phoenix Saga is well-deserved, if not an understatement. This is an awesome story. The tale of Angel's descent into becoming the heir of Apocalypse is as gripping and as emotionally straining as other literary classics. It's beautiful when it started and much more how it ended. The Dark Angel Saga is a perfect example of how to write a comic event.
RUNNER-UP: DC: The 52 Initiative, Spider-Island

LAST YEAR: The Walking Dead
While The Dark Angel Saga instantly put Uncanny X-Force on the front row of this list, credit must also be given to other perfectly written series. And my hats off to Scott Snyder in making me read Batman. His Detective Comics was just riveting. A story you can't put down and stop reading. He knows his Batmen, whether it's Bruce or Dick, and he knows how to give them a challenge. Detective Comics' The Black Mirror and now his Batman's Court of Owls storylines are just some of the best stories published this year. I don't want him to leave this book as I think Scott and Batman are a perfect fit. Credits to Jock, Francesco Francavilla and Greg Capullo for giving the matching tone in terms of the art for Scott's words.
RUNNER-UP: Uncanny X-Force, Amazing Spider-Man

LAST YEAR: Baby (Justin Bieber)
We don't really get a lot of quality Filipino music these days. I don't know if we're lacking good songwriters or if we just ran out of creative juice in terms of song making. What we're left with are bands with song whose lyrics don't always make sense and really good singers singing really used up remakes of songs. Then in came Zia Quizon's Ako Na Lang. It's refreshing in the ears. It sounds sosyal. It's uptempo. And you can't help but put the song on repeat. I loved this song. Whenever my phone randomly plays this song, I wouldn't listen to anything else anymore. I am not sure if her album contains remakes too (hopefully not), but listening to these kinds of songs make me hopeful in our ailing music industry.

LAST YEAR: President Noynoy
Don't you just hate it when Filipinos are put in bad light. I am proud to be a Filipino. I don't want to leave this country. But when you have an incompetent and bratty President, a corrupt ex-president, a boxer who longs to someday become a Vice President (or God forbid the future President), a sibling rivalry that ended up in murder between a Senator's half sister and poor brother headlining the news, it makes you change your mind a bit. Thank God, Shamcey Supsup and Gwendolyn Ruais made us forget about those thing even for just a couple of hours. They may not have won their crowns, but at least our attentions have been diverted to something pretty and not nasty.
LAST YEAR: The Arroyo's

LAST YEAR: The Deadbeat Club
I loved short posts. They are easier to read. They don't make my nose bleed. And when done the right way, they entertain. I don't like long posts. I don't like posts written so lengthily with no direction and have no point. Bloggers tend to do that. But there is one blogger that does that, yet he still successfully gets me engaged in reading his long posts. He got me reading through his ordeal in finding an empty cubicle where he can dump his shit. I don't know how anyone could be so gifted in words. I'm jealous. His blog is not for everybody, you'd probably find this guy arrogant or snobbish. He probably won't find the time to visit your blog back if you comment on his posts. But he is a great read. This year the Best Blog is Lio's Same Shit, Different Day.
RUNNER-UP: Wickedmouth, Human, All Too Human, Ms. Chuniverse

Agree? Disagree? What were your bets for the year? And you've got til Sunday to join my little pacontest, see posts below. :)

I might not be online again on Sunday, so HAPPY NEW YEAR Everyone!!!

Dec 27, 2011


When you can't sleep at 3 o'clock in the morning, there are  certain things that comes to mind.Things that you don't necessarily think of when you're busy working or doing whatever.

So at 3 o'clock I was thinking of the word trust.

It has been proven time and again specially nowadays that it's hard to trust people. Specially these days when meeting a new person  is just one click away. You don't really get to screen them anymore if they are trustworthy or would stab you in the back the minute you turn your back around.

I've been burned a lot of times. The feeling sucks when that happens.

One befriended me so she can borrow money. Once she got that, she just disappeared.

One became a friend. But then did something wrong with my partner.

One was initially sweet but when I failed to reciprocate the sweetness, tried to turn people against me.

And then there's one who's just plain nasty even when I'm around.

I've moved on from these things. They are petty, and dwelling over them is just childish.

But it's 3 o'clock in the morning.

And I can't get my eyes to close.

Specially now, since I sent my mother a message meant to be sent to 'Kasintahan.'

Dec 21, 2011


Sana ang mga bata forever 4 years old na lang.

Yung edad na nag-eexplore sila at pilit iniintindi ang mga bagay na nakikita nila sa paligid. Nakakatuwa lang.

Kanina kasi, papasok may nakasabay akong maglola sa bus. Yung batang babae, feeling ko paglaki ay magiging isang napakahusay na komentarista. Kacute lang kasi. Eto ang mga eksena.

Sa harap ng maglola ay magsyotang PDA. Naglalampungan sila sa bus at wala silang pakialam sa mga nakakakita sa kanila. Etong batang babae, nakatayo sa likod nila. Syempre nakikita niya ang mga kababalaghang ginagawa ng nasa harap niya.

Hindi niya siguro naiintindihan ang mga nangyayari sa harapan kaya hindi niya napigilan ang sarili, kinalabit niya yung lalake.

BATA: Pssst huy, anong ginagawa ninyo?

At hinila ni lola paupo ang apo.

Dahil magpapasko na, nauuso nanaman yung mga taong nagpapanggap na pasahero ng bus pero ang totoo ay mangangaroling lang pala.

May ate na sumakay para mangaroling. Imperness kay Ate, may hitsura siya. May boses din kahit papaano. Pero may kasabihan nga, beauty is in the eye of the beholder.

ATE: Merry Christmas merry merry Christmas, Pasko'y anong saya... (di ko alam yung lyrics)

BATA: Lola wag mo bibigyan yung kumakanta ang panget ng boses!

Panalo yung bata. Gusto ko siyang kidnapin kanina.

Dapat palitan ko na yung title ng blog ko. Napapadami ang kwentong commute ko.

Pipilitin kong magpost ulit bago magpasko, pero kung di ko na magawa, MALIGAYANG PASKO SA INYONG LAHAT SA BLOGOSPERYO!!!

Dec 12, 2011


Dahil ayoko sumabay sa mga year-end posts ng mga bloggers, mauuna na ako.

Third year ko nang i-grade ang buhay ko. Sa mga baguhan sa blog ko, ito ay isang narcissistic post. Tungkol ito sa kung paano ko gagraduhan ang ilang aspeto ng buhay ko sa taong 2011.

Papasa ba ako o hindi?

CAREER 88% (2010 - 85%)
Hindi ko alam kung mayroong perpektong trabaho. Sa lahat na lang ng pinasukan ko, hindi ako nawalan ng reklamo. Hindi ako nawawalan ng dahilan para ma-stress at uminit ng ulo. Lahat ng trabahong pinasok ko (iilan pa lang naman iyon) meron at meron akong nagiging puna. At ito ay hindi exception.

Pero hindi ko maitatanggi na itong posisyon ko ngayon, i-english ko na: I gained much more appreciation for my job this year. Oo, dahil sa tax, mas lalong lumiit ang sweldo ko kahit dalawang beses ako nagka-increase ngayong taon. Pero kahit ganun mas mahal ko pa rin ang trabaho.

Ngayong taon, ako'y naging Senior Lead at naging Super User (Subject Matter Expert), at dahil sa mga naging posisyon ko, mas naintindihan ko kung ano ba talaga ang trabaho ko. Oo, ngayon ko lang naintindihan ang trabaho ko. Hindi ko pa rin maipapaliwanag kung ano ba talaga ang trabaho ko, pero kung tatanungin mo ako ngayon mas maikli na lang ang paliwanag ko.

SOCIAL LIFE 73% (2010 - 79%)
Promising ang naging umpisa ng Social Life ko ngayong taon, pero hindi ko alam kung saan nag-umpisa bumagsak. Hindi ako masyadong nakasama sa mga lakad ng mga barkada  ko. Nakakalimutan na akong yayain sa mga birthday celebration ng mga close friends ko. Hindi na ako nakakapag house party sa bahay namin.

Ano na nga ulit ang lasa ng alcohol? Etong taon na yata tuluyang nagkaroon na ng sari-sariling buhay ang barkada namin. Nagsimula yan nung naghiwalay yung isang pares ng mga bff namin.

Pero ang totoong dahilan kung bakit bagsak ang Social Life ko ay dahil sa isa pang aspeto ng mamarkahan ko sa baba.

