KWENTONG ONDOY

September 26, 2009, 3:00pm

Walang tigil ang ulan, halos tatlong oras pa lang, mataas na ang tubig sa amin. Ang sabi ng mga kapitbahay, sa labas ng village namin hanggang baywang na ang baha. Ilang oras na lang, kapag hindi pa tumila ang ulan papasukin na ang tahanan namin.

Sabi ng nanay, iakyat na raw ang mga gamit at baka masira ang mga kagamitan sa bahay. Sa tulong ng mga kapatid, ng katulong at ng tatay, naiakyat namin ang aming mga kasangkapan sa ikalawang palapag ng aming tahanan. Kinuha ko ang mga gamit na hindi ko pwedeng iwan. Ang cellphone. Ang laptop. Ilang mga damit. Mga charger at mga litratong hindi dapat masira. Nilagay ko sa bag ko, kung sakali mang pasukin ang bahay namin.

Alas-kwatro ng hapon. Pumasok na sa bahay namin ang tubig baha. At mabilis itong tumataas. Sabi ng nanay, umakyat na kami.

Taos puso kaming nagdarasal sa Panginoon para tumigil ang ulan. Lumuluha na ang aking ama. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata.

Hindi pa rin tumitigil ang ulan.

Lumabas ako sa aking kwarto upang tingnan kung gaano kataas na ang tubig, at nagulat ako, na nasa ikatlong baitang na sa aming hagdanan ang tubig ulan at mabilis pa itong tumataas.

Tatlumpung minuto at dalawang baitang pa ang itinaas nito. Sa loob lang ng dalawang oras, kapag hindi pa humupa ang ulan maaaring pati ang ikalawang baitang ng bahay namin ay abutin na rin ng ulan.

Ngayon lang ako natakot sa buong buhay ko. Mabuti na lang at nasa tabi ko si Figaro. Ang aso naming anim na taon nang kasama namin.

Si Figaro ay isang Labrador. Unang asong may lahi na aking naalagaan. Sa kanya napunta ang unang bonus ko. Mabait si Figaro, marunong siyang umupo, tumayo, magpanggap na patay at napapasaya ang kung sino man sa pamilya naming nalulungkot. Anim na taon niya kaming kasama at lahat ng pinagdaanan kong kalungkutan, siya ay naging saksi. Ngayong nababalot ng takot ang pakiramdam namin, nagawa nanaman niyang pagaangin ang loob ko.

Alas siyete ng gabi, matapos namin kumain ng pamilya, nagulat kami ng ang aming mga paa ay mabasa ng tubig.

Sabi ng aking ama, kailangan na naming umakyat sa bubong. Hindi na maisasalba ang aming mga gamit. Kapag hindi kami lumabas, lahat kami'y malulunod sa loob ng bahay namin.

Mahirap lumabas, at kailangang sirain ang bintana namin. Unang umakyat ang aking ama, sinundan ni nanay. Pinauna ko na rin ang dalawang nakababatang kapatid at ang katulong. Sa mga oras na iyon, hanggang tuhod na ang tubig sa amin. Hindi ako makapaniwala na sobrang taas aabutin ang baha sa amin. Ni minsan ay hindi umabot ng ganito kataas ang tubig ulan. Grabe talaga ang hagupit ni inang kalikasan.

Woof woof!!! Natatarantang tawag sa akin ni Figaro. Hindi mapakali ang aso ko, halatang hindi alam ang gagawin. Nakapatong siya sa lamesa na ilang minuto na lang ay maabot na ng tubig ulan.

Tinangka kong buhatin ang aso para iabot sa pamilya, ngunit sa sobrang laki nito ay hindi kakayaning kunin ito. Hindi na niya alam ang gagawin kundi tumahol sa akin para humingi ng tulong. Ayaw ko naman na ilabas siya at baka anurin ng agos ng baha. Napgatong patong na lang ako ng ilang lamesa para doon ipatong ang aso. Umaasang hindi ito mababasa kapag tumigil na ang bagyo.

