A recent conversation with some friends got me thinking of some of my most embarassing moments.
It was way back when I was still renting in Marikina. You see, I used to travel from apartment to our home on weekends. But there was this one night that I had to go home late because of some gimmick I went to with my housemates.
I didn't want to take the bus back because it was a very long ride from Cubao to Baclaran. And I had to run from LRT2 to the MRT to reach the last ride.
Fortunately, I made it. And as it was the last train for the night, the cart was practically empty. A station later, a guy came in. He's cute if you're into guys who look like strippers. He certainly dressed like one. I still remember he's wearing a black see-through sleeveless shirt.
Upon entering, we immediately made eye contact. I was not into the guy, but apparently for him it may have meant that I was. So, in the midst of an almost empty cart he decided to stand up in front of me. It was a very uncomfortable ride. Me, seated, and his growing cock starign right back at me.
Station after station people started going down, yet he still did not move. I was afraid to look at the guy because he might take it as a sign that I'm into him.
But the moment I did, I saw him immediately purse his lips. Did he signal me to give him a kiss? Did I look obvious that night? Did I look like the type who'd make out with a guy who makes out with people he meets on a train?
I am now. But four years ago, I was the virginal type. I gave him a look of disgust. But he still pursed his lips, pointing towards my crotch.
That time I got really scared so I left my seat and transferred a couple of benches away from him. After Buendia Station, he sat beside me.
He whispered, "butas brief mo. Bukas din ang zipper mo." He smiled, then got off on Magallanes.
So that's why he was pointing his lips on my crotch.
Yes, I wear holey undies. I'm an exhibitionist that way.
Jul 29, 2011
Jul 28, 2011
MY 7 LINKS PROJECT:
Dahil siguro napapansin ni Chyng na hindi nako masyadong aktibo sa blogosperyo nitong mga nakalipas na mga buwan, eh naisipan akong bigyan ng assignment. Medyo marami-rami na rin akong nakikitang mga post na gaya nito sa paglilibut-libot ko. Magsisilbi ata itong paraan para makita ulit ng mga mambabasa ang ilang mga post na karapat-dapat na mabasa ng mga walang magawa kundi makibalita sa buhay ng ibang tao.
Pasensya na kung wala akong link-link mula sa pinanggalingan nitong proyekto na ito at kung hindi ko na itatag yung ibang mga kapwa ko blogero. Busy kasi ako sa trabaho.
Anyway, simulan na natin 'to.
MOST BEAUTIFUL POST
Kwentong Ondoy
Kung meron akong isang post na ipagmamalaki ko, ito na siguro yun. Inspirado akong magsulat lalo na nang makabasa ako ng isang post tungkol sa kanyang karanasan noong bagyo mga 2 taon na ang nakakaraan. Naisip kong gawan ito ng kwento. Hindi ko inakala na maraming maaantig dun sa kwentong sinulat ko. At mas lalo akong nagulat na maraming nag-akalang totoong kwento ko ito. Sa totoo lang, hindi kami binaha nung dumating si Ondoy. Ni di man lang pumasok sa gate namin yung tubig. Gusto ko lang noon magkaroon ng maikukwento noong panahon na iyon.
MOST POPULAR POST
Para Dumami Ang Blog Hits Mo
Kung paramihan ng hits ang pagbabasehan, masasabi kong Ang Kwento Ng Gabi ang may pinakamaraming nagdaan. Ito ay nakita ko nang ipinaskil sa iba pang mga blog. Pero hindi siya para sakin ang pinakapopular. Ang basehan ko nito ay kung gaano karami ang naging mga malalaman na kumento ang dumating sa post na iyon. Basta nagsulat ako tungkol sa pagsusulat o pagbablog, medyo marami ang nagbabasa nito. Pero sa lahat ng blogging post ko, ito ang may pinakamaraming response. Hindi ito seryosong post. Sa ingles ito'y isa lamang satire. Pero mukhang merong mga sumeryoso sa mga pinagsususulat ko.
MOST CONTROVERSIAL POST
Epic Fail: Mga Kwentong Kamunduhan
Alam naman ng karamihan na ang dalawang blog ko ay wholesome. Na hindi ako nagsusulat ng mga kalaswaan para sumikat di gaya ng ilan-ilan dyan. Kaya marami ang nagulat ng isang araw ay nagpost ako ng aking mga kwentong kamunduhan. Di naman talaga ito kwentong aabot sa punto ng "kamunduhan" kaya nga may Epic Fail. Pero hindi ito yung tipo ng post na manggagaling sa isang manunulat na kagaya ko.
MOST HELPFUL POST
Anong Gusto Ng Mga Lalake
Naipaskil ko ito noong mga panahon na baguhan pa lang ako, at ang nais ay sumikat sa blogosperyo. Noong mga panahon na feelingero ako at nagpapaka-Joe D'Mango. Di ko alam kung sa totoo ay helpful nga ito, pero pag sinisilip ko kasi minsan kung paano napapadpad dito ang mga galing sa Google, ang mga inquiries nila ay "Paano Ako Magugustuhan ng Lalake." "Anong Gusto ng Lalake" "Type ng Lalake". In fairness naman sa post na ito, medyo sang-ayon naman sa mga sinabi ko ang mga nagkukumento tungkol dito.
A POST WHOSE SUCCESS SURPRISED YOU
Travel With Jaja
Noong mga panahon na baguhan pa lang ako, ito yung unang post ko na nagkaroon ng pinakamaraming kumento. Ito ang dahilan kung bakit noon ako ay nagkaroon ng tag for Featured Friend. Siguro hindi naman ako dapat magtataka kasi isang magandang dalaga ang fineature ko. Dito yata nagsimula akong magkaroon ng mga regular na mambabasang maton. At noong mga panahong iyon, sobrang saya ko na na may napapapadpad at napapadalas sa aking tahanan.
A POST YOU FEEL DIDN'T GET THE ATTENTION IT DESERVED
Pop Culture
Ito ay iisa lamang sa mga post na kung ako ay masusunod ay sana napapansin. Sa mga post na ganito lumalabas kung sino ako. Isang geek na mahilig sa pop culture. Dito ko pinupromote ang mga paborito kong palabas sa telebisyon. Pelikula. Video games. Alam kong ang karamihan ng mga tao ay walang panahon sa mga ganito dahil may iba silang pinagkakaabalahan. Hindi naman lahat ay makukumbinsi natin na gustuhin ang hilig natin. Pero nararamdaman ko ang tunay na saya sa pagiging isang blogger tuwing merong nagsasabi na "nabasa ko sa blog mo nung prinomote mo yung Game Of Thrones o Walking Dead... tapos nung napanuod ko, tama ka astig nga."
THE POST YOU ARE MOST PROUD OF
Bulalakaw
Marami akong post na maipagmamalaki ko. Yung nga lang mga post na pinaplagiarize ng isang blogger dyan hanggang ngayon, kahit walang paalam sakin, the fact na ninanais niyang angkinin yung mga sulat ko ay nakakapagpataba na ng puso. Ibig sabihin meron akong mga sinusulat na may sense. Pero itong post na ito, isang kwentong kathang-isip lamang ay natutuwa ako. Isang araw kasi, may nagkwento sakin na nagkalat sa opisina nila ang sinulat kong ito. May naglink sa facebook ng post ko. At nakakatuwa pa yung mga kumento nila. Naiintindihan ko kahit Cebuano yung mga kumento. Ito ba ang pinakamagandang naisulat ko? Hindi naman siguro. Pero yung the fact na alam mong umiikot sa labas ng blog mo yung gawa mo, that's something to be proud of.
Di nako magtatag. Pasensya na Chyng ha. Alam mo naman na hindi ako ma-tag na blogger. Gusto ko lang magsulat. Kung gusto niyong sumali sa proyektong ito. Go lang. Ang sarap balikan ng mga post nating may laman.
Pasensya na kung wala akong link-link mula sa pinanggalingan nitong proyekto na ito at kung hindi ko na itatag yung ibang mga kapwa ko blogero. Busy kasi ako sa trabaho.
Anyway, simulan na natin 'to.
MOST BEAUTIFUL POST
Kwentong Ondoy
Kung meron akong isang post na ipagmamalaki ko, ito na siguro yun. Inspirado akong magsulat lalo na nang makabasa ako ng isang post tungkol sa kanyang karanasan noong bagyo mga 2 taon na ang nakakaraan. Naisip kong gawan ito ng kwento. Hindi ko inakala na maraming maaantig dun sa kwentong sinulat ko. At mas lalo akong nagulat na maraming nag-akalang totoong kwento ko ito. Sa totoo lang, hindi kami binaha nung dumating si Ondoy. Ni di man lang pumasok sa gate namin yung tubig. Gusto ko lang noon magkaroon ng maikukwento noong panahon na iyon.
MOST POPULAR POST
Para Dumami Ang Blog Hits Mo
Kung paramihan ng hits ang pagbabasehan, masasabi kong Ang Kwento Ng Gabi ang may pinakamaraming nagdaan. Ito ay nakita ko nang ipinaskil sa iba pang mga blog. Pero hindi siya para sakin ang pinakapopular. Ang basehan ko nito ay kung gaano karami ang naging mga malalaman na kumento ang dumating sa post na iyon. Basta nagsulat ako tungkol sa pagsusulat o pagbablog, medyo marami ang nagbabasa nito. Pero sa lahat ng blogging post ko, ito ang may pinakamaraming response. Hindi ito seryosong post. Sa ingles ito'y isa lamang satire. Pero mukhang merong mga sumeryoso sa mga pinagsususulat ko.
MOST CONTROVERSIAL POST
Epic Fail: Mga Kwentong Kamunduhan
Alam naman ng karamihan na ang dalawang blog ko ay wholesome. Na hindi ako nagsusulat ng mga kalaswaan para sumikat di gaya ng ilan-ilan dyan. Kaya marami ang nagulat ng isang araw ay nagpost ako ng aking mga kwentong kamunduhan. Di naman talaga ito kwentong aabot sa punto ng "kamunduhan" kaya nga may Epic Fail. Pero hindi ito yung tipo ng post na manggagaling sa isang manunulat na kagaya ko.
MOST HELPFUL POST
Anong Gusto Ng Mga Lalake
Naipaskil ko ito noong mga panahon na baguhan pa lang ako, at ang nais ay sumikat sa blogosperyo. Noong mga panahon na feelingero ako at nagpapaka-Joe D'Mango. Di ko alam kung sa totoo ay helpful nga ito, pero pag sinisilip ko kasi minsan kung paano napapadpad dito ang mga galing sa Google, ang mga inquiries nila ay "Paano Ako Magugustuhan ng Lalake." "Anong Gusto ng Lalake" "Type ng Lalake". In fairness naman sa post na ito, medyo sang-ayon naman sa mga sinabi ko ang mga nagkukumento tungkol dito.