LOVE LIFE 95% (2010 - 100%)
Hindi dahil bumaba ang marka ko sa buhay pag-ibig ay ibig sabihin na di ko na mahal si Kasintahan. Noong isang taon mataas talaga ang marka niyan. Syempre yan yung mga panahon na nasa Honeymoon phase pa yung relasyon. Andun syempre yung kilig (lalo pa sakin dahil ito yung unang pagkakataon na lumampas ng isang buwan ang naging relationship status ko).

Well, hindi pa naman natatapos ang Honeymoon Phase. Marami ring magagandang nangyayari samin, katulad na lang nung weekend, di nakatuloy sa amin si Kasintahan (hinanap siya ng tatay ko). Di na yata sanay si Tatay na wala si Kasintahan sa bahay pag weekend.

Pero kakabit nito, syempre meron din kaming naging problema. Sa mga sumusubaybay sa isang tahanan ko, alam niyong nagkaroon ako ng isyu sa pagtitiwala pagdating sa mga nakikilala naming kaibigan. Gaya ng trabaho, wala naman yatang perpektong relationship. Pero ang mahalaga ay mahal ninyo ang isa't-isa. Kaya kahit ano pa man yung pinagdaanan naming dalawa ngayong taon, kami pa rin ang magkasama. Yiiiiii. Keso.

BLOG LIFE 85% (2010 - 96%)
Hindi man ako naghiatus ngayong taon, sobrang dumalang naman ang aking pagsusulat. Tinamaan ako ng sinasabi nilang writer's block.  Hindi man lang umabot ng 100 ang mga nailathala ko ngayong taon.

2011 ay hindi rin naging maganda para sa isa ko pang tahanan na tuluyan ko nang nilisan kamakailan.

Ang maganda lang, kahit hindi marami ang mga nakilala (actually, wala pang sampu ata ang mga bagong nakilala ko ngayong taon) ko, yung alam ko at yung tunay kong nakilala, alam kong kaibigan ko talaga. May sumablay lang talagang isa, pero okay na rin.

At least nakilala ko yung isa sa mga kras ko sa blog na si Coldie. Ako'y isa sa iilan lang na nakakita ng  tunay niyang hitsura sa likod ng mga smiley na pinopost niya sa blog niya.

Medyo bumabalik na ang creative juices ko, so hopefully tataas ulit ang grado ko sa 2012.

SAVINGS 70% (2010 - 70%)
Bagsak pa rin ngayong taon. Hindi na rin akong sumubok na ipasa ito. Umpisa pa lang ng taon nabaon na ako sa utang.

Blackberry. XBox Kinect. DSLR. Sangkaterbang comics. Sangkaterbang original na video games. Boracay trip. Bohol trip. SSS Loan.

Ang importante lang sakin, sa ngayon, ay nag-enjoy ako.

Hopefully sa 2011 mas magiging maayos ang lahat. Nag-enroll na ako, at bumili ng shares sa kumpanyang pinagtatrabahuan ko (kaya mas liliit nanaman ang sweldo ko). Tumigil na ako sa pagbili ng mga comics (maraming salamat sa torrent at nakakapagdload nako). Hindi na ako kailangang gumastos para sa Tablet dahil papadalhan ako ng pinsan ko ng Kindle Fire. At mas malaki na ang kinikita sakin ni Kasintahan.

HEALTH 75% (2010 - 70%)
Kung may highlight ako ngayong taon, ito ay ang pagpayat ko. Hindi na masyado halata ngayon dahil medyo malamig at mas napapakain ako.

Pasang-awa lang ako ngayon dahil hindi ko pa nakukuha yung minimithi kong timbang. Marami pang dapat trabahuin. Kelangan ko pang magsayaw ng Dance Central ng madalas.

Pero malaking achievement na sa akin ito dahil ngayong taon ako tumungtong sa pinakamabigat na timbang ko sa buong buhay ko. Ayoko nang balikan dahil nakakahiya. Basta ang mahalaga ay naibalik ko ito sa timbang ko sa timbang ko noong 2008.

Marami pang pawis na dapat tumulo. Ngayong magtetrenta na ako, mangyayari ito. Itataga ko yan sa bato.

AVERAGE 81% (2010 - 83.33%)


Bumaba ang grado ko, pero okay lang. At least alam ko na ngayon kung saan ako magfofocus sa 2012.

Hopefully, mag-iimprove next year.

Hopeful ako kasi maganda palagi ang dating sa akin ng mga "even" years.

Kayo, kung mamarkahan kayo sa mga nakatalang aspeto ng buhay niyo, ano ang magiging grado ninyo?

Dec 9, 2011


Isang dekada na pala akong nagsusulat.

Nakita ko kanina yung journal ko noong college. Binasa ko ito, at nagpapasalamat ako na tapos na ang phase na iyon ng buhay ko.

Nakakahiyang ipost ang mga pinagsusulat ko noong bata pa ako. Ang babaw babaw ko. Ang bratty ko. Pasaway. Walang kasubstance substance. Ang jologs lang.

Wala akong balak na ipost dito ang mga nakaraang sinulat ko, pero bibigyan ko kayo ng patikim ng mga naging laman ng 12 journal ko na naging hingahan ko sa loob ng limang taon.
  • Masyado ako noon affected sa mga kaganapan sa mga pinapanuod kong tv series. Kung mababasa niyo lang ang mga violent reaction ko sa mga cliffhanger na eksena sa Dawson's Creek, Alias, 24 at 7th Heaven.
  • 2001: ang goal ko para sa taon ay makahanap ng kopya ng pornographic magazine.
  • Naisulat ko ang bawat minuto ng byahe ko kasabay ang noong kras ko na si Thursday. Gaya ni Monday, si Thursday ay di ko nakilala (kasabay ko lang siya talaga sa FX tuwing Thursday).
  • Naisulat ko kung paano ko inistalk si Thursday (kavillage ko kasi siya). Sinulat ko yung suot niya tuwing nakikita ko siya, yung plate number ng sasakyan at scooter niya, kung nasaan nakalagay yung nunal niya. 
  • May isang araw, nagsulat ako sa journal ko na kunwari isa akong pirata. Wag niyo nang alamin.
  • Lahat ng sexual encounters ko mula 01-05 ay nakasulat sa journal ko. 
  • May isang buwan na emo lahat ng sinulat ko dahil nabasted ako nung isang nakaniig ko (Si Obsession... kung nibackread mo).
  • Sa isang buwan na iyon ay nakasaad din ang mga plano ko kung paano ko malalaman kung saan nakatira itong si Obsession. Oo creepy ako.
  • Parang national headline na sakin ang bagong title ng Astonishing X-Men, ang Avengers/JLA Crossover.
  • Suicidal ako noong kolehiyo tuwing Valentine's Day. 
  • Naging saksi ang journal ko sa pag-ibig ko sa isang nakilala sa text na eventually ay iniwan ako sa gitna ng aming "date".
Nakakatuwa na nakakasuka kapag binabalikan ko lahat ng pinagdaanan ko sa sampung taon na nagsusulat ako.

Nakakadiri mang balikan pero kung wala ang mga iyon, malamang wala akong maikukwento.

Hindi ko marerealize na hindi boring ang buhay ko.

Dec 5, 2011


Sa FX kanina

May tatlong nakasama

Dalawang babae at isang binabae

Masaya silang tatlong nagkukulitan



Si Kuyang pusong ate biglang nagpatawa

Naaliw ang lahat lalo na yung isa

At sabi niya:

En - Kay - Kay - El - Kay (NKKLK)

Natahimik ang barkada

Pati ako nataranta...

Ano raw?!

"Gaga ka teh, nakakaloka lang!!! Di yun iniispell!!!"

At muling nagtawanan ang lahat sa barkada

Nakakaloka talaga

Napapost lang bigla. Ayaw kong malimutan yung narinig ko kanina kaya post agad. Paalala lang may pakontes ako sa baba. Sali na!!!

May picture na yung jacket. See below.

Dec 4, 2011


Sabi sakin hindi ko daw nipopromote yung pacontest ko kaya walang sumali. Pero dahil may humabol na isa, with multiple entries to boot, naisip kong iextend na lang yung pacontest ko. Akala ko nakaligtas ako sa jacket.