"I'm sorry." ang tanging nasabi ko kay Figaro. Nilalamig na ako. Mabigat man sa loob, kailangan ko nang iwan ang aso para iligtas ang buhay ko. Kumakahol ang aso ko, at sa gitna ng ulan hindi ko mapigilang tumulo ang luha.

"Kuya, si Figaro?" tanong sa akin ng bunso.

"I'm sorry." lang ang kayang sabihin ng puso ko.

Naririnig ko ang mga kahol ng aso ko. Umuungol. Umiiyak. Lahat kami umiiyak. Hindi dahil sa wala na ang mga gamit namin, kundi para sa aso naming wala kaming magawa para tulungan siya. Si Figaro na hindi nagsawang pakinggan ang mga problema namin. Na walang sawang pagaanin ang loob namin.

Walang tigil ang tahol ng aso namin.

Isang mahabang ungol.

Alas diyes ng gabi, tanging galit na galit na pag-agos ng tubig na lang ang naririnig namin. Nanlalamig. Nanlulumo. Nalulungkot. Ito ang pinakamahabang gabi ng buhay namin.

**************

Hindi lang tahanan at buhay ng tao ang nawala matapos dumaan ang bagyong Ondoy. Sa lahat ng pamilya ng mga nasawi, nawalan ng tahanan at ng mga mahal sa buhay, iniaalay namin ang aming mga panalangin.

SUB-ZERO

Sub-zero ang tawag kay Katrina.

Palaban. Hindi nagpapakita ng nararamdaman. Pusong yelo. Malamig. Walang pakiramdam.

Tamang-tama sa trabaho niya. Abogada. Hindi siya dapat madaling madala ng emosyon. Mga talunan lang ang nadadala ng ganun. Bawal umiyak sa harap niya. Mahihina lang ang umiiyak. At walang puwang sa mundo niya ang mga mahihina. Ang mga talunan.

Pinalaki siya ng mga manhid na magulang. Sundalo ang ama. Doktora ang ina. Parehong hindi siya nakita habang lumalaki. Parehong kagalingan ang hinihingi sa kanya. Siya dapat ang pinakamataas ang grado. Ang pinakamahusay sa klase. Ang numero uno. Yun lang ang kailangan para iparamdam nila na mahal nila ang anak.

Dinala ni Katrina ang ugaling ito hanggang sa pagtanda. Hindi kuntento hangga't hindi siya ang pinaka. Kahit sa mga kapares nito, kailangan katulad niya. Pinakamagaling. Pinakamatalino. Malayo ang narating.

Isang araw nagising si Katrina na wala siyang makitang katulad niya. Kung meron man, iniiwan din siya. Hindi siya kayang tagalan. Hindi naiintindihan ang ugali niya.

Hindi niya malaman kung ano ang pagkukulang niya. Maganda siya. Matalino. Magaling sa kama. Pero bakit walang nagmamahal sa kanya?

Tatanda ba siya na mag-isa?

Isang gabi, sa gitna ng sayawan, hindi niya nakayanan. Walang nagnanais na isayaw siya.

Sa unang pagkakataon, nangilid ang luha ni Katrina. Mag-isa lang siya, habang ang lahat ay nagsasaya.

Sa unang pagkakataon, bumigay siya.

Sa unang pagkakataon, natunaw ang yelo.

Umiyak siya.

*****************
Para sa isang kaibigan. Walang masama na ipakita ang iyong kahinaan. Wala rin masama na humingi ng tulong sa iba. Hindi yun nakakahiya. Maging matapang ka lang. Madaming nagmamahal sa'yo.

Kaya mo yan.