A POST WHOSE SUCCESS SURPRISED YOU
Travel With Jaja
Noong mga panahon na baguhan pa lang ako, ito yung unang post ko na nagkaroon ng pinakamaraming kumento. Ito ang dahilan kung bakit noon ako ay nagkaroon ng tag for Featured Friend. Siguro hindi naman ako dapat magtataka kasi isang magandang dalaga ang fineature ko. Dito yata nagsimula akong magkaroon ng mga regular na mambabasang maton. At noong mga panahong iyon, sobrang saya ko na na may napapapadpad at napapadalas sa aking tahanan.
A POST YOU FEEL DIDN'T GET THE ATTENTION IT DESERVED
Pop Culture
Ito ay iisa lamang sa mga post na kung ako ay masusunod ay sana napapansin. Sa mga post na ganito lumalabas kung sino ako. Isang geek na mahilig sa pop culture. Dito ko pinupromote ang mga paborito kong palabas sa telebisyon. Pelikula. Video games. Alam kong ang karamihan ng mga tao ay walang panahon sa mga ganito dahil may iba silang pinagkakaabalahan. Hindi naman lahat ay makukumbinsi natin na gustuhin ang hilig natin. Pero nararamdaman ko ang tunay na saya sa pagiging isang blogger tuwing merong nagsasabi na "nabasa ko sa blog mo nung prinomote mo yung Game Of Thrones o Walking Dead... tapos nung napanuod ko, tama ka astig nga."
THE POST YOU ARE MOST PROUD OF
Bulalakaw
Marami akong post na maipagmamalaki ko. Yung nga lang mga post na pinaplagiarize ng isang blogger dyan hanggang ngayon, kahit walang paalam sakin, the fact na ninanais niyang angkinin yung mga sulat ko ay nakakapagpataba na ng puso. Ibig sabihin meron akong mga sinusulat na may sense. Pero itong post na ito, isang kwentong kathang-isip lamang ay natutuwa ako. Isang araw kasi, may nagkwento sakin na nagkalat sa opisina nila ang sinulat kong ito. May naglink sa facebook ng post ko. At nakakatuwa pa yung mga kumento nila. Naiintindihan ko kahit Cebuano yung mga kumento. Ito ba ang pinakamagandang naisulat ko? Hindi naman siguro. Pero yung the fact na alam mong umiikot sa labas ng blog mo yung gawa mo, that's something to be proud of.
Di nako magtatag. Pasensya na Chyng ha. Alam mo naman na hindi ako ma-tag na blogger. Gusto ko lang magsulat. Kung gusto niyong sumali sa proyektong ito. Go lang. Ang sarap balikan ng mga post nating may laman.
Jul 18, 2011
MY TOP FILMS: HARRY POTTER
By this time, I'm pretty sure that everyone who's read the series have already seen the last installment of the Harry Potter film franchise.
I'm not going to write a review anymore as I'm sure that everything that needs to be said a bout the movie has already been written. And I'm a few days too late, if I wanted to write a review, I should've done it when it opened last Thursday.
But I still like to write something about Potter. And since all of the films have already been shown, I thought why not list the order of my favorite Potter films. So here's how I would rank the Harry Potter movies.
8. HARRY POTTER AND THE CHAMBER OF SECRETS (2002)
This is my least favorite of the film franchise. It's not at all that bad. I thought that the film was funny. It had some great effects specially towards the end when they were about to fight the basilisk. And Kenneth Branagh as Professor Gilderoy Lockhart was just comedic gold. I think he stole all of the scenes where he was in, in this movie. It was pretty much loyal to the book, but I thought that there were alot of important scenes from the book that did not make it in the film version. But the thing about the first sequel is that it's forgettable. Or I just didn't like this story. It's also possible that Dobby was really annoying in this movie.
Yeah, this film is notorious for introducing Robert Pattinson to the whole world. Not that I'm a fan (because I'm not), but apart from his stint as Cedric Diggory, I thought that this film is one of the most disappointing adaptation from the novel. The book is one of the longest in the series, yet the film is actually one of the shortest in the franchise.That basically means that alot of scenes in the book did not have a film version. As annoying as Dobby was in the books, he had quite a large role in the story. He didn't even show up in the movie. I was also hoping for some scenes with Viktor Krumm trying to woe Hermione, but none of it were made. The film was just so disappointing.
6. HARRY POTTER AND THE ORDER OF THE PHOENIX (2007)
The book version is one of my favorites in the whole Potter lore. This was a very important book. But the movie was very disappointing. Just like in the fourth, alot of important scenes from the book did not make it in the film. Alot of scenes felt disjointed, and some of the more important ones felt rushed. They hyped first kiss between Harry and Cho was supposed to make us feel all jittery and excited. But for me it was more meh. Even the death of Sirius Black did not have that gut wrenching feel that it should've had. I had a lot of expectations for this one, and I was let down big time. But I loved how this feel started to be dark and grim. The one thing from the book that David Yates got correctly.
5. HARRY POTTER AND THE DEATHLY HOLLOWS PART 1 (2010)
For the length of this film spent with Harry and friends trying to find Voldemort's Horcruxes, this films still missed alot of really important scenes. They left out some nice scenes prior to Bill and Fleur's wedding. They left out Tonks' parents. In the book, Harry and friends stayed at Sirius's place for a number of chapters, but in the film they were only there for a few minutes. I haven't actually finished reading again the last book so I'm sure I missed some things, but after seeing the film I was left wanting more. And I guess that's also it's film's strength. It made me want the conclusion more. This film has beautiful locations and for the first time, it made Harry's mythology feel grand. And for the first time in Harry Potter history, this film made me care for the characters that died. Even if it was just the bird or that annoying elf.
4. HARRY POTTER AND THE HALF BLOOD PRINCE (2009)
People said that this film was boring. I agree, in terms of storytelling, the sixth film in the franchise was done basically to set-up the pieces for Harry and Voldemort's last battle. This is not an action packed film. I think it only had about two or three big fight sequences. By this time I've let go of my expectations about death scenes. The Harry Potter films don't really make a big deal about the death scenes, so I wasn't that disappointed when Dumbledore died in this film. But what I liked about this book is that it's really beautiful. I love the shots from the castle. The cinematography. The darkness of this film. This isn't necessarily the best film, but for me it is one of the most loyal to the book. I'd say of all the films in the franchise, this was the one that could be described as artsy. And that is the strength of the Half Blood Prince.
3. HARRY POTTER AND THE DEATHLY HOLLOWS PART 2 (2011)
David Yates directed four of the eight films, and this was his best one. The last one. I don't know, maybe it's because of the emotions it brought out (specially because this was the final Potter movie). It could be because the action and adventure in this film were really epic. It might be because alot of characters had their moment to shine in this movie (Neville was really a bad ass in this one). It's possible because Alan Rickman delivered his best as Snape as well as Maggie Smith as Professor McGonagall. It could also be because this film almost made me tear up a little. Or it could be simply because this is a great movie. It's not a complete film, and would be better seen together with the first part, but it did not fail to capture the Potter magic one last time.
2. HARRY POTTER AND THE SORCERER'S STONE (2001)
To be honest, all in all, this film cannot hold a candle against alot of the sequels made after this was done. But it is high in my list simply because this introduced me to the world of Harry Potter. It left me awestruck just like the young wizard as he took his first step in King's Cross' platform 9 3/4. It made me believe in magic. It made me wide eyed with wonder upon seeing Harry ride the broom for the first time. It left me in awe watching the game Quidditch for the first time. I was 19 when I saw this and I remember feeling like a kid again. And this was the only film that I've seen in the theaters nine times. This ranks high in my list because this is where I fell in love with J.K. Rowling's opus.
1. HARRY POTTER AND THE PRISONER OF AZKABAN (2004)
Maybe I'm biased for Alfonso Cuaron, but this really is my favorite Harry Potter movie. For me, this was the first time in film that I felt that the Potter Universe is epic. It introduced us to one of the series' most important character in Sirius Black. It was a film that has depth and is heavy in characterization. This was probably the last film to see Harry, Ron and Hermione's innocence. I loved this movie because of a lot of things. It's a very complex movie involving time travel and werewolves. It's the only film that had me literally jumped out of my seat. Whereas alot of the books' film adaptations felt like we are shown vignettes of what were originally written, this was the first film that gave us a solid fluid story. It's also visually haunting and is actually smart. This was the first time Harry Potter felt like a film that's not for kids anymore.What's your favorite Harry Potter movie?
Jul 12, 2011
INSPIRADO
Bilang may-ari ng isang personal na blog, mayroong mga bagay tungkol sa ating buhay na nais natin na ibahagi sa mga nagbabasa sa atin. Itong post na ito ay naisulat ko kanina sa isa kong tahanan at nais kong ibahagi din sa ilan-ilang napapagawi dito.
**************
May isang buwan na ang nakakaraan ako ay nagtungo para kunin ang aking ikatlong Annual Physical Exam. Kailangan ko sa trabaho ito dahil kung hindi, pagbabawalan akong pumasok sa loob ng aming opisina.
Normal naman yung mga pinagdaanan ko. Kukunin yung dugo. Sample ng ihi. Ng dumi. ECG. AIDS test. Yung pinaghuhubad ka ng doktor para malaman kung gaano kalaki yung putotoy mo.
Gaya ng sabi ko, normal lang yung araw na yun. Dapat normal lang. Pero iyon yung araw na pinakaayaw kong dumating. Iyon kasi yung araw na ako ay titimbangin.
Matagal-tagal na rin nung huli kong nakita ang bigat ko. Nakakadismaya. Alam ko kasi at di ko tinatanggi na nitong mga nakalipas na buwan ay napapabayaan ko ang aking sarili. Pero kailangan kong harapin. Kailangan kong tanggapin na yung nag-iisang goal ko na pumayat ngayong taon ay hindi ko matutupad.
Nanlaki ang aking mata nang makita ko ang numerong tumambad sa timbangan. 201 pounds.
Hindi ako gaanong katangkaran kaya nung nakita ko ang numero, alam kong wala na ako sa kategorya ng chubby o stocky. Malapit na o marahil maaari na akong tawaging OBESE. Baboy.