Mamimigay ako ng 3 jacket mula sa kumpanya ng gasolina na aking pinagsisilbihan. Wala masyadong kailangang gawin, just follow below:

  1. Hanapin sa iyong blog ang pinakamagandang post na nagawa mo. Walang tema, basta yung post na proud na proud ka nang isulat mo. Yung tipong kung 1st time kong pumunta sa blog mo, mapapabalik talaga ako sa ganda ng ginawa mo.
  2. I-repost ang sinulat na ito. 
  3. Ilagay sa dulo ng post, ang link sa blogpost kong ito. Kayo na ang bahala kung ano ilalagay ninyo. Kung within the last month lang ang post, i-edit mo na lang yung dulo at ilink ang post na ito.
  4. Para malaman ko na lumahok ka sa pacontest ko, magcomment lang dito at ilink ang blog post mo.
  5. 1 post = 1 entry. More repost = more entries.
  6. Matatapos ang contest sa Dec. 31, 2011
  7. Announcement of winner, Jan. 15, 2011.
Ang mga entries ninyo ay gagawan ko ng sariling links sa gilid ng blog ko. Ang gusto ko lang naman ay mabigyan ng pagkakataon na mabasa ng ibang tao ang husay ninyo sa pagsusulat. Added bonus na rin, mamimigay ako ng kopya ng paborito kong libro at paborito kong comics sa pinakamagandang post na mababasa ko at sa pinakamagandang post sa opinyon ni Kasintahan. 

So to summarize: ang mga papremyo:

3 - Shell Jacket
1 - Mighty Thor Volume 2 (1-7)
1 - Fear Itself (1-7)
1 - Morning Glories Volume 1 TPB
1 - Book (choices: Life of Pi, Art of War, Graveyard Book, Love in the Time of Cholera)

Pag may budget pa, mamimigay din ako ng Ferrari USB. 

Dec 2, 2011


Matagal ko nang nais isulat itong post na ito. Last month, may isang araw kasi na wala akong ginawa kundi tumutok lang sa mga palabas sa ating lokal na telebisyon. Ang mga napanuod ko dito ay ang nagpatibay sa aking paniniwalang walang kwenta ang mga drama ng channel 7.

Sa mga loyalist pagdating sa so-called network wars, meron din naman akong puna sa mga palabas ng channel 2. Pero itong akdang ito ay in general aking obserbasyon sa local television.

  • Naiirita ako sa batang si Daldalita. Wala siyang ginawa kundi magpacute. Feeling ko siya yung tipo na pagdating ng edad trenta ay isip bata pa rin. Mataba at walang lovelife. Ewan ko, pero meron siyang something na nagpapainit ng ulo ko.
  • Walang kwentang script at direksyon. Nakapanuod ako ng episode ng panghapong drama nila na di ko maalala yung title. Basta baliw-baliwan si Tanya Garcia. Merong isang eksena dun, may isang artista na nagmomonologue. Sinasabi niya kung ano yung ginagawa niya. "Uupo muna ako. Dito ko siya hihintayin." Hello!!! Obvious naman, di mo na kailangan sabihin. Kakaasar.
  • Ang lamya umarte ng mga bida. Ang OA ng mga extra. Palabas sa FX yung serye ni Roderick Paulate. Hinuli siya ng pulis kasi nawala niya yung anak niya. Bigay na bigay yung pulis sa akting ng paghuli kay Roderick habang si Mark Anthony nakatanga lang. Mas magaling pa umarte yung teatro sa hayskul namin.
  • Nawala ang common sense sa mga tao. Hindi ko alam kung pinapantay lang ng GMA yung logic nila sa target market nila, pero may mga eksena talaga na minsan di ko alam kung may common sense ba talaga yung mga karakter sa palabas nila. Gaya ng example sa taas, mas inintindi nila yung paghuli kay Roderick kesa paghanap dun sa nawawalang bata. Nakita na nga nilang ibang bata yung bitbit nung tao, di pa rin naniwala na nawala niya yung bata.
  • Hindi rin naman perpekto ang Channel 2. Minsan ay nagkakasala din sila sa mga puna ko sa kabilang istasyon. Kaya lang ang problema ko sa mga drama ng dos ay iisa lang ang tema ng lahat ng kwento nila. Nawawalang kapamilya. Gitna lang talaga ang aabangan mo, dahil generic ang opening at ending ng mga kwento nila. Origin ang umpisa. Kidnapping/Hostage-taking ang katapusan.
  • Kailangan nilang mangumpitensya sa Fantaserye. Hindi naman kailangan. Ang panghatak nila sa publiko yung mga kakaibang ideya nila at yung husay ng mga artista. Wag na sana sila mangumpitensya sa mga walang kwentang pantaserye dahil unang-una ang pangit nila gumawa ng special effects. 
May mga puna pa ba kayo sa mga tv shows ng mga Pilipino?

Nov 29, 2011


Hanggang bukas na lang naman ang Nobyembre, at sa Huwebes ay Disyembre na, at dahil pasulput-sulpot na lang ang mga blog post ko kaya ngayon ko na ialalathala ang mga nominado para sa aking taunang Best of the Year Awards.

Sa mga bago lamang dito, tuwing huling araw ng taon ay naglalathala ako ng mga naging paborito ko sa taong nagdaan mapapelikula, telebisyon, musika, comics, video games at blogging. Wala lang, gusto ko lang. Blog ko kasi 'to. Tsaka para na rin matakpan yung post kung saan nagpost at nagbura ako ng concert video ko.

At dahil mayroon pa ngang isang buwan bago matapos ang taon, maaaring hindi man makasali sa listahan ng mga nominado, merong mananalo na shoe-in lamang.

Kung sa tingin ninyo, may nakaligtaan ako, let me know, idadagdag ko.

Harry Potter and the Deathly Hollows Part Two
Source Code
X-Men First Class

Ang Babae Sa Septic Tank
No Other Woman
Zombadings: Patayin sa Shokot Si Remington

Batman: Arkham City 
Dance Central 2
Deus Ex: Human Revolution
Gears of War 3
LA Noir
Portal 2
The Elder Scrolls V: Skyrim
Uncharted 3: Drake's Deception

Game of Thrones
Once Upon A Time
The Good Wife
The Walking Dead

100 Days to Heaven

DC's 52 Initiative: DC Reset their entire comic line
Fantastic Four: Three - The Death of Human Torch
Spider Island: New Yorkers start having Spider-Man's powers
The Dark Angel Saga: Archangel the heir of Apocalypse
X-Men Schism: X-Men Civil War between Cyclops and Wolverine

Amazing Spider-Man
Detective Comics / Batman (The Scott Snyder run)
Fantastic Four / FF (Future Foundation)
Morning Glories
The Walking Dead
Uncanny X-Force

Ako Na Lang - Zia Quizon
Give Me Everything - Pitbull Feat Neyo
Party Rock Anthem - LMFAO
Rolling in the Deep - Adele
Someone Like You - Adele
Super Bass - Nicki Minaj

Miss Universe and Miss World
The Arroyo's
The Norway Massacre
The Revilla's / Bautista's
The whole KC/Piolo debacle

(Blog must at least have one post  per month... hindi pasulpot-sulpot lang... previous winners not included)
Escape Islands
Human, All Too Human
Mood Swings
Ms. Chuniverse
No Spam, No Virus, No Kidding
Same Shit Different Day
Sentimiyento de Patatas
Soul Jacker
The Creative Dork
The Daily Panda
The Gasoline Dude
The Great Maldito

Hindi pa tapos ang taon, marami pa pwedeng magbago lalo na sa mga pelikula (andyan ang aking childhood favorite na Adventure of Tintin, Muppets, Mission Impossible).

Kung meron akong nakalimutan, o kung meron sa tingin niyo na dapat kasama sa listahan ng mga nominado sabihin niyo, malay niyo yun pala yung dapat manalo nakalimutan ko lang kasi ulyanin ako.