REPOST: KWENTONG COLLEGE

Nanunuod ako sa tv ngayon ng UAAP Cheerdance Competition, kaya nainspire ako magrepost ng mga kwentong college. Paborito ko tong palabas na 'to kapag UAAP season. Siguro more than sa laban ng ADMU vs DLSU (kasi di naman ako estudyante ng dalawang eskwelang iyon. Pero yay at laglag La Salle sa finals!!!

**********
Etong huling apat na taon ng pagkakaroon ko ng baon ang aking pinakapaboritong baitang ng pag-aaral. Marahil eh dahil sa sobrang nagkaroon ako ng kalayaan dito kesa nung nasa hayskul at elementarya ako. Malayo ang bahay ko sa pinag-aaralan ko, kaya pwede kong gawin ang gusto ko, na hindi natatakot na may magsusumbong sa magulang ko sa mga kalokohang pinaggagagawa ko (as if naman meron).

Pero, ang isa sa nagustuhan ko, eh nagbalik ang talino ko. Noong nakaraan eh medyo nalunod ako sa gitna ng nagdadamihang mahuhusay na mga kaklase, pero nung kolehiyo ako, eh madalas na akong napupunta sa Top Ten at nagkakaroon ng certificate sa pagiging Dean's List.

Pero kahit ganun, eh medyo feeling ko eh out of place ako. Paano naman kasi, noong mga panahong iyon, eh tahimik akong tao at mahiyain ng sobra, pero ang kurso na kinuha ko eh Marketing Management, na HINDI para sa mga maninipis ang balat. Sabi ko, dadaanin ko na lang sa aking creativity ang kursong ito. Pero nagpapasalamat pa rin ako, kasi kung di dahil dun, di ko matututunang makihalubilo sa ibang tao.

O siya, ang haba nanaman ng intro ko, umpisahan na natin to...

FIRST YEAR COLLEGE
Mga bagong mukha, pero parehong kasarian pa rin ang mga nakahalubilo. Ibig sabihin nito, mula grade one hanggang 4th year college, eh all-boys ang paaralan ko. Dito ko unang narealize na hindi ako marunong makihalubilo sa mga babae, nang magkaroon kami ng soiree, eh halos isang oras kaming hindi nag-uusap ng kapartner ko. As in titigan all around lang. Siguro, dahil hindi rin kasi kagandahan masyado si Cindy, kaya di ko siya pinapansin. Pero kahit na, that's not an excuse.

Unang taon pa lang, eh napasama na ako sa isang road trip kasama ng aking mga kaklase. Nagpunta kami sa resort ng kaklase kong si Richard Mari (mag-eevolve yan... just wait and see). Di ko na alam kung ano yung topic ng subject namin, kung bakit namin naisip mag roadtrip, pero alam ko nagswimming lang kami, at nagtrekking dun sa Laguna. At ang project namin eh wala talagang kinalaman sa ginawa namin. Wala lang, getting to know each other moments lang ang naging drama namin.

Mga taong tumatak ang personality para sa akin... sina Tedd (di mo alam kung talagang henyo ba, kasi parang maypagkamay sayad din ang ugali minsan), Jerome (na lider-lideran ng buong klase), Brian (ang pinakaclose ko na kaibigan ng buong college life ko), Arvee (na mistulang fan ko, na sobrang taas ng tingin sakin, ewan ko kung bakit) at si Pox (nag-iisang tao na galing sa parehong high school na pinanggalingan ko.

SECOND YEAR COLLEGE
Isang araw noong kolehiyo, eh naisipan ng homeroom class namin, na magkaroon ng Family Day nang magkakilanlan ang mga pamilya naming mga magkakaklase dahil block section kami. Isinama ni Tedd ang pinsan yang Bb. Pilipinas winner na si Colette. Dun sa party, may misa, at pag may misa, may Ama Namin. Syempre diba holding hands ang drama pag yun ang kinakanta. Si JR, ang pinalad na katabi ni Colette. Ang loko, ngayon lang nakatabi sa isang pageant winner eh nanginginig sa kabuuan ng kanta. As in ang kamay eh parang tinamaan ng Intensity 7 na lindol sa panginginig.