Matagal ko nanamang alam yan. Hindi ko na maisuot ang medyas ko sa aking paa. Ang hirap nang abutin yung mga kuko ko sa paa pag ginugupitan ko ito. Hindi ko na maisara ang butones ng aking mga pantalon. Kalahati ng mga damit ko ay hindi na kasya sa akin. Tuwing tinataas ko ang aking mga braso, nagmumukha akong si Nutty Professor. Hindi na ako makatingin sa salamin. Pagkagaling namin sa Boracay, in-untag ko ang sarili ko sa karamihan ng mga litratong pinost sa wall ko. Ayoko nang magpapicture dahil dalawa na ang baba ko.
Baboy na talaga ako, at hindi ko matanggap ito.
**************************
Sa totoo lang, bago ko nalaman yung bigat ko, wala naman ako masyadong pakialam kung tumaba ako. Tanggap naman kasi ni Kasintahan kung ano ako. Madalas pa nga, ako pinapakain niya ng mga tira niya. Parang kaning baboy lang talaga.
At mas lalo na sa bahay. Noon, sa tuwing sasabihin kong magpapapayat ako, dun magsisimulang maghanda ang mga magulang ko ng mga ulam na gusto ko. Kaldereta. Pork Steak. Carbonara. Yang Chow Fried Rice. Beef with Mushroom.
Sinasabotahe nila ang mga plano ko.
Sa opisina naman ay mas malala.Simula nang lumipat ako ng team sa kumpanyang pinagsisilbihan ko, walang araw sa isang linggo na hindi ako lumamon. Army Navy burgers, Amber's, Chickboy, Mercatto, Banchetto, Salcedo Market, Yellow Cab, Jollibee, 2 piece Mini Stop chicken, McDonald's, KFC, lahat ng pagkaing mayaman sa sebo at kulesterol ay pinatulan ko.
Bumili nga ako ng Kinect noong simula ng taon, pero matapos ng birthday party ko ay hindi ko na iyon ulit nabuksan. Limang buwan na siyang nakatengga sa aming sala. Inaalikabok at kinalimutan.
**************************
Nagcrash diet ako ilang araw matapos kong dibdibin ang laki ng tinaba ko. Tuwing nagugutom ako, aakyat ako sa kwarto at matutulog para lang malimutan ang gutom ko. Tubig lang ang tinutungga ko. Tinigilan ko ang mga pang-aakit ng kanin. Alam kong hindi healthy ang ginawa ko, pero kailangan kong may simulan.
Nang may nangyari na sa mga pinaggagagawa ko, unti-unti ay binalikan ko ang pagkain. Tinigilan ko ang pagkain ng tsokolate sa umaga, tanghali at gabi. Sobrang bawas na ang kinakain kong kanin. Kumakain na ako ng saging at umiinom ng mga fruit smoothies. Madalas ko pa ring pampabusog ang tubig.
May isang buwan ding tinigilan ang pag-order ng pizza (noon ay halos linggo-linggo). Medyo umiwas na rin ako sa aking mga kaopisina pag kumakain sila sa labas. At kung may mga araw na natutukso akong kumain sa McDonald's, pancake na lang ang nilalantakan ko at di na longanisa meal with sausage mcmuffin (kung tutuusin dapat tinitigilan ko na sila dahil ang mamahal naman ng pagkain nila pero ang liit liit naman ng servings).
Ilang araw lang matapos noon ay nakayanan ko ang mabuhay sa isang araw nang walang kaning pumapasok sa aking tyan. Naging disiplinado ako. Di na ako kumakain bago matulog. Pinagbibigyan ko naman ang sarili ko pagdating sa mga pagkaing gusto ko. Kapag Sabado at Linggo, tumitikim naman ako ng pizza at ice cream. Ang sa akin lang, kung lalo kong pipigilan ang tukso, mas lalong lalapit ito.
**************************
Nakakatuwang isipin na yung mga ginawa ko noong nakaraang buwan ay may nagiging bunga naman. Mangilang beses na akong nasasabihan na pumapayat ako. Noong isang linggo, naisuot ko muli yung ilang polo ko na sobrang tagal ko nang hindi nagagamit (medyo makati na nga siya sa katawan). Napapatingin na rin ako sa sarili ko pag dumadaan ako sa salamin.
Kahapon ng umaga, isang buwan pagkatapos ng aking APE, nagtimbang muli ako. Napangiti. 21 pounds ang nawala sa akin.
Sa totoo, malayu-layo pa ang lalakbayin ko para makuha yung hinahangad na timbang. Marami pa akong dapat gawin. Di lang sa pagdidiyeta nakasalalay ang aking pagpayat.
Sinusulat ko ito para may magpaalala sakin kung dumating ang panahon na sumuko nanaman ako. Para maalala ko na nagawa ko ito. Nakayanan ko. At hindi dapat ako agad bumigay. Ibabalik ko ang katawan ko noong nag-aaral pa ako sa kolehiyo.
Kaninang hapon, noong nagbibihis ako papasok. Sinubukan kong isara ang butones ng pantalon ko.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon, naisara ko ito.
Ang sarap ng pakiramdam.
**************
May isang buwan na ang nakakaraan ako ay nagtungo para kunin ang aking ikatlong Annual Physical Exam. Kailangan ko sa trabaho ito dahil kung hindi, pagbabawalan akong pumasok sa loob ng aming opisina.
Normal naman yung mga pinagdaanan ko. Kukunin yung dugo. Sample ng ihi. Ng dumi. ECG. AIDS test. Yung pinaghuhubad ka ng doktor para malaman kung gaano kalaki yung putotoy mo.
Gaya ng sabi ko, normal lang yung araw na yun. Dapat normal lang. Pero iyon yung araw na pinakaayaw kong dumating. Iyon kasi yung araw na ako ay titimbangin.
Matagal-tagal na rin nung huli kong nakita ang bigat ko. Nakakadismaya. Alam ko kasi at di ko tinatanggi na nitong mga nakalipas na buwan ay napapabayaan ko ang aking sarili. Pero kailangan kong harapin. Kailangan kong tanggapin na yung nag-iisang goal ko na pumayat ngayong taon ay hindi ko matutupad.
Nanlaki ang aking mata nang makita ko ang numerong tumambad sa timbangan. 201 pounds.
Hindi ako gaanong katangkaran kaya nung nakita ko ang numero, alam kong wala na ako sa kategorya ng chubby o stocky. Malapit na o marahil maaari na akong tawaging OBESE. Baboy.
Matagal ko nanamang alam yan. Hindi ko na maisuot ang medyas ko sa aking paa. Ang hirap nang abutin yung mga kuko ko sa paa pag ginugupitan ko ito. Hindi ko na maisara ang butones ng aking mga pantalon. Kalahati ng mga damit ko ay hindi na kasya sa akin. Tuwing tinataas ko ang aking mga braso, nagmumukha akong si Nutty Professor. Hindi na ako makatingin sa salamin. Pagkagaling namin sa Boracay, in-untag ko ang sarili ko sa karamihan ng mga litratong pinost sa wall ko. Ayoko nang magpapicture dahil dalawa na ang baba ko.
Baboy na talaga ako, at hindi ko matanggap ito.
**************************
Sa totoo lang, bago ko nalaman yung bigat ko, wala naman ako masyadong pakialam kung tumaba ako. Tanggap naman kasi ni Kasintahan kung ano ako. Madalas pa nga, ako pinapakain niya ng mga tira niya. Parang kaning baboy lang talaga.
At mas lalo na sa bahay. Noon, sa tuwing sasabihin kong magpapapayat ako, dun magsisimulang maghanda ang mga magulang ko ng mga ulam na gusto ko. Kaldereta. Pork Steak. Carbonara. Yang Chow Fried Rice. Beef with Mushroom.
Sinasabotahe nila ang mga plano ko.
Sa opisina naman ay mas malala.Simula nang lumipat ako ng team sa kumpanyang pinagsisilbihan ko, walang araw sa isang linggo na hindi ako lumamon. Army Navy burgers, Amber's, Chickboy, Mercatto, Banchetto, Salcedo Market, Yellow Cab, Jollibee, 2 piece Mini Stop chicken, McDonald's, KFC, lahat ng pagkaing mayaman sa sebo at kulesterol ay pinatulan ko.
Bumili nga ako ng Kinect noong simula ng taon, pero matapos ng birthday party ko ay hindi ko na iyon ulit nabuksan. Limang buwan na siyang nakatengga sa aming sala. Inaalikabok at kinalimutan.
**************************
Nagcrash diet ako ilang araw matapos kong dibdibin ang laki ng tinaba ko. Tuwing nagugutom ako, aakyat ako sa kwarto at matutulog para lang malimutan ang gutom ko. Tubig lang ang tinutungga ko. Tinigilan ko ang mga pang-aakit ng kanin. Alam kong hindi healthy ang ginawa ko, pero kailangan kong may simulan.
Nang may nangyari na sa mga pinaggagagawa ko, unti-unti ay binalikan ko ang pagkain. Tinigilan ko ang pagkain ng tsokolate sa umaga, tanghali at gabi. Sobrang bawas na ang kinakain kong kanin. Kumakain na ako ng saging at umiinom ng mga fruit smoothies. Madalas ko pa ring pampabusog ang tubig.
May isang buwan ding tinigilan ang pag-order ng pizza (noon ay halos linggo-linggo). Medyo umiwas na rin ako sa aking mga kaopisina pag kumakain sila sa labas. At kung may mga araw na natutukso akong kumain sa McDonald's, pancake na lang ang nilalantakan ko at di na longanisa meal with sausage mcmuffin (kung tutuusin dapat tinitigilan ko na sila dahil ang mamahal naman ng pagkain nila pero ang liit liit naman ng servings).
Ilang araw lang matapos noon ay nakayanan ko ang mabuhay sa isang araw nang walang kaning pumapasok sa aking tyan. Naging disiplinado ako. Di na ako kumakain bago matulog. Pinagbibigyan ko naman ang sarili ko pagdating sa mga pagkaing gusto ko. Kapag Sabado at Linggo, tumitikim naman ako ng pizza at ice cream. Ang sa akin lang, kung lalo kong pipigilan ang tukso, mas lalong lalapit ito.
**************************
Nakakatuwang isipin na yung mga ginawa ko noong nakaraang buwan ay may nagiging bunga naman. Mangilang beses na akong nasasabihan na pumapayat ako. Noong isang linggo, naisuot ko muli yung ilang polo ko na sobrang tagal ko nang hindi nagagamit (medyo makati na nga siya sa katawan). Napapatingin na rin ako sa sarili ko pag dumadaan ako sa salamin.
Kahapon ng umaga, isang buwan pagkatapos ng aking APE, nagtimbang muli ako. Napangiti. 21 pounds ang nawala sa akin.