Nov 27, 2011


Bago kayo maiskandalo at mawindang sa post na ito, ilang bagay lang na kailangan gawin:
  1. Not Safe For Work ito. Kung ayaw niyong masira ang mundo niyo, don't open the video!!!
  2. Hinaan ang video at wag ilapit sa tenga kung nakaheadset kayo. 
  3. Oo, pinakita ko mukha ko dito (although di ito first time, pero ito unang pagkakataon in a long time).
  4. Mukha lang oily ang mukha ko, pero nagmomoisturize kasi ako, kaya medyo makintab. 
  5. Panget ang boses ko, wag niyo nang ipamukha sa akin.
  6. Pag puros negatibo ang mabasa kong kumento dito, tatanggalin ko ang video.
  7. Oo, magulo ang bahay namin, tamad yung katulong, bakit ba.
  8. Ang kinanta ko ay Blue Eyes Blue ni Eric Clapton. Ngayon pa lang, nagsosorry na ako sa pagbaboy sa kanta niya. 
  9. Go lang ako, kahit hirap na ako kumanta!!! That's perseverance.
  10. Kung nagtatanong kayo anong topak ang pumasok sa akin at nagganito ako, hindi ko rin alam. Pero marami pa akong concert videos sa phone ko!!! Somebody stop me!!!
  11. Kung matuwa man kayo o hindi sa video, wala na pong bawian sa paglike sa FB Page at pagfollow sa twitter. LOlz
  12. I'm so sorry. 
Promise, hinaan niyo lang ang volume. At sabihan niyo ako kung kailangan kong tigilan ang kahibangan ko na isa akong singer. 

Wala na yung video!!! Salamat sa mga nanuod at nagkumento, wala na ang dangal ko!!!

Hanggang ngayong gabi na lang ang video, nahihiya nako. LOL.

Nov 22, 2011


Sa katapusan ng buwan, magiging opisyal na... ang kumpanya ko ngayon ang pinakamatagal kong pinagsilbihan sa buong karera ko.

Kung tutuusin, 3rd choice ko itong trabaho dito. Habang masarap pakinggang nagtatrabaho ako dito sa gasolinahang ito, noong una di ko talaga nakikita ang sarili ko na magtatagal dito. Hindi maaalis sinabi kong sa **e** ako nagtatrabaho, ang itatanong nila, 'tagalagay ka ng gasolina sa mga sasakyan?' Sagot ko na lang, 'di po window wiper lang ako.'

Hanggang ngayon, marami akong reklamo sa kumpanya, sa trabaho pero hindi ko pa rin makita ang sarili kong nagsasubmit ng resignation letter.

Naranasan ko man noon na paglabas ko ng building na mayroong mga aktibistang namamato ng itlog dahil sa kumpanya namin, dagdag na lang yun sa mga nakakatuwang anekdota sa buhay gasoline boy ko- este taong grasa na pala ako ngayon.

Napaisip tuloy ako kung bakit ako tumagal ng higit tatlong taon dito sa kumpanyang ito:

Ito ang dahilan kung bakit ako nagstay sa kumpanya. Noong nag-aapply ako, 3 ang hinihintay kong offer, at 2 sa mga ito ay nangangako ng trabahong may kinalaman sa pinag-aralan ko sa kolehiyo. 2 dito ay nangangakong magiging tunay na 'yuppie' na ako. 2 dito, na kahit maliit ang sweldo ay alam kong magugustuhan ko. Pero isa lang ang nagsabi sa akin sa unang araw ng trabaho ko na "you'll be training in New Zealand for four weeks." Isusuko ko pa ba ang pagkakataong ito? Wala naman ibang kayang mag-offer ng ganito.

Sa dami ng mga nagawa ko sa kumpanyang ito, sigurado ako napakaganda na ng resume ko. Hindi sa pagmamayabang, pero alam kong lahat ng mababasa ng HR sa mga ginawa ko dito ay magiging kaaya-aya sa paningin nila. Kasi dito pa lang, kailangang ganun ang gawin mo. Hindi ka uusad sa karera mo, kung sa isang bagay ka lang magaling, kailangan sa lahat ng aspeto ay may naiambag ka sa Team mo o kaya sa Line of Business ninyo. Tuwing anim na buwan, kailangang maiupdate mo lahat ng accomplishments mo, dahil sa galing ng mga katrabaho mo, kung pagplace lang ng order ang alam mo, hanggang doon lang ang magiging lugar mo.

Noong nagsimula ako, akala ko sapat na ang dating experience ko sa pagiging Supervisor sa isang Call Center para umusad. Nanliit ako, dahil ang totoo, wala pala akong alam sa maraming bagay. Nagsimula ako, Manage Order Scheduler, pero natuto din ako magresolba ng mga complaints ng mga customer ko. Nag-ayos ng mga invoice ng mga nagrereklamo. Natuto akong maging lider. Natuto ako ng ilang administrative work. Natuto ako mag-MS Excel, Powerpoint at kung anu-ano pang kailangan sa trabaho na noo'y wala naman akong pakialam. At dahil ngayon, isa akong Subject Matter Expert, dapat lang marami na akong alam sa trabaho ko.

Gaya ng sinabi ko sa taas, sa dami ng posisyong nahawakan ko, bilang isang Gas Boy at ngayo'y Taong Grasa, hindi ko naranasan yung magkaroon ng routine sa trabaho. Araw-araw iba ang nagiging experience ko. Minsan sobrang sakit sa ulo, pero napapag-isip ako. Hindi ako pwedeng magreklamo na nabobobo ako sa trabaho ko, dahil hindi yun totoo. At kung may mga araw na petiks ako, laking pasalamat ko at pwede akong mag-internet, magsulat ng post at magbasa ng blog ng ibang tao. Hindi lahat ng empleyado may ganitong pribilehiyo, magrereklamo pa ba ako. Dito sa kumpanyang ito nabuhay ang blog life ko.

Syempre hindi lahat ng makakasalamuha mo sa trabaho, magugustuhan mo. Andyan yung mga jologs na asal skwater, merong mga bading na sobrang ingay, andyan yung dating nakaflirt mo, at meron ding mga kapwa mo blogero na nakakaalam ng sikreto mo. Wala namang perpektong lugar ng trabaho. Lahat may pulitika. Lahat may isyu. Kami pa nga, minsan pag inabutan ka ng aktibista kailangang magtago ka. Pero lahat yan, kung gusto mo ang trabaho mo, lalo na ang mga kasama mo, pagtityagaan mo. Minsan pa nga, suswertehin ka, kasi ang kasintahan mo kapareho ng kumpanyang pinagsisilbihan mo.

Gaya ko.

Ito ang aking entry sa pakontes ni Gasul na Blogversary Writing Contest. Gusto ko kasi manalo ng 1TB na Hard Drive.

Nov 17, 2011


Gusto ko lang ilabas. Nag-init talaga ang ulo ko kanina.

I'm mean today.

Sa mga nag-follow sakin sa Twitter, medyo nabanggit ko na to kanina.

Anyway, kwentong commute nanaman ito.

Dahil kagagaling ko lang ng 2 hour overtime sa trabaho, ninais ko nang matulog habang bumibyahe.

Paidlip nako nun. Nakakatatlumpong puting tupa na ang nabibilang ko.

Biglang may nag-ingay sa harap ko.

Babae. Tumitili.

"Excited nako sa Breaking Dohwn (pronounced d-own)!!!"

Tas tumili din yung katabi niyang bading.

At sabay sabay nang umingay sa harap ko. Apat silang excited sa Twilight.

Kaya di nako nakatulog.

Nang tingnan ko yung pinakamaingay sa kanila, napatutok agad ang mata ko sa isang medyo kakaiba.

Sinipat ko si ate mula ulo hanggang paa.  

Ate naman siya. Pero shet, bakit ganun? May balbas siya.

Yung tingin kong iyon ay di pumigil sa kanilang pag-iingay.

Yung curiosity ko bumalik sa galit.

Tapos nakita ko yung katabi niyang bading. May goatee.

Pero shet, mas makapal yung goatee ni ate.

Lalong lumala ang pagiging laitero ko.

Habang tumitindi ang asar ko sa kanya, ganun din ang level ng ingay niya.

Sabay tawa pa.

Kaya pala minsan pasusyal ang salita niya, may braces siya.


Ate may pang braces ka, pero pangwax ng balbas mo di mo magawa!!!!

Inhale. Exhale.

Yun lang. I'm okay now.