Eto ang taon na una kaming nagkaroon ng seryosong term paper project at defense. Dahil nga medyo nerdy ang perception sakin ng mga kaklase ko, eh ako ang nagsulat ng papel namin, tapos ang mga kaklase ko ang nakakuha ng mas mataas na puntos kasi ako tahimik lang nung defense. Sabi ko, di na mauulit yung ganun, kaya iba na ang team na sinasamahan ko matapos nun.

Nagsimula na rin akong magkaroon ng nightlife nitong taon na ito. Kasi literal na gabi na natatapos ang klase namin. Alas-9 ng gabi!!! Dahil mukhang mayaman si Richard, eh ilang beses siyang nahold-up sa Recto. Mangilan-ngilan na rin sa mga kaklase ko ang nagkakotse.

As usual nainggit ako, kaya nag-aral akong mag-drive. Pero tinigil ko rin ang pangarap na magkaroon ng kotse, nang isang beses habang nagpapractice ako, eh muntik na akong patayin ng tatay ko. Galit siya dahil excited akong ipark yung kotse namin, di pa pala bukas yung gate.

THIRD YEAR COLLEGE
Nakaalitan ko ang isa kong mabuting kaibigan na si Pau dahil sa pila sa McDonald's. Pero nagkabati din kami kapaskuhan. Tapos nag-away nanaman kami ilang buwan after nun, sa parehong kadahilanan. Akala mo, pagdating mo ng College eh mawawalan ka ng mga kaibigang parang bata mag-isip.

Hindi ko naenjoy masyado ang Christmas break noon dahil yun yung panahon na natuto akong magyosi. Ang tapang ko noon, at unang stick ko eh Philip Morris. Kinagabihan, nagsimula akong lagnatin. Isang linggo bago ako gumaling. Di na ako humithit ng yosi matapos nun (juts na lang).
Eto rin ata yung taon na sumali ako sa Weakest Link. Naging celebrity ako sa klase namin dahil dun. Pero di dahil sa nanalo ako, kundi dahil natanggal ako sa katangahan ko. Hindi yun dahil sa wala akong nasagot, pero may nangyari dun sa palabas na naging dahilan kaya ako ang nagwalk of shame.

Si Richard Mari, na naging Richard, ngayon ay tinatawag na ngayong Marie. Tuluyan nang nagladlad ang loko. Nagsimula na rin akong mangolekta ulit ng komiks nitong mga panahon na ito. Nakikipagpustahan ako sa nanay ko na sa tuwing makakakuha ako ng average na 1 point something sa aking mga grado, eh may baon increase ako na pinambibili ko lang ng komiks.

FOURTH YEAR COLLEGE
Height ng katarantaduhan years ko ang huling taon ko sa kolehiyo. Dahil konti na lang ang units ko sa klase nitong mga panahon na ito, eh may mga araw na wala akong pasok. Pero umaalis pa rin ako, para magkaroon ng baon na ginagamit ko lang para manuod ng sine. Dumami rin ang mga imaginary projects ko, para makahingi lang ng konting increase sa baon ko, para pambili ng komiks. Oo na, masama na ugali ko noon, pero sinisigurado ko naman na napapalitan yang mga panggagago ko, kasi buong taon eh Dean's Lister ako.

Nagsimula na rin akong mag-ojt sa isang bangko sa Makati. Ang trabaho ko noon eh maggupit ng mga clippings tungkol sa kahit anong may kinalaman sa mga bangko. Taga-xerox. Tagabilang ng mga kiddie bags na pinamimigay sa mga nagbubukas ng kid's account sa bangko. Taga-solve ng hindi mabuong salita ng mga katrabaho sa Text Twist at higit sa lahat, ang pangunahing manunulat sa Newsletter ng buong kumpanya. Nang nawala ako, nawala na rin ang newsletter.