Sa totoo, malayu-layo pa ang lalakbayin ko para makuha yung hinahangad na timbang. Marami pa akong dapat gawin. Di lang sa pagdidiyeta nakasalalay ang aking pagpayat.
Sinusulat ko ito para may magpaalala sakin kung dumating ang panahon na sumuko nanaman ako. Para maalala ko na nagawa ko ito. Nakayanan ko. At hindi dapat ako agad bumigay. Ibabalik ko ang katawan ko noong nag-aaral pa ako sa kolehiyo.
Kaninang hapon, noong nagbibihis ako papasok. Sinubukan kong isara ang butones ng pantalon ko.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon, naisara ko ito.
Ang sarap ng pakiramdam.
Jul 4, 2011
BULLET POINTS 2
Mabilisang post dahil wala akong maisip isulat nitong mga nakaraang araw.
- Medyo nabubuo ang araw ko nitong mga nakalipas na araw. Marami-rami na rin kasi ang nagsasabi na pumapayat ako. After 6 months, ngayon pa lang natutupad ang nag-iisang goal ko ngayong taon, ang mabawasan ng timbang. As of writing 15 pounds na ang nawawala sa akin. Sana magtuluy-tuloy na 'to. Kaya ko naman pala kahit di ako sumali sa The Biggest Loser. Naiinggit kasi ako pag napapanuod ko na ang laki ng nababawas sa mga contestant dun sa palabas.
- Dahil nadelay kami sa flight noong pumunta kami sa Boracay nung isang buwan. Nagkaroon kami ng libreng round trip flight sa kahit anong lugar sa bansa. Kaya sa Setyembre o Oktubre, kami ng barkada ko ay magtutungo sa Camiguin!!! Kung meron kayong mairerekumendang murang matitirahan at gagawin, pashare naman. Alam kong madaming travel bloggers dito.
- Konting rant lang. Madalas ko ngayon napapanuod sa tv ang trailer ng bagong pelikula ni Melai na Pureza Queen of the Riles. Di ko alam kung sino ang nag-approve ng pelikulang ito, pero ang tanong ay bakit?! BAKIT?! Gusto ko si Melai. Pero hindi sa kanya bagay umarte. Walang maski anong eksena sa trailer ang nakakatawa. Hindi siya nakakatuwa. Good luck na lang sa pelikula niya.
- Napaisip ako habang nagsusulat nito. Ang hirap palang mag-update kung wala naman masyadong nangyayaring bago sa buhay mo. Medyo status quo na ako ngayon. Ang nagbago lang ay mas napapadalas na kami magkita ni Kasintahan ngayon dahil medyo pareho na kami ng pinagsisilbihang kumpanya ngayon. Medyo, dahil Pilipinas ang pinagsisilbihan niya, habang Estados Unidos naman ang sa akin.
- Kahapon ay nagtungo kami ni Kasintahan sa Manila Ocean Park para iclaim ang libre kong tickets na nakuha ko mula sa kumpanya noong Pasko. Marami akong nakuhang litrato, at napagtanto ko na medyo mahusay pala akong kumuha ng mga litrato. Photographer noon ang tito ko, kaya naturuan niya ako. Naisip ko tuloy na kailangan kong magkaroon ng DSLR. Kaya ngayon, yan na ang project ko. O HDTV. O treadmill. Teka, ang dami ko pala gustong bilhin.
- Medyo marami-rami na pala akong dinadownload ngayon. Sa palagay ko mabilis mapupuno ang 500Gb na hard drive ko dahil puros tv shows lang ang pinaglalalagay ko. Falling Sky, Franklin and Bash, Necessary Roughness, Wilfred, True Blood at Suits ang mga pinapanuod ko. Saka na ako magrereview ng bawat show, pero lahat sila ay maganda at nakakaadik.
Jun 22, 2011
NAAALALA MO PA BA NOONG NAGSUSULAT KA
Hindi ako masyadong napapaikot sa mundo ng blogosperyo, pero minsan may manaka-nakang mga post na nagpapaalala sa akin kung bakit ko minahal ang mundong ito.
Nakakatuwang magbasa ng mga blog ng kabataan, dahil naaalala mo kung paano ka rin dati. Ewan ko kung dahil ba ito sa edad ko, o dahil iba na ang kalagayan ko ngayon.
Medyo matagal na rin akong di nakakapagsulat ng mga napapansin ko sa mga makabagong manunulat. Pero gaya ng sabi ko noon, parang cycle lang ang blogging. Umiikot. Umuulit. Iba nga lang ang nagsusulat.
Naaalala mo pa ba noong nagsusulat ka.
ANG LUNGKOT NG BUHAY DAHIL SINGLE AKO
Nalulungkot ka tuwing umuulan. Nalulungkot tuwing Pasko. Umiiyak kapag araw ng mga puso. Nagsummer vacation ka mag-isa kaya depressed ka. Nagbibirthday ka at ang nag-iisang hiling mo ay ang magka girlfriend o boyfriend. Ang goal mo tuwing bagong taon ay magkasyota. Ang buong mundo mo ay hindi iikot hangga't single ka. Magpapakaplastic ka minsan, at sasabihin mo masaya ang single blessedness, pero ilang linggo matapos, ay magmumukmok ka dahil mag-isa ka.
ANG SAYA NG BUHAY DAHIL MAY SYOTA/ASAWA AKO.
Ipopost mo ang anniversary ninyo. Ipopost niyo ang monthsary ninyo. Ipopost mo ang weeksary niyo. Ipopost mo ang daysary ninyo. Ipopost mo pag nag-away kayo. Ipopost mo kapag nagkabati kayo. Ipopost mo kapag namimiss mo siya. Ipopost mo ang dates ninyo. Ipopost mo yung pagmamahal mo sa kanya. Medyo nakakasuka. Pero mahal mo, bakit ba. Oo. Ako yan.
WALA NANG NANGYAYARING MAGANDA SA BUHAY KO.
Magkukwento ka ng kwentong masalimuot tungkol sa buhay mo. Kung ano ang hirap na dinanas ninyo. Kung paano ka niloko at iniwan ng minamahal mo. Magkukwento ka kung paanong sinira ang buhay mo ng bulok na sistema ng bahay niyo, eskwela, trabaho o pamahalaang Arroyo at Aquino. Hindi ka nakikinig sa mga nagsasabing maganda ang buhay. Ikaw lang ang may karapatang magdrama sa mundo. At kapag may nagbibigay ng payo na hindi mo gusto, gigyerahin mo ito.
IKAW NA ANG TAMA. IKAW LANG.
Ikaw na ang nagbibigay ng tips kung paano maghandle ng pag-ibig. Kung anong klaseng girlfriend/boyfriend ang dapat hanapin ng mga mambabasa mo. Nagbibigay ka ng payo kung paano maghandle ng hiwalayan. Ng away ng mag-asawa. Minsan pa nga, gumagawa ka ng post para sagutin lahat ng tanong ng mga mambabasa mo. Ikaw na si Charo Santos Concio ng blogging. Pero sa totoo, disi-otso ka lang at di pa nagkakasyota.
IKAW NA ANG GUSTONG SUMIKAT.
Aktibo kang magkumento sa mga tahanan ng mga sikat na blogger hoping na yung mga nagbabasa doon ay mapapadaan din sa bahay mo ang mga mambabasa nito. Gumagawa ka ng kung anu-anong pautot masabi lang na in ka. Makikijoin sa mga tag na post ng iba. Gagawa ng kung anu-anong badge para sa kanila. Mamimigay ng award. Ililink mo lahat lahat sila kahit hindi mo binabasa. Magsusulat ka ng kung ano ang in. Makikisawsaw sa isyu o sa mga nagbablog war. At araw araw kang nagsusulat para ikaw ay sumikat.
IKAW NA MAHILIG UMINOM NG SPRITE.
Ikaw yung nagpapakatotoo. Yung isusulat ang tunay na damdamin mo. Wala kang pakialam kung may nagbabasa o wala ng mga sinusulat mo. Minsan isang sentence lang ang ipapublish mo. Hindi mo hangad na magkaroon ng bagong kaibigan. Ng syota. Ng kung ano pa man. Basta nagsusulat ka dahil dun ka masaya. Minsan ikaw lang nakakaintindi sa mga sinusulat mo. Pero ikaw yung gustong kaibiganin ng mga tao. Mayroong kokontra sa mga paniniwala mo, pero dedma ka lang dahil nirerespeto mo ang opinyon ng ibang tao.
********************
Ang dami nang nagsusulat sa mundo. Nakakatuwa kadalasan. Nakakainis at nakakalungkot kung minsan. May mga pagkakataon na gusto mong ihinto pero nahihirapan kang tigilan.
Masaya eh. Nakakatanggal ng stress.
Ang hirap iwan.
Ikaw, naaalala mo ba noong nagsusulat ka? Sino ka sa kanila?
Nakakatuwang magbasa ng mga blog ng kabataan, dahil naaalala mo kung paano ka rin dati. Ewan ko kung dahil ba ito sa edad ko, o dahil iba na ang kalagayan ko ngayon.
Medyo matagal na rin akong di nakakapagsulat ng mga napapansin ko sa mga makabagong manunulat. Pero gaya ng sabi ko noon, parang cycle lang ang blogging. Umiikot. Umuulit. Iba nga lang ang nagsusulat.
Naaalala mo pa ba noong nagsusulat ka.
ANG LUNGKOT NG BUHAY DAHIL SINGLE AKO
Nalulungkot ka tuwing umuulan. Nalulungkot tuwing Pasko. Umiiyak kapag araw ng mga puso. Nagsummer vacation ka mag-isa kaya depressed ka. Nagbibirthday ka at ang nag-iisang hiling mo ay ang magka girlfriend o boyfriend. Ang goal mo tuwing bagong taon ay magkasyota. Ang buong mundo mo ay hindi iikot hangga't single ka. Magpapakaplastic ka minsan, at sasabihin mo masaya ang single blessedness, pero ilang linggo matapos, ay magmumukmok ka dahil mag-isa ka.
ANG SAYA NG BUHAY DAHIL MAY SYOTA/ASAWA AKO.
Ipopost mo ang anniversary ninyo. Ipopost niyo ang monthsary ninyo. Ipopost mo ang weeksary niyo. Ipopost mo ang daysary ninyo. Ipopost mo pag nag-away kayo. Ipopost mo kapag nagkabati kayo. Ipopost mo kapag namimiss mo siya. Ipopost mo ang dates ninyo. Ipopost mo yung pagmamahal mo sa kanya. Medyo nakakasuka. Pero mahal mo, bakit ba. Oo. Ako yan.