Nov 11, 2011


Kung anim na taong blogger ka na...
  • Nakapagpakilala ka na sa iyong mambabasa (whether personally o sa iyong mga kwento tungkol sa sarili mo).
  • Nakapagsulat ka na tungkol sa tinatawag na "quarter life crisis"
  • Naipagmalaki mo na ang mga lugar na iyong napuntahan (lalo na kung ika'y nangibang-bansa).
  • Nalagyan mo na, at inalis mo din ang mga maiingay na music apps sa blog mo.
  • Nakagawa ka na ng anonymous blog
  • Nakapag-hiatus ka na. Hindi lang once, twice pero maraming beses na.
  • Hindi ka na nagugulat kapag ang akala mong straight blogger ay straight na lalake din ang hanap.
  • Naging emo ka na dahil single ka. 
  • Nakapanligaw ka na, nagkasyota o naligawan ng kapwa mo blogger.
  • Naging keso ka na dahil may kasintahan ka.
  • Naging bitter ka dahil hiniwalayan ka ng kasintahan mo.
  • May ex kang blogger, o naging blogger pagkatapos niyo maghiwalay.
  • Nagkaroon ka na ng creepy stalker.
  • Nabanggit o naifeature ka na sa ibang blog.
  • Yun nga lang minsan ay hindi maganda ang naisulat tungkol sa iyo.
  • Mahahanap ang blog mo sa Google pag nagsearch sila ng mga katagang "unang j@kol", "kwentong s3x ng magpinsan", "paano makipag-usap sa dwende", "masakit ang condom", "lalakeng nakikipagtitigan sa Santolan"
  • Naplagiarize na ang ibang sinulat mo.
  • Nakasali ka na sa iba't ibang pacontest/pakulo ng ibang mga bloggers.
  • Nanalo ka na kahit isang beses lang sa isang pakontest.
  • Nakatanggap ka na ng "award" mula sa ibang blogger.
  • Alam mong ang "award" na ito ay isa talagang tag.
  • Naabutan mo ang panahon na dahil walang maisulat ang mga tao, kung ano-ano na lang na klase ng tag ang pinatulan mo gaya ng "litrato ng binti" tag.
  • Naadik ka din sa paghihintay ng kumento. Refresh every 30 minutes ng page para malaman kung may nadagdag na kumento.
  • May mga hindi sumang-ayon sa iyong mga opinyon at nang-aaway sa'yo sa pamamagitan ng mga kumento.
  • Hopefully, hindi ka pumapatol sa mga ito.
  • Nakapagpacontest ka na...
Dahil ngayon ang araw ng aking pakapanganak sa mundo ng blogosperyo, magpapakontes ako.

Mamimigay ako ng 3 jacket (picture to follow) mula sa kumpanya ng gasolina na aking pinagsisilbihan. Wala masyadong kailangang gawin, just follow below:

  1. Hanapin sa iyong blog ang pinakamagandang post na nagawa mo. Walang tema, basta yung post na proud na proud ka nang isulat mo. Yung tipong kung 1st time kong pumunta sa blog mo, mapapabalik talaga ako sa ganda ng ginawa mo.
  2. I-repost ang sinulat na ito. 
  3. Ilagay sa dulo ng post, ang link sa blogpost kong ito. Kayo na ang bahala kung ano ilalagay ninyo. Kung within the last month lang ang post, i-edit mo na lang yung dulo at ilink ang post na ito.
  4. Para malaman ko na lumahok ka sa pacontest ko, magcomment lang dito at ilink ang blog post mo.
  5. 1 post = 1 entry. More repost = more entries.
  6. Matatapos ang contest sa Dec. 31, 2011.
  7. Announcement of winner, Jan. 15, 2011.
Ang mga entries ninyo ay gagawan ko ng sariling links sa gilid ng blog ko. Ang gusto ko lang naman ay mabigyan ng pagkakataon na mabasa ng ibang tao ang husay ninyo sa pagsusulat. Added bonus na rin, mamimigay ako ng kopya ng paborito kong libro at paborito kong comics sa pinakamagandang post na mababasa ko at sa pinakamagandang post sa opinyon ni Kasintahan. 

Maraming salamat sa mga sumusunod at nagbabasa sakin kahit noon pa. Maraming salamat din sa mga naglike ng Facebook Page ko (ang dami sa inyo, di ko kilala at sobrang nagulat ako). At sa lahat ng mga sumunod sakin sa Twitter thank you thank you thank you!!! 

Nov 4, 2011


Before I go straight to work mode, I just wanted to update this blog. Short things that's been keeping me off blogging and the blog community in general.

Great game. I don't know how many times I jumped off my bed while playing this game. It's like you're watching a big Hollywood Summer Popcorn Action Flick, with you having control of the main character. Will make a full review soon.

I'm pretty sure I'm going to start losing weight again. Haven't found the time to dance yet, but any invite for a Kinect Party at my place, I'm game!!! I need to unlock all songs!!!

Let me promote another series that I am currently enjoying and that's Once Upon A Time. The show is about our favorite Disney characters (Snow White, Prince Charming, Pinocchio, etc.) cursed to be stuck in our world frozen in time with no memories of who they are. When I said Disney, I really mean the Disney characters from the cartoon flicks from our childhood. Watch it, it's a great show.

I want to congratulate a good friend of mine Max Nadin for winning the Gold Medal for the Master Category 57.5 galo weight in the recently concluded Rickson Gracie Cup 2011 International Jiu Jitsu Championship held in Japan. He's the only Pinoy who participated in the competition!!! Good job Max!!! Here's to hoping Sports Unlimited will take notice!!! Lolz

I'd also like to take this time to welcome back a prodigal blogger who became a friend of mine New Year's Eve last year. He disappeared for the last ten months because he had to fight off a health condition. I was able to talk to him earlier this morning, and am glad to know he's doing okay. My prayers will be with you, hoping for your complete recovery.

The date marks my sixth year of existence in the online journal community. I was thinking of a 'pakulo' to celebrate this milestone. My original plan was for another contest, but everyone's already started one, and I want to be different. But I might give away some swag from our little Fuel Company. We'll see.

Hope you all have a great weekend!!!

Good vibes!!!

Oct 31, 2011


Bata pa si Rico, hilig na niya ang kumuha ng mga litrato. May angking talento ang binata. Hindi lang niya masyadong nahubog dahil kulang ang kinikita ng pamilya niya. Nag-aral lang siya sa kanyang Tito na isang news photographer, pero hindi rin siya masyadong natutukan nito dahil palaging nasa duty ang kamag-anak, at kamakailan lang ay lumisan na ito.

Dalawa lang na magkapatid ang tatay ni Rico at ang kanyang tito. Hindi sila nagkaanak ng maybahay, kaya si Rico ang paborito nito. Kaya paglisan nito, kay Rico iniwan halos lahat ng kagamitan nito sa kanyang trabaho. Isang malaking koleksyon ng mga kamera at mga gamit dito.

Sa lahat ng iniwan sa kanya, ang naging paborito niya ay ang DSLR,  isa sa mga unang henerasyon ng digital camera na nabili ng tito niya. Kahit luma, kumpleto naman ang accessories nito at tila ay hindi pa nagagamit. Maliit nga lang ang memory kaya ito'y agad niyang pinalitan.

Una niyang ginamit ito noong nakaraang taon sa anibersaryo ng pagkamatay ng kanyang Tito. Dumalaw ang kanilang pamilya sa puntod nag lumisang kamag-anak. Malawak ang sementeryong kanyang pinaglibingan. Isang magandang lugar upang pagpraktisan ang kanyang bagong laruan.

Habang kukunan niya ang kanyang mga kapatid, ay may nasilip si Rico sa lente ng kanyang camera. Isang lalaking nakaharang sa kanyang kukunan. Tiningnan ni Rico agad ang mama, kung umalis na ito, pero wala naman siyang nakita.

Sinilip niya  ulit ang lente. Ang lalaki ay nakatabi na sa kanyang ina. Walang emosyon na nakatingin lang sa kanila.

"Excuse me po!" sigaw ni Rico sa lalaki habang nakatingin sa lente.

Hindi gumagalaw ang lalaki.

Naasar si Rico sa hindi pagsunod ng estranghero kaya't tiningnan niya ulit ang lalake. Pagtingin niya sa pamilya, ay wala ang mama na kinakausap niya. Tumingin ito sa paligid, ngunit sila lang ang tao sa sementeryo.

Sumilip ulit si Rico sa kanyang camera, at nandun, nakatingin sa kanya ang mama. Agad niyang kinunan ng litrato ang multo, pero nang sinilip sa viewer, ay pamilya niya lang ang nanduon.Sa muling pagsilip ni Rico sa lente, ang lalaki ay naruon pa rin. Palapit na sa kanya.