Ito rin yung taon na natuto akong maglaro ng baraha. Nagpapaiwan sa klase hanggang hatinggabi dahil naglalaro kami ng mga kaklase ko ng pusoy dos, tong-its, bluff at monkey-monkey. Lahat yun may pustahan.

Napagtripan din ako ng mga kaklase ko nitong taon na ito na gawing officer ng klase. Nominado ako sa halos lahat ng posisyon noon, pero talo hanggang sa posisyon ng secretary. Paano ba naman, yung mga kalaban ko dun sa pagiging presidente at bise eh mga gwaping, ano naman laban ko dun. Tapos sa pagkasekretarya, kalaban ko bading, di ko alam kung bakit ako nanalo dun, eh ang panget kaya ng sulat ko. Pero okay lang, pandagdag din sa resume ko yun.

Nagtapos ako nitong taon na ito na may medalya, kaya sobrang proud sakin ng aking angkan. Tatatlo pa lang kaming nakatapos ng kolehiyo sa loob ng apat na taon. Yung iba, kundi nagdrop out, eh inabot ng 6 o 7 taon bago nakatapos. Pero, habang yung iba kong pinsan eh nag-abroad para magtrabaho, naging modelo, nag-asawa ng mayaman... tapos ako bagsak call center.

NAYT SHIFT

Tatlong araw pa lang akong pumapasok ng panggabi, pero nabuburaot na ako. Ang hirap matulog sa umaga. Magigising ka sa tanghali, at hindi ka na makakatulog ulit. Tapos gustuhin mo mang gumimik pagkatapos ng trabaho mo, hindi mo naman magawa kasi wala pang bukas na kahit ano.
Di ko yata kakayaning uminom ng madaling araw. Nag-uumpisa na nga ako magyosi na hindi ko naman talaga gawain (yan di ko sinisisi sa schedule ko). At di dapat kalimutan, papasok ka sa gitna ng rush hour. Ang trapik!!! Hindi ako sanay!!!

Sabi ng kaklase ko, masasanay din ako. Dapat lang. Hindi kasi pwede na ganito na lang palagi. Pinili kong lumipat. Dapat kayanin ko. Kahit sobrang at home na ako sa petiks kong buhay sa dati kong unit, pinili ko pa ring guluhin ang mundo ko.

Iniisip ko na lang pera din to. Kumpleto night differential. Mga bagong mukhang makakatrabaho. Mas maraming responsibilidad, kaya di mabobobo utak ko. Tapos wala na ring pipilit sakin na pumasok ng sixth day OT. Isama mo nang mas maraming holiday ang Estados Unidos kesa New Zealand. At kapag pinalad pa, pag napromote ka, syempre more moolah. Pero syempre kailangan ko muna magpabibo.

Feeling ko call center na call center ang trabaho ko.

Kakayanin ko to.

Good luck.

Penge pa nga yosi!!!

CLASS OF '99

Maalala ko, ngayong taon pala dapat icelebrate ng klase ko ang aming ika-sampung taong anibersaryo mula nang kami'y magtapos nang hayskul. Matagal na akong nagsabi sa mga kaklase ko noon na magkaroon kami ng kahit na munting pagtitipon man lang para sa okasyong ito. Pero mukhang malabong mangyari ito ngayong 2009. Kunsabagay, hindi pa naman tapos ang taon. Malay natin bago magpasko mangyari ito.

Noong isang buwan ata, eh naitag ako ni Pareng Drake para magsulat ng mga kwentong mag-aaral. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako gumagawa ng tag, at hindi ito ang sagot ko sa tag na iyon. Ngalang, naisip ko kasi marami pa rin pala akong hindi naikukwento tungkol sa buhay ko noong hayskul ako. At marami pa akong hindi naikukwento tungkol sa mga kaklase ko. So dito, ilalaglag ko sila. Isa lang naman kasi ang kilala kong kaklase kong nagbabasa nito.