WALA NANG NANGYAYARING MAGANDA SA BUHAY KO.
Magkukwento ka ng kwentong masalimuot tungkol sa buhay mo. Kung ano ang hirap na dinanas ninyo. Kung paano ka niloko at iniwan ng minamahal mo. Magkukwento ka kung paanong sinira ang buhay mo ng bulok na sistema ng bahay niyo, eskwela, trabaho o pamahalaang Arroyo at Aquino. Hindi ka nakikinig sa mga nagsasabing maganda ang buhay. Ikaw lang ang may karapatang magdrama sa mundo. At kapag may nagbibigay ng payo na hindi mo gusto, gigyerahin mo ito.
IKAW NA ANG TAMA. IKAW LANG.
Ikaw na ang nagbibigay ng tips kung paano maghandle ng pag-ibig. Kung anong klaseng girlfriend/boyfriend ang dapat hanapin ng mga mambabasa mo. Nagbibigay ka ng payo kung paano maghandle ng hiwalayan. Ng away ng mag-asawa. Minsan pa nga, gumagawa ka ng post para sagutin lahat ng tanong ng mga mambabasa mo. Ikaw na si Charo Santos Concio ng blogging. Pero sa totoo, disi-otso ka lang at di pa nagkakasyota.
IKAW NA ANG GUSTONG SUMIKAT.
Aktibo kang magkumento sa mga tahanan ng mga sikat na blogger hoping na yung mga nagbabasa doon ay mapapadaan din sa bahay mo ang mga mambabasa nito. Gumagawa ka ng kung anu-anong pautot masabi lang na in ka. Makikijoin sa mga tag na post ng iba. Gagawa ng kung anu-anong badge para sa kanila. Mamimigay ng award. Ililink mo lahat lahat sila kahit hindi mo binabasa. Magsusulat ka ng kung ano ang in. Makikisawsaw sa isyu o sa mga nagbablog war. At araw araw kang nagsusulat para ikaw ay sumikat.
IKAW NA MAHILIG UMINOM NG SPRITE.
Ikaw yung nagpapakatotoo. Yung isusulat ang tunay na damdamin mo. Wala kang pakialam kung may nagbabasa o wala ng mga sinusulat mo. Minsan isang sentence lang ang ipapublish mo. Hindi mo hangad na magkaroon ng bagong kaibigan. Ng syota. Ng kung ano pa man. Basta nagsusulat ka dahil dun ka masaya. Minsan ikaw lang nakakaintindi sa mga sinusulat mo. Pero ikaw yung gustong kaibiganin ng mga tao. Mayroong kokontra sa mga paniniwala mo, pero dedma ka lang dahil nirerespeto mo ang opinyon ng ibang tao.
********************
Ang dami nang nagsusulat sa mundo. Nakakatuwa kadalasan. Nakakainis at nakakalungkot kung minsan. May mga pagkakataon na gusto mong ihinto pero nahihirapan kang tigilan.
Masaya eh. Nakakatanggal ng stress.
Ang hirap iwan.
Ikaw, naaalala mo ba noong nagsusulat ka? Sino ka sa kanila?
Jun 15, 2011
KWENTONG TATAY KO
Dahil nalalapit na ang Araw ng mga Ama, eh nais ko nang maunang magpost tungkol dito. Tsaka baka mawala pa yung mga naiisip kong isulat kapag pinatagal ko pa ito.
Hindi ako masyadong close sa tatay ko dahil lumaki ako na ang nanay ko madalas ang kasama ko, dahil labingdalawang taon din siya sa Saudi nagluluto bilang isang cook. Wala ako masyadong alaala sa kanya noong bata pa ako, dahil kadalasan nga eh nasa ibang bansa siya, at kung andito naman siya sa Pilipinas, kadalasan ay dun siya sa probinsya namamalagi. Sa tingin ko, alam naman niya ang mga pagkukulang niya kaya nung nagdesisyon siyang magretiro, eh bumawi naman siya sa akin. Siya ang naging tagahatid ko sa eskwela buong high school ko, at tuwing meron kaming di pagkakasundo ng nanay ko, sa akin siya kumakampi. Wala lang... Pero ang tatay ko, mas nakikilala ko ngayon...
*************
Frustrated singer yang tatay ko. Gabi-gabi nagcoconcert yan. Tipong mula alas onse hanggang ala-una ng madaling araw. Ewan ko, kaming 3rd generation sa angkan namin eh halos lahat marunong kumanta, hindi nga lang namin alam kung saan namin nakuha yung talentong iyon, kasi judging sa boses ng mga magulang ko... wala talaga. Ang tatay ko boses syokoy na paos!!! Basta masakit sa tenga pakinggan boses nun, pero pag nagcoconcert siya kelangan talaga nakafull speaker. Kaya minsan putol ang tulog ko. Mahilig pa yan, pag may bisita, siya mamimili ng ipapakanta sa mga pinsan/pamangkin ko, pero pag ayaw nila siya kakanta... kesehodang Strangers In the Night pa yan o kaya'y Hit Me Baby One More Time ni Britney. Buti na lang mababait mga bisita... at mga kapitbahay namin.
**************
Ang tatay ko, siguro nasa Top 100 na fans ni Manny Pacquiao. Meron siya lahat na pirated na DVD ng lahat ng laban ni Pacquiao, kahit simula pa nang mukhang uhuging bata pa si Manny, meron siya. Hindi talaga siya papatalo sa mga pumupuna sa kanya. Muntik na nga niyang isumpa yung pinsan ko dati nang sabihin ng pinsan ko na luto ang laban ni Pacquiao at ni dela Hoya. Palagi pag may bisita kami, kung hindi nakasaksak yung Magic Sing, ang dibidi ng huling laban ni Pacquiao ang palabas sa tv namin. Kahit pa puros babae ang bisita. Noon pa ngang hindi pa ako bumibili ng sarili kong dvd player eh lagi kami nag-aagawan ng ipapalabas. Naaalala ko pa nga na inggit na inggit siya nang malaman niyang nakapasok yung nanay ko sa mansyon ni Pacquiao sa Mindanao. Nakaframe yata yung pichur ng bahay ni Manny sa wallet niya.
***************
Ang tatay ko, lagi akong sinesermonan kapag may binibili akong bago. Matuto daw akong mag-ipon. Malapit na yata akong palayasin sa bahay, dahil madalas na itong magparinig kung bakit dun pa rin ako sa bahay namin nakatira. Anyway, pero kahit ganun lagi ang sinasabi sa akin ng aking ama, pag nakikita niya yung mga pinamimili ko, pagkatapos lumamig ang ulo niya, namamangha siya. Kagaya na lang nung bumili ako ng Xbox 360 ulit, pinagalitan ako tapos ng makitang kamukha talaga ni Pacquiao yung sa Fight Night... ako pa nagsara ng bibig niya. O kaya nung bumili ako ng MP3 player, pagkatapos litanyahan ng tungkol sa krisis, hiniram ito't tinanong kung mas marami pang lamang kanta yung player kesa dun sa binili niyang 100 in 1 cd ng chacha.
***************
Si tatay eh madalas din akong litanyahan tungkol sa pagmamaneho ng tama. Mapabisikleta, scooter o kotse. Ang ratio ng aksidente naming dalawa sa mga sasakyan... 10:1. Sampung beses na siyang nabangga, tumilapon sa sasakyan at naaksidente, habang ako eh isa. Actually 1/2 nga lang yung sa akin kasi muntik lang ako bumangga nun sa rumaragasang sasakyan.
****************
Noong mga araw naman na wala akong trabaho, dalawang beses sa isang buwan niya ako kung lecturan sa pagmamahal sa trabaho. Medyo kapag ganito na ang usapan, nagbibingi-bingihan ako. Paano ba naman labingdalawang taon lang siya nagtrabaho sa Saudi. Labinganim na taon na siyang tambay sa amin. So... nakikita niyo naman siguro kung ano yung di tama dun sa pangungusap na yon, di ba? Hindi ko nga alam kung san niya nakukuha yung mga pinambibili niya ng mga pinamimili niya eh... Sa tingin ko, may nakatagong kayamanan yang tatay ko eh..
*****************
Isa pa, yang tatay ko lagi akong pinapagalitan pag hindi ako humaharap sa mga bisita. Kung nagkukulong ako sa kwarto, talagang hihilahin ako niyan palabas para ientertain ang mga bisita nila. Tapos pag baba ko, mga ilang saglit lang, pagtingin ko sa likod ko wala na siya. Ang tatay ko na ang nagtago!!! Lilitaw lang yan ulit pag gusto na niyang isaksak yung Magic Sing o kaya yung mga dibidi niya ng mga laban ni Pacquiao.
Marami pa akong mga kwento dyan. May pagkapasaway talaga yang tatay ko. Buti na lang di ako masyado nagmana sa kanya...
HAPPY FATHER'S DAY sa lahat ng mga tatay diyan!!! Sa mga magiging tatay!!! At sa mga tatay ng mga wala pang anak!!!
Hindi ako masyadong close sa tatay ko dahil lumaki ako na ang nanay ko madalas ang kasama ko, dahil labingdalawang taon din siya sa Saudi nagluluto bilang isang cook. Wala ako masyadong alaala sa kanya noong bata pa ako, dahil kadalasan nga eh nasa ibang bansa siya, at kung andito naman siya sa Pilipinas, kadalasan ay dun siya sa probinsya namamalagi. Sa tingin ko, alam naman niya ang mga pagkukulang niya kaya nung nagdesisyon siyang magretiro, eh bumawi naman siya sa akin. Siya ang naging tagahatid ko sa eskwela buong high school ko, at tuwing meron kaming di pagkakasundo ng nanay ko, sa akin siya kumakampi. Wala lang... Pero ang tatay ko, mas nakikilala ko ngayon...
*************
Frustrated singer yang tatay ko. Gabi-gabi nagcoconcert yan. Tipong mula alas onse hanggang ala-una ng madaling araw. Ewan ko, kaming 3rd generation sa angkan namin eh halos lahat marunong kumanta, hindi nga lang namin alam kung saan namin nakuha yung talentong iyon, kasi judging sa boses ng mga magulang ko... wala talaga. Ang tatay ko boses syokoy na paos!!! Basta masakit sa tenga pakinggan boses nun, pero pag nagcoconcert siya kelangan talaga nakafull speaker. Kaya minsan putol ang tulog ko. Mahilig pa yan, pag may bisita, siya mamimili ng ipapakanta sa mga pinsan/pamangkin ko, pero pag ayaw nila siya kakanta... kesehodang Strangers In the Night pa yan o kaya'y Hit Me Baby One More Time ni Britney. Buti na lang mababait mga bisita... at mga kapitbahay namin.