Nabitiwan ng binata ang camera. Nang tanungin siya ng pamilya, ang sabi lang nito'y naubusan na ng baterya ang kamera.

Itinago agad ni Rico ang kamera sa kanyang kwarto. Ayaw na muna niyang galawin ang ipinamana ng Tito. Agad niyang tinawagan ang kabarkada niyang sinasabi nilang may taglay na "third eye." Ipinaliwanag sa kaibigan ang sitwasyon at niyaya para ipakita ang kamera.

Dahil sadyang maraming ginagawa, umabot ng dalawang linggo bago nakapagkita ang magkaibigan.

Pagpasok pa lang ng dalaga ay may kakaiba na agad itong napansin. Wika niya'y tila may mabigat na mararamdaman pagpasok pa lang sa tahanan. Ngayon lang daw niya ito naramdaman.

Nang hanapin ng kaibigan ang kamera, sinabi ni Rico na ito'y nasa kanyang kwarto. Niyaya ng binata ang kaibigan para maipakita ito.

Bawat hakbang ng dalaga patungo sa kwarto, lalong bumibigat ang nararamdaman nito. Magkahalong lungkot at takot ang bumabalot sa bahay ng kanyang kaibigan. Pakiramdam niya na mabilis umikot ang mundo. Nakakahilo.

Malayo pa siya sa kwarto nang buksan ng kaibigan ang pinto.

Agad ay napatigil ang dalaga. Agad ding binalot ng takot ang katawan nito.

"Rico, s-s-sorry ngayon lang ako nakapunta dito," simula nito.

"Okay lang. Basta kung makakatulong ka..."

"Ibigay mo na yang camera," mabilis na payo ng kaibigan.

"Sa tingin mo yun lang ang pwede kong gawin?" tanong ng binata.

"Simula nung inuwi mo yan galing sementeryo, binuksan mo na ba ulit yung kamera?" tanong ng kaibigan.

"H-hindi pa. Maan, m-may dapat ba akong malaman?" habang sinasabi ni Rico ang kanyang tanong, ay agad din siyang nakaramdam ng takot. Nagtayuan ang mga balahibo nito sa katawan.

Hindi na nakasagot ang dalaga.

Agad agad ay kinuha nito ang kamera sa mesa, tinanggal ang takip at sinilip ang lente.

Hindi nakagalaw ang binata sa kanyang nakita.

Puno ang kwarto niya ng mga kaluluwa ng mga namayapa. May babaeng  duguan. May mga batang gusgusin. May lalaking sunog ang kalahati ng katawan. May dalagang puto ang ilang parte ng katawan. Lahat sila nakatingin sa kanya.

Kahit na inalis ni Rico ang mata sa lente, alam niyang napapaligiran siya ng mga kaluluwa. Multo. Lahat sila palapit sa kanya.

Agad tumakbo palabas ng bahay ang magkaibigan. Sinalubong sila ng inang umiiyak at hindi matahan.

"Rico, patay na ang Tita mo," sambit nito.

Napahinto ang dalawa.

Isinumpa. Yan ang unang pumasok sa isip ng magkaibigan.

Happy Halloween sa inyong lahat!!!

Sana'y di magparamdam sa inyo yung katabi ninyong mga multo!!! :P

Oct 26, 2011


Kumusta naman ba ang future? Masaya ba?

Sana ay masaya ka pa. Kasi kung tatanungin mo ako ngayong 2011, masayang masaya ako. Naaalala mo pa ba? Madaming magagandang nangyari sa mga panahong ito. May lovelife ka!!! Sana pag binasa mo ito, kayo pa ring dalawa. Wag mong gaguhin yun. Mahal ka nun. Mahal na mahal.

Sana pag binasa mo ito ay may malaking ipon ka na. Marunong ka na ngayong magdownload ng comics. Hindi mo na kailangang gumastos ng libu-libo para makapagbasa nito. Isang libo lang ang internet connection ngayon, unlimited download ka na sa lahat ng gusto mong basahin at panuorin.

Pumapayat na ako ngayon, kaya dapat pag binasa mo ito ay mas healthy ka na. Tandaan mo, singkwenta ang edad kung kelan tayo lilisan. At dahil ang dalas ko ngayon mag Dance Central, sana naman ay hindi ka na nakakahiyang tingnan sumayaw ngayon. Hopefully hindi ka kailangan magkaroon ng mga muscles, kasi dapat yun nga, kayo pa rin ni Kasintahan.

Suportahan mo yun. Laki ng pag-asang yumaman nun. Matalino. Ngayon pa lang kahit trainee, siya na gumagawa ng trabaho ng isang may mataas na posisyon. Kung sakali, matutupad ang pangarap mong magretire ng maaga. Kaya kung may mga araw na pressured siya sa trabaho, dun ka lang sa likod niya. Kaya naman niya, kailangan lang niya na may labasan ng mga  rants niya. Mataas pangarap nun, at kayang kaya niya abutin lahat ng mga iyon.

Kung sakali naman na pangatawanan mo ang pagiging Career Boy at di isang simpleng houseband, sana naman ay mataas na ang posisyon mo. Kung di man, ay malaki na ang sweldo mo. Sobrang ngarag ako ngayon sa trabaho, nag-aaral ulit para lumawak ang nalalaman sa linya ng trabaho ko ngayon. Wag mong sayangin lahat ng pinaghirapan ko. Yang mga inaaral ko ngayon, hindi lang sa mundo ng gasolinahan at lubricant mo magagamit, pwede ka pang maging IT pag nagkataon. In demand yang posisyon mo ngayon, wag mong sayangin at balewalain. 

Sa mga oras na ito, wala na ako masyadong mahihiling pa. Pwede nating sabihing kumpleto tayo ngayon. Maintain mo lang yan.

Don't screw it up.


Gillboard 2011

Oct 22, 2011


I'm not much of a traveler. I'm a city boy. I prefer the hustle and bustle of the urban life. But every once in awhile opportunities come my way to travel, so I just take it.

This time, it's Kasintahan's birthday.

This is also the first out-of-town trip I had where I brought along my camera. I now see why travel bloggers do what they do. There's something alluring to capturing and immortalizing real beauty.

Our second out-of-town trip brought us to one of the most beautiful provinces in the Philippines. Bohol.

So today, I'm posting my 10 favorite photos of the place. I know I still have alot to learn about camera settings. I'm still using full auto when I shoot pics.

Inside Baclayon Church

Dancing group in the middle of the Loboc River ride

At the end of the Loboc River ride

Who doesn't like tarsiers?

The man made forest. 

The world famous Chocolate Hills

My favorite photo in Bohol


Inside Hinagdanan Cave

Just beautiful.

AS OF 12:01 10/24/11

It's official. 2 years na kaming friends ni Kasintahan!!! Wala lang. Pakakeso lang. 

Oct 19, 2011


Last Sunday, one of the best series on the planet started it's second season.

The Walking Dead is back!!!

The first episode picks up where last season ended. The group has moved on after the CDC blew up. They get stranded in the middle of the highway on their way to their next stop. A pile of about a thousand vehicles stops them from moving forward and a herd of the hungry undead prevents them from going anywhere.

The show has  moved away from the comic books, but that's fine. It's become more unpredictable, and more exciting. You don't know what to expect anymore.

I'm now worried for Sophia. I don't know what will happen to Shane (I'm waiting for him to finally die... he did in the comics). I hope they'll flesh out T-Dog and Daryl more (they're the new characters). Where's Tyreese and his family?! How long will they be staying in Herschel's farm? I don't know the answers to these questions. I like it.

The great thing about this series is that even if they did deviate from the original story, they still find a way to come back to where they should be in the comics.

The first episode like the rest of the series was brilliant. The first half of the episode was heart attack inducing. It was suspenseful. It was gory. It was scary as hell. The show's back in it's form. Just the way I like it.

I believe Fox International will be showing the series here starting this weekend.

Oct 11, 2011


May lumapit sa aking isang kaibigan.

Iniwan ng kanyang kalandian.

Di niya masabi ang dahilan kasi hindi niya alam kung bakit siya hiniwalayan. Ginawa daw niya ang lahat para mapasaya si ex niya. Ibinuhos ang oras, ang pera ang lahat ng nararamdaman para ito'y maging maligaya. Tapos bigla na lang daw sasabihin sa kanyang ayaw na niya.