**********
Noong hayskul ako, ang pinakaayaw ko na class activity ang reporting. Paganapin niyo na ako ng babae sa mga role playing activity pero ayaw ko talaga na magreport sa harap ng klase. Sa totoo lang sa buong paglalagi ko sa hayskul isang beses lang ako nagreport sa klase. Parepareho kaming natrauma ng mga kaklase ko sa ginawa ko noon.

Sa Biology class kasi namin, nirequire ng guro namin na magkaroon kami ng individual report tungkol sa mga rock formation. Ako, bilang aanga-anga talaga sa science, hindi pinaghandaan yung report ko. Actually, pinaghandaan ko siya, nakahighlight yung mga importante kong dapat sabihin, at nakabullet yung mga topics ko. Pero pagdating nung araw ng reporting, binasa ko yung 4-page na research ko tungkol sa coke on rock formation (hindi coke na inumin). 40 minutes akong nagbasa ng research ko, na hindi naming lahat naintindihan (kahit yung guro ko). Anim kami sa grupo, pero ako lang yung nagsalita.

**********
Pero di lang naman ako yung nag-iisang ganun. Oo, aaminin ko ako yung pinakamalala, pero di lang ako yung may problema pagdating sa mga reporting. Meron akong kaklase, si Marc Anthony, mahusay siya talaga. Ang galing niya magreport, ang galing niya mag-english. Pero ang hilig niya sa 'uhm.' Parang every other word, uhm. Pag tinally mo yung uhms niya, 2:3. Sa bawat 3 salita may isang uhm. Meron pa, si John Michael, matatas din magsalita. Matalino. Kaya lang kapag nagrereport, ang hand gesture eh parang nagja... jabongga mag-isa. Talagang yung korte ng kamay eh parang hawak yung ano niya at nagmamaryang palad.

**********
Syempre di rin mawawala ang mga barka-barkada. Dahil all-boys school kami, malamang hindi mawawala ang mga hindi tunay na lalake. Sa klase namin, halos 1/3 sa amin eh tumitingin din sa mga kapwa lalake. Walang problema dun, actually ang klase namin ang sa tingin ko ang pinakamasayang klase noon. Ang ingay kase. Puros tawanan. Madaming rape rapean na nagaganap habang naghihintay ng guro. Tapos nabuo ng klase namin ang cast ng Gimik dahil sa kanila. Gusto ko sana isa-isahin, kaya lang di ko maalala kung sinu-sino yung mga artista sa palabas na yun (woooh, di daw!!!).

**********
Meron ding mga kontrabida syempre di mawawala yan. Unang-una na dyan ang kupal sa klase syempre. Yung kagaya ni Raymond (daw) na alam ng lahat na notorious na sipsip. Yung tipong ayaw mong ifriend kasi hindi ka rin naman pakokopyahin sa mga test. Andyan din ang mga kontrabidang mga guro gaya ni Mrs. Santos, na walang ibang alam gawin kundi pag-initan ang kanyang klase. Aawit muna kayo ng "Halina Espiritu Santo" pagkatapos aawayin kami.

**********
Syempre, ilalaglag ko na rin lahat ng mga personalidad sa klase. Si Dudoy, yung token chismosa. Si Ricardo, yung mahaderang bakla. Si Russell, yung pinakamatalino sa klase. Si Mikko, yung crush ng bayan at ng mga bakla. Si John Roben, yung sundalo ng klase. Si Zaldy yung notorious na sanggano. Si Angel, yung batang di mo alam kung may kulang na turnilyo sa ulo o talagang may pagkahenyo. Si Gian, yung batang may sariling mundo ng anime. Si Alex yung mahusay magdrawing. Si RJ, yung magaling maggitara. Si Marlon, yung laging pinagtitripan o class clown. At sina Bb. Wong, de Leon at lahat ng mga magagandang guro na dahilan mo para pumasok sa eskwela.

Tama na muna 'to. Sa susunod ulit.