**************
Ang tatay ko, siguro nasa Top 100 na fans ni Manny Pacquiao. Meron siya lahat na pirated na DVD ng lahat ng laban ni Pacquiao, kahit simula pa nang mukhang uhuging bata pa si Manny, meron siya. Hindi talaga siya papatalo sa mga pumupuna sa kanya. Muntik na nga niyang isumpa yung pinsan ko dati nang sabihin ng pinsan ko na luto ang laban ni Pacquiao at ni dela Hoya. Palagi pag may bisita kami, kung hindi nakasaksak yung Magic Sing, ang dibidi ng huling laban ni Pacquiao ang palabas sa tv namin. Kahit pa puros babae ang bisita. Noon pa ngang hindi pa ako bumibili ng sarili kong dvd player eh lagi kami nag-aagawan ng ipapalabas. Naaalala ko pa nga na inggit na inggit siya nang malaman niyang nakapasok yung nanay ko sa mansyon ni Pacquiao sa Mindanao. Nakaframe yata yung pichur ng bahay ni Manny sa wallet niya.
***************
Ang tatay ko, lagi akong sinesermonan kapag may binibili akong bago. Matuto daw akong mag-ipon. Malapit na yata akong palayasin sa bahay, dahil madalas na itong magparinig kung bakit dun pa rin ako sa bahay namin nakatira. Anyway, pero kahit ganun lagi ang sinasabi sa akin ng aking ama, pag nakikita niya yung mga pinamimili ko, pagkatapos lumamig ang ulo niya, namamangha siya. Kagaya na lang nung bumili ako ng Xbox 360 ulit, pinagalitan ako tapos ng makitang kamukha talaga ni Pacquiao yung sa Fight Night... ako pa nagsara ng bibig niya. O kaya nung bumili ako ng MP3 player, pagkatapos litanyahan ng tungkol sa krisis, hiniram ito't tinanong kung mas marami pang lamang kanta yung player kesa dun sa binili niyang 100 in 1 cd ng chacha.
***************
Si tatay eh madalas din akong litanyahan tungkol sa pagmamaneho ng tama. Mapabisikleta, scooter o kotse. Ang ratio ng aksidente naming dalawa sa mga sasakyan... 10:1. Sampung beses na siyang nabangga, tumilapon sa sasakyan at naaksidente, habang ako eh isa. Actually 1/2 nga lang yung sa akin kasi muntik lang ako bumangga nun sa rumaragasang sasakyan.
****************
Noong mga araw naman na wala akong trabaho, dalawang beses sa isang buwan niya ako kung lecturan sa pagmamahal sa trabaho. Medyo kapag ganito na ang usapan, nagbibingi-bingihan ako. Paano ba naman labingdalawang taon lang siya nagtrabaho sa Saudi. Labinganim na taon na siyang tambay sa amin. So... nakikita niyo naman siguro kung ano yung di tama dun sa pangungusap na yon, di ba? Hindi ko nga alam kung san niya nakukuha yung mga pinambibili niya ng mga pinamimili niya eh... Sa tingin ko, may nakatagong kayamanan yang tatay ko eh..
*****************
Isa pa, yang tatay ko lagi akong pinapagalitan pag hindi ako humaharap sa mga bisita. Kung nagkukulong ako sa kwarto, talagang hihilahin ako niyan palabas para ientertain ang mga bisita nila. Tapos pag baba ko, mga ilang saglit lang, pagtingin ko sa likod ko wala na siya. Ang tatay ko na ang nagtago!!! Lilitaw lang yan ulit pag gusto na niyang isaksak yung Magic Sing o kaya yung mga dibidi niya ng mga laban ni Pacquiao.
Marami pa akong mga kwento dyan. May pagkapasaway talaga yang tatay ko. Buti na lang di ako masyado nagmana sa kanya...
HAPPY FATHER'S DAY sa lahat ng mga tatay diyan!!! Sa mga magiging tatay!!! At sa mga tatay ng mga wala pang anak!!!
Jun 8, 2011
TALES FROM THE CLOSET
When you haven't outed yourself, you get alot of questions. People specially your family have alot of expectations. Unfortunately some of them want those expectations met.
Sometimes it's frustrating (if this seems familiar, I already wrote this somewhere else and in Filipino).
Tita: Engel, when are you going to get married?
Engel: It might take awhile.
Tita: Aren't you afraid you might get left behind. You're not getting any younger.
Engel: I'm fine. I'm a guy. I'm not worried about having kids.
Engel: And besides, I'm happy where I am right now.
Tita: That's not a good idea. If you get kids when you're older, who do you think will take care of them? When you hit 60 do you think you could still take care of a teenager?
Tita: I'm just worried you won't be able to take care of your children.
Engel: How about you tita, when are you going to get married?
Tita: is offline
**********
Another Tita: Technology's great, yeah.
Engel: Yeah.
Tita: You get to talk to family hundreds of miles away.
Tita: You see their pictures.
Engel: Yup.
Tita: I especially like facebook.
(me thinking to myself uh-oh)
Tita: You get updated with old friends
Tita: Classmates.
Tita: Family.
Engel: Yup. Yup.
Tita: You.
Tita: So I see on your profile you're in a relationship
Engel: ...
Tita: ...
Engel: ...
Tita: ...
Engel: ...
Tita: Aren't you going to tell me about your girlfriend?
Engel: is offline.
**********
Maybe it'll be easier if I just out myself.
Sometimes it's frustrating (if this seems familiar, I already wrote this somewhere else and in Filipino).
Tita: Engel, when are you going to get married?
Engel: It might take awhile.
Tita: Aren't you afraid you might get left behind. You're not getting any younger.
Engel: I'm fine. I'm a guy. I'm not worried about having kids.
Engel: And besides, I'm happy where I am right now.
Tita: That's not a good idea. If you get kids when you're older, who do you think will take care of them? When you hit 60 do you think you could still take care of a teenager?
Tita: I'm just worried you won't be able to take care of your children.
Engel: How about you tita, when are you going to get married?
Tita: is offline
**********
Another Tita: Technology's great, yeah.
Engel: Yeah.
Tita: You get to talk to family hundreds of miles away.
Tita: You see their pictures.
Engel: Yup.
Tita: I especially like facebook.
(me thinking to myself uh-oh)
Tita: You get updated with old friends
Tita: Classmates.
Tita: Family.
Engel: Yup. Yup.
Tita: You.
Tita: So I see on your profile you're in a relationship
Engel: ...
Tita: ...
Engel: ...
Tita: ...
Engel: ...
Tita: Aren't you going to tell me about your girlfriend?
Engel: is offline.
**********
Maybe it'll be easier if I just out myself.
QUICK HITS: REVIEWS
X-MEN FIRST CLASS:
Great movie. It's not really very faithful to the source material but it's undeniably entertaining. More of a spy film than a comic book movie, this one will definitely rank high on my end of summer list.
Just want to geek out a bit if you let me. Here are some of the inconsistencies when you compare the movie with the comics (as if you'd care):
- Havok is Cyclops' younger brother
- Moira MacTaggert is not an American spy but an Irish (or Scottish) scientist
- Xavier's First class includes Jean Grey, Cyclops, Iceman Angel and Beast
- Emma Frost shouldn't be that old. Unless Cyclops is into cougars (she's his current gf)
Still doesn't mean that I didn't like the movie.
***********
Great movie. It's not really very faithful to the source material but it's undeniably entertaining. More of a spy film than a comic book movie, this one will definitely rank high on my end of summer list.
Just want to geek out a bit if you let me. Here are some of the inconsistencies when you compare the movie with the comics (as if you'd care):
- Havok is Cyclops' younger brother
- Moira MacTaggert is not an American spy but an Irish (or Scottish) scientist
- Xavier's First class includes Jean Grey, Cyclops, Iceman Angel and Beast
- Emma Frost shouldn't be that old. Unless Cyclops is into cougars (she's his current gf)
Still doesn't mean that I didn't like the movie.
***********
GAME OF THRONESWrote about this a few posts ago but I can't stress enough how awesome this series is. This is like the season's The Walking Dead.
I am not privvy to the written books (for one I can't find a copy on any bookstore I go to) but they say this is pretty faithful to the original material. This show's got everything you want in a series and they're not afraid to flaunt it.
You get beheadings, incest, full frontal nudity, lesbian sex, dwarf sex, basically every immoral thing you could think of that is entertaining, you will see in HBO's latest offering. I doubt they'll show this in it's entirety here in Asia.
I don't watch the show only because of those things, believe me, it is awesome. I love the intriguing story. I love the mythology. I love the nudity. And it is well acted. It's the type you'll only see in movies. But then again it's from HBO so that is expected. Fortunately they deliver.
The season's only ten episodes long and we're at episode 8 already so you can still jump in.
***********
21 - ADELEI know this has been out a long time already, but it's only recently that I've downloaded or rather asked a colleague's copy of Adele's album.
Honestly, I was blown away by her songs. Most of them may sound bitter, but undeniably at one point or another, we've all gone through what those songs were about.
When I'm tired or travelling, I listen to her album. Heck I sing her songs too. To hell with the people inside the fx who hears my out-of-tune vocals, they're great.
I love how bittersweet Someone Like You sounds, how angsty Turning Tables is, or how hopeful One and Only seems. This is music. Real music. Not some noise that Lady Gaga produces.
***********
Hope this writing streak continues. I miss posting regularly.
Jun 6, 2011
BAKIT KAYA
Dahil hindi ako makatulog kaninang hapon, napapanuod ako ng tv. Bio channel ata yun. Ang palabas Tough Love Couples Edition.
Ang tema ng palabas, merong 7 magsyota. Lahat sila medyo may problema sa kasintahan nila at sumali sila upang malaman kung dapat ba silang mag move forward sa relationship nila o kailangan na nilang maghiwalay.
Napaisip ako, bakit mahirap para sa isang pares ang maghiwalay?
Bago ko ipagpapatuloy ang post na ito, nais ko munang linawin walang kinalaman sa akin itong post na ito. Ako sa kasalukuyan ay masaya. Walang problema. May mga gusot, pero naaayos lahat. Itong post na ito ay tungkol lang talaga sa napanuod ko sa telebisyon kanina. Okay? Klaro? Wala lang. Defensive ako, bakit ba.
Yun nga, naisip ko, bakit meron mga tao na nagpapakatanga sa isang relasyon at hindi ito maiwan kahit na sobrang miserable na nila?