Alam ko itong mga bagay na ito ay balido. Tuwing nakikita ko sila nararamdaman ko namang totoo ang sinasabi ng kaibigan ko. Pero alam ko din na siya ay medyo selosa, mataray, competitive at overbearing. Mga katangiang pag nasobrahan ka ay iyong pagsasawaan.

Pero dahil siya ang iniwan, sa mga kwento niya siya ang naging biktima.

Napaisip ako, bakit kaya pagdating sa mga kwento ng hiwalayan kung sino ang nagkukwento siya palagi ang biktima? Palaging hindi siya ang may kasalanan?

Mahirap bang aminin na kaya di kayo nagkatuluyan ng mahal mo ay dahil sinakal mo ito? Na kaya laging maikli ang mga relasyon ninyo ay dahil may magpakita lang nang kaunting interes sa iyo ay pinapatulan mo agad ito? Na kaya wala talagang nakakatagal sa iyo ay dahil di lang pangit ang mukha mo, pati na ang ugali mo? Masakit ba sa pride sabihin na kaya ka iniwan ng syota mo ay dahil nahuli ka nitong nanloloko?

Kailangan ba lagi tayo ang biktima? Mahirap ba talagang tanggapin na minsan tayo ang may pagkukulang?

Bakit kaya mas madaling ibato ang sisi sa iba?

Wala lang. Naisip ko lang.

Oct 5, 2011


May mga araw talaga na napapatunayan ko sa sarili ko, na kahit na marami ang tumututol, tama akong gwapo ako.

Napatunayan ko rin na magnet talaga ako ng mga taong hindi ko tipo.

Kanina pauwi, pagod na pagod ako. As in nahaggard ako sa tatlong linggong siksik liglig ang trabaho. After eight years ng pagtatrabaho, ngayon lang ako napagod nang ganito. In short pag-uwi ko kanina di nako mukhang fresh. Di na mukhang bagong ligo. Pero mabango pa rin.

So sumakay ako ng bus, at dahil sobrang aga wala pang masyadong maraming tao. Lahat ng mukhang makikita mo, matatandaan mo. Pumwesto ako sa bandang gitna.

Pag-upo ko, sumakto ang mata ko dun sa lalakeng nasa harapan ko.  Ang mga mata niya ay nakatutok sa mukha ko. Sa katawan ko. Sa akin.

Eto nanaman, natipuhan ulit ako ng kuyang tirador ng mga pogi sa bus.

Shy type si kuya, nung napansin niyang nakita ko siya nakaharap na ang ulo niya sa tamang lugar. Palayo sa akin.

Pero sadyang malakas ang hila ng magnet ko. Sinisilip niya ang repleksyon ko sa salamin sa bintana. Nililingon niya ako sa likod niya. Hindi sa pagmamayabang, pero alam ko ako ang pinupunterya niya dahil ako lang ang tao sa likod niya. Ako lang ang tao sa gitna.

Kung ibang tao ako, papatulan ko siya. Pero sa totoo lang ang creepy ni kuya. Papatulan ko siya. Totoo. Sasapakin ko siya.

Hanggang sa pagbaba inabangan ako ni Kuya. Nang magkita kami sa mata, nakita ko ang dila niya. Yung parang nakatikim ng titing malinamnam.

Kahit nakatalikod ako, ramdam ko ang mga titig niya.




Oo. Ako na. Lecheng buhay to.

Sep 28, 2011


Mahigit isang linggong hindi nagpaparamdam si Gillboard. Bakit kaya?

Alam ko wala naman talagang nakakamiss sa akin. Alam ko wala naman talagang nagtatanong. Pero dahil natural na sa pagkatao ko ang maging defensive, magpapaliwanag ako.

Kung inyong matatandaan, mga ilang linggo pa lang ang nakakalipas, ay nabanggit ko na may tinanggap akong bagong posisyon. Lateral movement, nagbago lang ang aking titulo, pero di naman ako napromote. Isa na akong Super FriendlyUser o mas kilala sa ibang kumpanya bilang Subject Matter Expert.

Ibig sabihin natatambakan na ako ngayon ng trabaho. Ang dati kong petiks na buhay ay isa na lang alaala. Araw araw ay may testing ako, may mga meeting, may mga isyung kailangang tapusin. Kapag weekend naman ay magkasama kami ni Kasintahan o kaya naman ako'y nasa harap ng telebisyon, naglalaro ng PS3 o XBox. Wala na talagang panahon sa net. Kung binubuksan ko man ito sa bahay, yun ay para na lang magdownload ng mga palabas sa telebisyon.

Ganito pala ang feeling ng busy. Nakakastress!!!

Madami akong nakatambak na kwento sa drafts ko. Di ko natutuloy dahil walang oras. Minsan nasimulan ko na, pero dahil naputol ang trail of thought (shet trail of thought) nakalimutan ko na yung karugtong.

Sayang may isa pa naman akong magandang kwento. Saka na lang, kapag naalala ko na kung ano yung detalye nung kwento.

Basta nagpapasalamat pa rin naman ako at busy ako ngayon, kahit wala na pera.

Bumigay na din ako. Di ko na matiis. Nagtutwit na ako. Nakaprivate nga lang ang account ko. Ayaw ko magkaroon ng kaaway kaya para na lang sa mga kakilala ko ang nakapost doon.

Meron na rin pala akong Google Plus. Wala nga lang oras ibrowse ito.  Yung Facebook ko naman, feeling ko going the way of friendster na. Ang dami na kasing kamag-anak akong dinedecline ang friend request.

Maikling kwento lang.

Kanina, matapos ang pagkatagal-tagal na panahon, inispray ko yung Scent of a Man ng Body Shop. Itong cologne na 'to ang paboritong amoy sa akin ni Joy. Kaya biglang naalala ko siya. The one who got away.

Wala namang nanumbalik.

Wala lang naalala ko lang.

Nakangiti ako sa bus dahil dun. Ni-twit ko pa nga.

Kaya lang, ilang minuto lang pagkaupo ko sa bus, biglang sumakay si Kuyang Nigger. Obviously maitim siya. Malaki. Nakakatakot. Yung tipo bang sa airport, yung magpapasuksok ng droga sa puwet mo. Ganung hitsura. Oo panget siya.

Kaya lang hindi lang yun yung katangian ni KN. Tang-ina ang BAHO BAHO BAHO niya!!! Alam niyo yung amoy ng lumang bus? Yung iniipis? Parang ganun na may sakay  na apat na bumbay na hindi naliligo. Ang sakit sa ilong. Kumakapit. Na-overpower yung amoy ng pabango ko.

Walang halong biro, mula Baclaran hanggang sa LRT sa Buendia naaamoy ko siya. Sa harap ako nakaupo, siya sa likod. Yung naamoy ko lang yung nung dumaan siya, pero shit naglinger ng pagkatagal-tagal ang amoy niya.

Ayun lang naman ang kwento ng buhay ko sa ngayon. Sana sa mga susunod na araw mabakante ang oras ko.

Pero hindi ako nagrereklamo. Gusto ko ang mga ginagawa ko.

Sep 19, 2011


Sa ikalawang pagkakataon, nakapag photowalk session ako kahapon. Well, photowalk slash date na rin kasama si Kasintahan. Dahil nagtitipid kami pareho para sa byahe namin sa susunod na buwan sa Bohol, Manila Zoo lang ang napuntahan namin.

In fairness, mas maganda ang experience ko ngayon. Di gaya ng huling punta namin, na muntik na akong maiyak dahil sa kundisyon ng mga hayop doon, nakakatuwang marami na ang improvements niya. Tao na lang ang problema siguro. Nakikita namin ang daming basura ang nakakalat sa lugar. Sana maging disiplinado po tayo dahil kawawa ang mga hayop na nandun.

Meron pa ring mga hayop na medyo malnourished. Panalangin ko na lang na sana'y mabigyang pansin pa ito dahil sayang siya. Lahat naman siguro tayo noong bata'y nakarating na sa Manila Zoo. Kailangan talaga ng lugar ito. P40.00 lang ang entrance fee dito (maliban na lang kung bata ka o taga Maynila).

Anyhoo, ito ang mga litratong nakuha ko sa lugar. Wala po sanang laitan. Di ako photographer gaya nina Dongho at Chyng. Wala akong formal na training, at di pa gaanong upgraded ang camera ko.

Ang unang makikita mo pagpasok sa zoo.

parang alam lang niyang may kumukuha ng litrato niya

reminds me of someone sa office


iguana ata 'to. limot ko pangalan.

meron isang tiger dun sobrang payat

mali yung naupload kong pic. yung isa yung paborito kong pichur

cross-breed na ata to ng horse at zebra.

in fairness, daming tao sa zoo

diba guinea pig 'to?

ayun pala yung rabbits!!!

love this picture

philippine squirrel. so cute!!!

family picture!!!

si scarlett na makulit

kulit nitong mga lovebirds na 'to. takot si kasintahan dito

bait nitong ibon na to. kasama sa package ng jungle adventure na dagdag P100 pero all access.

may picture din ako with gibby.
So ang tanong ngayon, magiging photoblogger na din ba ako?!

I know, marami pa akong kakainin para maging gaya ng mga pro photobloggers.

Sep 17, 2011


Isa sa mga bagay na sinabi kong hinding-hindi ko gagawin sa buong buhay ko ay ang magbukas ng account sa Twitter.

Wala lang, hindi kasi ako isa sa mga naunang nagkaroon nito. Di ako kasali sa mga trendsetters kaya di ko na pinangarap na makiuso. Ayaw kong maturingan na nagpauto.

Ito at ang Twilight Saga ang mga bagay na sobrang sumikat na hanggang ngayon ay di ko pinagkakainteresan. Ngayon, Twilight Saga na lang.

Halos isang linggo pa lang naman ako nagkakaroon nito. Pero nakita ko na kung bakit naaadik ang mga tao dito. Halos isang linggo nakong may account at naaliw din naman ako. Wala naman akong balak iexpand ang Twitter life ko. Wala nga akong sinusundan na kakilala ko ng personal. Puros celebrities lang. Ayoko nga magtwit. Gusto ko lang may maisulat.

At dahil dyan. Eto ang mga napansin ko sa isang linggong pagbukas ng Twitter.
  • Malaking tulong siya (lalo na kung follower ka ng MMDA). Kanina P300 lang ang nagastos ko sa taxi dahil nabalitaan kong traffic sa may airport dahil sa welga. Kung di ko nalaman yun, siguro P600 ang binayad ko at sobrang nalate ako.
  • Microblogging nga siya. Effective pa. 140 characters lang alam mo na ang nasa isip nila. Di mo na kailangang basahin ang ga-nobelang post ng mga tunay na blog.
  • Ang hirap gumawa ng twit na 140 characters lang. Facebook stats na lang ako.
  • Ang kuleet ni Superstarmarian!!! Pero minsan medyo sablay yung mga jokes niya.
  • Nakakatuwa din sundan si Kuya Kim. Mayroon kang matututunan. Mga kalokohan. 
  • Wala akong naexperience pang twitter wars. Pero sabi nila, sundan ko lang daw sina Ogie Diaz at Mo Twister. 
  • Di mo na kailangan maghintay na iapprove ang follow request mo para mabasa ang nasa isip ng mga artista. Di gaya ng sa Facebook (oo ikaw yun Ginger Conejeros!!!).
  • Di ako adik. Di ako maaadik.
Di ako nagsasabi ng tapos. Sinabi ko nga noon di ako magtutwitter pero eto ako ngayon, nagsusulat tungkol dito.

Bigyan niyo nga ako ng dahilan kung bakit dapat kong ituloy ang kalokohang ito?

Kung gusto niyo akong sundan (kahit wala namang laman ang twit ko, hanapin niyo na lang ang pangalan ko).

Sep 13, 2011


Unlike last year, this year's list is going to be different. I'm just going to list the best films that I saw over the US Summer Movie Season. It's not over yet, here in the Philippines because there are still a few films that have yet to be shown here, but so far I think I have a good list.

If you're expecting some of the films to make it on this list but didn't, it only means three things: I thought it was crap, I didn't see it or both (I didn't see it because I thought it was crap). Yeah, so there's no Green Lantern, Captain America, The Priest, Cars 2 (very disappointing) or Hangover 2.

8. SUPER 8
Honestly, this year's list is hard to rank. These are films that had me picking up my jaw on the floor. Of course these are films that requires you to turn your brain off for a couple of hours to fully enjoy. But the thing I'm looking for, the one thing that makes me enjoy a movie, is when it makes me leave the theater with a huge grin on my face. Super 8 is the first on the list. They say this is J.J. Abrams' tribute to Steven Spielberg, and it really shows. The hair on my arms stood up when I saw the alien in this film. Story-wise, this is a kid's film, but as a guy who grew up the same time the makers did, it tugs the strings of the child in you.

Marvel is marketing monster. Whether it's in comics, films or tv, if they have a project coming out, expect the hype to be all out. The hype really isn't for Thor itself. Thor is just a small piece of a bigger puzzle. I think this movie was created so that we'll be excited for the Avengers movie coming out next year. And it was successful. I was drooling when I saw Clint Barton (Hawkeye) pulled his bow onscreen for the first time. The girls around me were obviously drooling everytime Thor was shirtless. This film had alot of drool-worthy moments

I don't know why, critics have been lambasting this film. I thought the last part of the Transformers Trilogy lived up to my expectations. This was a fun movie. No need to turn on your brain, it's a movie about Japanese made toy cars from the 80s, you don't need to go all existensial on it. I do see some of their gripes with director Michael Bay though, he sticks with a formula. His fight scenes aren't as polished and  there are some that's just confusing (specially when autobots fight other robots). What is undeniable though, is that this film is visually arousing. There's no other way to see it but in IMAX 3D.

Let's face it, Hangover 2 was a huge disappointment. It wasn't as funny as the original. Actually, it was the same film, just shot in a different location. Thank God, R-rated comedies got redeemed this summer by this movie. Kristin Wiig plays the maid of honor to her best friend's wedding. Unfortunately, she kinda lives a screwed up life. She's in a relationship with a guy who only sees her as a one night stand, the only guy who likes her, actually wants to put her in jail, and there's this other bridesmaid who wants to steal her place in the wedding. I don't ask much in films I watch, but this gave me what I asked for. I remember smiling from ear to ear when this film ended.

A summer film list that has a couple of chick flicks. Man, I'm getting sappy. Gay. Dammit. If you've seen alot of Filipino flicks then this one's cliche. Couple agreed to have sex for fun. One of them falls in love. The other misunderstood. There you go. But I like the execution. Mila Kunis and Justin Timberlake have chemistry. And they have sex. A lot. The girl who licked Natalie Portman's pussy can do guys too. That is the sole reason why it's high on the list. Oh it's got the best use of a flash mob.

I had zero expectations from this movie. Watching the trailer actually didn't make me want to watch it. I was actually surprised when I learned that it was showing already. I didn't read any reviews about ROTPOTA because it didn't occur to me that I'll be watching this movie. But one Saturday, after watching the genius that was "Babae Sa Septic Tank", Kasintahan was not yet ready to go home. Without anything to do, I thought why not just watch another movie. Long story short, it blew me away. Andy Serkis has been snubbed by Oscars for his Gollum and King Kong, and he probably will be again with his portrayal of Caesar for this one, but dammit he needs to be recognized! If it's for the ape alone, it's already worth your money.

This film, I had high expectations. It's an X-Men film (I love the comics), it's rebooting the entire X-franchise, and it's directed by the helmer of my Top Film last year (Kick Ass) Matthew Vaughn. But people around me aren't as enthusiastic about this. It totally screws up the whole comics continuity, the movie stars no-name actors, and the line-up of the X-Men are of those who nobody really gives a fuck about. In a word, I was nervous. I thought that it would not live up to my expectation. Little did I know that it will. And it gave me more than what I asked for. It's not a comic book film. It's a spy film starring people with superpowers. Suddenly, I find myself loving Magneto, thought Xavier was actually a cool guy, fell in love with Mystique and I have a new favorite film.

It's really hard to say goodbye, let go and move on. I had a hard time finishing the book when it came out. Seeing this film, made it so much harder. I have high praises for this movie. I knew that from the book, this was the action part of the story. I knew it would be full of awesome moments and they did not disappoint. I love Neville's turn to badassery. I loved Ron and Hermione's kiss. Prof. McGonagall's desire fulfilled, coolness. And that one line, Molly Weasley uttered before she killed Bellatrix: goosebumps!!! Apart from all that, I did not expect that the film would also be poignant. I saw alot of girls wiping their eyes after leaving the cinema. This is how you say goodbye to a pop culture icon.  

What was your top film of the summer?