-Dahil ba natatakot sila na maging single ulit?
-Dahil tanggap nila na hindi lang sila ang laman ng puso ng mahal nila at kaya nilang tiisin ang ganung sitwasyon?
-Dahil naghihintay sila't umaasa na balang araw magbabago din ang mahal nila?
-Dahil wala silang choice, alam nilang yun lang yung taong magmamahal sa kanila?
-Dahil kasal na sila?
-Dahil kaya kahit na sobra sobra silang saktan, sa huli sila pa rin yung mahal ng nananakit sa kanila?
-O kaya'y dahil nagmamahal lang talaga sila?
Kung isa man diyan yung sagot, naisip ko sapat na ba iyong dahilan para magstay sila. Kahit gabi-gabi na lang ay umiiyak sila dahil sa sakit?
Ewan ko. Ganun naman ata talaga pag nagmamahal. Handang gumawa ng maraming katangahan. Sa dulo naman kasi minsan, kung tama sulit ang lahat.
Ano sa tingin ninyo?
Ang tema ng palabas, merong 7 magsyota. Lahat sila medyo may problema sa kasintahan nila at sumali sila upang malaman kung dapat ba silang mag move forward sa relationship nila o kailangan na nilang maghiwalay.
Napaisip ako, bakit mahirap para sa isang pares ang maghiwalay?
Bago ko ipagpapatuloy ang post na ito, nais ko munang linawin walang kinalaman sa akin itong post na ito. Ako sa kasalukuyan ay masaya. Walang problema. May mga gusot, pero naaayos lahat. Itong post na ito ay tungkol lang talaga sa napanuod ko sa telebisyon kanina. Okay? Klaro? Wala lang. Defensive ako, bakit ba.
Yun nga, naisip ko, bakit meron mga tao na nagpapakatanga sa isang relasyon at hindi ito maiwan kahit na sobrang miserable na nila?
-Dahil ba natatakot sila na maging single ulit?
-Dahil tanggap nila na hindi lang sila ang laman ng puso ng mahal nila at kaya nilang tiisin ang ganung sitwasyon?
-Dahil naghihintay sila't umaasa na balang araw magbabago din ang mahal nila?
-Dahil wala silang choice, alam nilang yun lang yung taong magmamahal sa kanila?
-Dahil kasal na sila?
-Dahil kaya kahit na sobra sobra silang saktan, sa huli sila pa rin yung mahal ng nananakit sa kanila?
-O kaya'y dahil nagmamahal lang talaga sila?
Kung isa man diyan yung sagot, naisip ko sapat na ba iyong dahilan para magstay sila. Kahit gabi-gabi na lang ay umiiyak sila dahil sa sakit?
Ewan ko. Ganun naman ata talaga pag nagmamahal. Handang gumawa ng maraming katangahan. Sa dulo naman kasi minsan, kung tama sulit ang lahat.
Ano sa tingin ninyo?
Jun 1, 2011
KUNG NASA BORACAY KA...
- Wag makakalimot uminom ng Jonah's fruit shake. Sikat sa kanila yung Choco Banana.
- Namnamin ang ang bulalo sa Smoke's sa may D'Mall.
- Manuod ng show ng Phoenix Fire Dancers sa harap ng Beach Bum Club (ata yun).
- Wag kalimutang magpapicture sa harap ng grotto.
- Wag magpanic kapag nag helmet diving ka.
- Wag magpawax ng dibdib kung wala ka balak magtanggal ng t-shirt sa beach.
- Mag advance order ng calamansi muffin dahil hindi ka pagbibilhan ni Ate sa araw ng pag-alis mo. Ayaw nila kumita.
- Wag ka maglakad sa beach ng alas tres ng madaling araw, mapagkakamalan kang emo.
- Wag mong kakalimutang batiin ang Kasintahan mo sa araw ng inyong anibersaryo.
- Magpapicture kasama ng mga sexy na Russian bebots.
- Magpakalasing ka at pumarty buong gabi.
- Wag labanan ang agos ng dagat pag nagsnorkling, sasakit lang ang katawan mo at di ka makakasama sa lasingan at party buong gabi.
- Bawal magkasakit.
- Wag magsama ng sexy pag naghelmet diving, dahil siya lang palagi ang bibigyan ng mga diver ng starfish at laging kukunan ng picture. Apat kami nun no!!! Apat!!!
- Umattend sa kasal dahil aasahan mong laging bongga ang kinakasal sa Boracay!!!
- Higit sa lahat wag kalimutang mag-enjoy!!!
- Namnamin ang ang bulalo sa Smoke's sa may D'Mall.
- Manuod ng show ng Phoenix Fire Dancers sa harap ng Beach Bum Club (ata yun).
- Wag kalimutang magpapicture sa harap ng grotto.
- Wag magpanic kapag nag helmet diving ka.
- Wag magpawax ng dibdib kung wala ka balak magtanggal ng t-shirt sa beach.
- Mag advance order ng calamansi muffin dahil hindi ka pagbibilhan ni Ate sa araw ng pag-alis mo. Ayaw nila kumita.
- Wag ka maglakad sa beach ng alas tres ng madaling araw, mapagkakamalan kang emo.
- Wag mong kakalimutang batiin ang Kasintahan mo sa araw ng inyong anibersaryo.
- Magpapicture kasama ng mga sexy na Russian bebots.
- Magpakalasing ka at pumarty buong gabi.
- Wag labanan ang agos ng dagat pag nagsnorkling, sasakit lang ang katawan mo at di ka makakasama sa lasingan at party buong gabi.
- Bawal magkasakit.
- Wag magsama ng sexy pag naghelmet diving, dahil siya lang palagi ang bibigyan ng mga diver ng starfish at laging kukunan ng picture. Apat kami nun no!!! Apat!!!
- Umattend sa kasal dahil aasahan mong laging bongga ang kinakasal sa Boracay!!!
- Higit sa lahat wag kalimutang mag-enjoy!!!
May 31, 2011
TRUST ISSUES
"Do you trust me?" the Kid asked Sunday morning.
I said yes.
It hurts when your lover does it. But it hurts more when a friend does.
**********
Last week, when I went to Boracay, I entrusted the Kid to another couple (let's call them blogger and bf). The firts gay couple that we've befriended. The Kid likes them both as the bf is of the same age range as he is.
We've been friends for awhile now. I think we've met twice before last week, me and the blogger more prior. We've grown accustom to each other as we often chat with each other and joke around. The bf's been inviting the Kid to either the blogger's province or bf's home since we last met with them. And since I'll be away, the Kid decided he'd sleep over the bf's place.
I've been wary about them ever since, specially the blogger. I knew he had a crush on the Kid. Sometimes when we chat, he'd joke around about taking the Kid away from me. I didn't mind because he does that all the time.
**********
Thursday, the Kid met with the couple. Everything was fine. They saw a movie and the Kid's been texting with me and calling me for most of the day and night. So I thought everything was okay.
We met last weekend to celebrate our anniversary. I just woke up and we were about to do it when he asked that question. He told me something happened Friday morning.
It was around 2am. The blogger, bf and the kid were all about to sleep. They've been talking about life, about us. Suddenly, the blogger hugged the kid. He kissed him. And then put his hand inside the Kid's shorts. The kid did so too, but he hesitated. The blogger said it isn't right.
The Kid was crying when he told me the story. He thought this was the end of our relationship.
But I didn't think it was his fault. Blogger should not have done that. What's worse was he did it in front of the bf. The bf didn't mind. He thought that somehow these things are a part of gay relationships.
It's disturbing.
The friendship ended that day. I have forgiven them, but thought it would be better to go our separate ways.
I thought it was hard to find friends. I guess it's harder to trust people now too.
I said yes.
It hurts when your lover does it. But it hurts more when a friend does.
**********
Last week, when I went to Boracay, I entrusted the Kid to another couple (let's call them blogger and bf). The firts gay couple that we've befriended. The Kid likes them both as the bf is of the same age range as he is.
We've been friends for awhile now. I think we've met twice before last week, me and the blogger more prior. We've grown accustom to each other as we often chat with each other and joke around. The bf's been inviting the Kid to either the blogger's province or bf's home since we last met with them. And since I'll be away, the Kid decided he'd sleep over the bf's place.
I've been wary about them ever since, specially the blogger. I knew he had a crush on the Kid. Sometimes when we chat, he'd joke around about taking the Kid away from me. I didn't mind because he does that all the time.
**********
Thursday, the Kid met with the couple. Everything was fine. They saw a movie and the Kid's been texting with me and calling me for most of the day and night. So I thought everything was okay.
We met last weekend to celebrate our anniversary. I just woke up and we were about to do it when he asked that question. He told me something happened Friday morning.
It was around 2am. The blogger, bf and the kid were all about to sleep. They've been talking about life, about us. Suddenly, the blogger hugged the kid. He kissed him. And then put his hand inside the Kid's shorts. The kid did so too, but he hesitated. The blogger said it isn't right.
The Kid was crying when he told me the story. He thought this was the end of our relationship.
But I didn't think it was his fault. Blogger should not have done that. What's worse was he did it in front of the bf. The bf didn't mind. He thought that somehow these things are a part of gay relationships.
It's disturbing.
The friendship ended that day. I have forgiven them, but thought it would be better to go our separate ways.
I thought it was hard to find friends. I guess it's harder to trust people now too.
May 20, 2011
KWENTONG TORTURE
Kaninang umaga ay sumailalim ako sa pinakatorturous na activity na ginawa ko sa buhay ko. Pinatunayan ko na isa talaga akong masokista. Ang hilig kong saktan ang sarili ko. Shit lang.
Nagpawax ako ng dibdib at likod.
At tang ina lang ang sakit sakit niya!!!
Hindi exaggeration yung mga napapanuod natin sa mga pelikula at telebisyon. Mapapasigaw at mapapaiyak ka talaga sa sakit. Parang feeling mo kasabay ng balahibo, tinatanggal din ang balat mo.
*************************
Biglaan lang, dahil nga pupunta ako sa Boracay sa Lunes, naisip ko kung magtatanggal naman ako ng shirt sa beach dapat medyo kaaya-aya naman yung magiging sight ng mga papansin sakin.
Matagal ko nang alam na masakit ang magpawax. Napanuod ko ang The 40 Year Old Virgin at huling episode ng The Amazing Race. Pero dahil nakasinghot ako ng usok mula sa kumukulong tubig, naisipan kong magpawax.
Well, suggestion yun ng officemate ko. Sinunod ko lang dahil uto-uto ako.
Tumungo ako sa Let's Face It sa amin at pinakilala ako kay Vicky.
*************************
Ito ang ilang kwento ko nang magpatanggal ako ng balahibo sa dibdib, tyan at likod:
Nagpawax ako ng dibdib at likod.
At tang ina lang ang sakit sakit niya!!!
Hindi exaggeration yung mga napapanuod natin sa mga pelikula at telebisyon. Mapapasigaw at mapapaiyak ka talaga sa sakit. Parang feeling mo kasabay ng balahibo, tinatanggal din ang balat mo.
*************************
Biglaan lang, dahil nga pupunta ako sa Boracay sa Lunes, naisip ko kung magtatanggal naman ako ng shirt sa beach dapat medyo kaaya-aya naman yung magiging sight ng mga papansin sakin.
Matagal ko nang alam na masakit ang magpawax. Napanuod ko ang The 40 Year Old Virgin at huling episode ng The Amazing Race. Pero dahil nakasinghot ako ng usok mula sa kumukulong tubig, naisipan kong magpawax.
Well, suggestion yun ng officemate ko. Sinunod ko lang dahil uto-uto ako.
Tumungo ako sa Let's Face It sa amin at pinakilala ako kay Vicky.
*************************
Ito ang ilang kwento ko nang magpatanggal ako ng balahibo sa dibdib, tyan at likod:
- Natutunan kong posible pala ang back kick lalo na pag hindi nabunot ng matino yung cloth ni ateng waxer. May ilang beses ko rin siyang ninais sipain nun.
- Ang masakit na part sa waxing ay tuwing bubunutin na yung mababalahibong part ng iyong katawan at yung may maninipis na balahibo. Iyon yung mga parte na mapapahiyaw ka at mapapaiyak.
- Ang kinis pala ng katawan kung hindi ako balbon.
- Pagkatapos ng session namin ni Vicky, hapong hapo siya. Napagod dahil ang balbon ko daw.
- Sa isip ko gusto kong murahin yung Arabong nilahian ako ng balbonic genes niya. Leche siya. Sana maranasan niya ang mawax ang buo niyang katawan. Bwiset!!!
- Hindi na mauulit ang mga ganitong kaganapan. Bibili na lang ako ng hair removal cream. Mas madali pa yun gawin. Tsaka hindi masakit.
May 17, 2011
PALAD
"Akin na ang palad mo," sabi sa akin ni manang.
Hindi ako makapaniwala na napilit akong pumunta sa lugar na ito. Hindi ako naniniwala sa hula. We guide our own destinies, ika nga. Hindi ang bituin. Hindi ang mga guhit sa palad ko. Ang mga desisyon ko. Yun ang magdadala sa akin sa patutunguhan ko.
"Ahhhh, marami ka nang biyahe. Dito. At sa ibang bansa," umpisa niya. Tama siya. Hula nga. General yung sinabi niya. Lahat naman siguro ng tao sa edad ko ay nakapagbiyahe na. Hindi man sa labas ng Pinas. Pero nakalabas na ng Maynila.
"Kailangan mo pang makumbinsi," ngiti niya. "Sumama ka lang sa kaibigan mo dahil pinilit ka niya. Hindi ka naniniwala sa hula. Ikaw yung tipo ng tao na gumagawa ng sariling mga desisyon. Pero umamin ka, gusto mong malaman kung may kinabukasan ba yang puso mo."
Psychology. Minsan hindi mo na kailangan maging graduate sa kolehiyo para matutong bumasa ng tao. Pero inaamin ko, interesado akong malaman kung ano nga ba ang kapalaran ng puso ko.
"May kasintahan ka." patuloy niya.
"Pogi. Maganda ang trabaho. Responsable," tama nanaman ang hula niya.
Baka kasabwat niya ang kasama ko. Si Tracey. Tiningnan ko siya. Ngiti lang ang binigay niya. May alam siguro ang babaeng ito. Lagot siya sakin.
"Siya ang pinapangarap mo, tama ba?" tanong niya.
Ngumiti lang ako.
Huminga ng malalim si manang. "Tsk tsk tsk sayang at hindi siya ang makakatuluyan mo. Medyo nasasakal siya sa iyo."
Nanlaki ang mata ko. Nagulat ako. Alam niya pati problema namin.
"Gusto mong malaman kung maaayos niyo pa," lumungkot ang kanyang mga mata. "Pasensya na hija, wala siya sa palad mo."
Hinawakan ni Tracey ang aking kamay. "At least girl, pareho tayo ng fortune. Hindi rin daw para sa akin si Phillip."
Ngumiti siya. Hinawakan niya ng mahigpit ang aking kamay.
"Pero nakikita ko..." pinupunasan niya ang palad ko. Tila tinatanggal ang mga hindi makitang dumi para luminaw ang nababasa niya. "May isa pang darating na lalaki sa iyo. Nakilala mo na siya."
"Hmmm. Jen, meron ka bang bagong nakilala na boylet?" biro ni Tracey. "Gwapo din po ba siya manang?"
"Matagal mo na siyang kilala. Matagal mo na siyang gusto. Matagal mo na siyang pinapangarap. Mapapasayo siya."
Sino kaya to? Si Ian lang naman yung gusto ko. Sino pa ba? Si...
"Kilala ko lahat ng lalake sa buhay niya manang. Alam mo ba ang hitsura niya?" binasag ni Tracey ang aking iniisip.
"Maputi. Hindi masyadong matangkad. Matangos ang ilong. Maganda ang katawan. Kalbo. At may..."
"Nunal sa ilalim ng mata?" pagtatapos ni Tracey.
"Oo." sagot ng matanda. Ito ang kinakatakot ko. Ito ang ayaw kong marinig. "Paano mo nalaman? Kilala mo siya?"
Binitiwan ni Tracey ang aking kamay.
"Kilala ko siya. Kilalang kilala ko siya."
"Tracey..." hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya.
"Ahhh. I'm sorry hija. Ito ang nasa palad niya," bumitiw si manang sa aking kamay.
"Jen, may gusto ka ba kay Phillip ko?"
Para sa akin daw siya.
Shit.
**************************
Medyo matagal akong nawala at mukhang mawawala ulit ako. Bora baby!!! Excited lang!!!
Hindi ako makapaniwala na napilit akong pumunta sa lugar na ito. Hindi ako naniniwala sa hula. We guide our own destinies, ika nga. Hindi ang bituin. Hindi ang mga guhit sa palad ko. Ang mga desisyon ko. Yun ang magdadala sa akin sa patutunguhan ko.
"Ahhhh, marami ka nang biyahe. Dito. At sa ibang bansa," umpisa niya. Tama siya. Hula nga. General yung sinabi niya. Lahat naman siguro ng tao sa edad ko ay nakapagbiyahe na. Hindi man sa labas ng Pinas. Pero nakalabas na ng Maynila.
"Kailangan mo pang makumbinsi," ngiti niya. "Sumama ka lang sa kaibigan mo dahil pinilit ka niya. Hindi ka naniniwala sa hula. Ikaw yung tipo ng tao na gumagawa ng sariling mga desisyon. Pero umamin ka, gusto mong malaman kung may kinabukasan ba yang puso mo."
Psychology. Minsan hindi mo na kailangan maging graduate sa kolehiyo para matutong bumasa ng tao. Pero inaamin ko, interesado akong malaman kung ano nga ba ang kapalaran ng puso ko.
"May kasintahan ka." patuloy niya.
"Pogi. Maganda ang trabaho. Responsable," tama nanaman ang hula niya.
Baka kasabwat niya ang kasama ko. Si Tracey. Tiningnan ko siya. Ngiti lang ang binigay niya. May alam siguro ang babaeng ito. Lagot siya sakin.
"Siya ang pinapangarap mo, tama ba?" tanong niya.
Ngumiti lang ako.
Huminga ng malalim si manang. "Tsk tsk tsk sayang at hindi siya ang makakatuluyan mo. Medyo nasasakal siya sa iyo."
Nanlaki ang mata ko. Nagulat ako. Alam niya pati problema namin.
"Gusto mong malaman kung maaayos niyo pa," lumungkot ang kanyang mga mata. "Pasensya na hija, wala siya sa palad mo."
Hinawakan ni Tracey ang aking kamay. "At least girl, pareho tayo ng fortune. Hindi rin daw para sa akin si Phillip."
Ngumiti siya. Hinawakan niya ng mahigpit ang aking kamay.
"Pero nakikita ko..." pinupunasan niya ang palad ko. Tila tinatanggal ang mga hindi makitang dumi para luminaw ang nababasa niya. "May isa pang darating na lalaki sa iyo. Nakilala mo na siya."
"Hmmm. Jen, meron ka bang bagong nakilala na boylet?" biro ni Tracey. "Gwapo din po ba siya manang?"
"Matagal mo na siyang kilala. Matagal mo na siyang gusto. Matagal mo na siyang pinapangarap. Mapapasayo siya."
Sino kaya to? Si Ian lang naman yung gusto ko. Sino pa ba? Si...
"Kilala ko lahat ng lalake sa buhay niya manang. Alam mo ba ang hitsura niya?" binasag ni Tracey ang aking iniisip.
"Maputi. Hindi masyadong matangkad. Matangos ang ilong. Maganda ang katawan. Kalbo. At may..."
"Nunal sa ilalim ng mata?" pagtatapos ni Tracey.
"Oo." sagot ng matanda. Ito ang kinakatakot ko. Ito ang ayaw kong marinig. "Paano mo nalaman? Kilala mo siya?"
Binitiwan ni Tracey ang aking kamay.
"Kilala ko siya. Kilalang kilala ko siya."
"Tracey..." hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya.
"Ahhh. I'm sorry hija. Ito ang nasa palad niya," bumitiw si manang sa aking kamay.
"Jen, may gusto ka ba kay Phillip ko?"
Para sa akin daw siya.
Shit.
**************************
Medyo matagal akong nawala at mukhang mawawala ulit ako. Bora baby!!! Excited lang!!!
May 4, 2011
STEP FORWARD
I just came out from the shower when I read the 'kid's' sms. He wants me to give him a call.
And when I did I was surprised when he told me to talk to his friend.
It was a girl.
She said hi. I said hello.
"You must be Kid's guy?" she asked.
"I guess I am," I replied.
"It's nice to hear your voice," she said then she gave the phone back to the kid.
And then our relationship took another step forward. I knew him telling someone about me would be a hard thing to do. I knew it would eventually happen, and I'm fine if it takes him long so I did not expect him to do so this time. I thought he'd wait until he finishes his masters and start work, but I guess he's ready.
And so now I'm smiling. Been doing so for a few hours already.
Can't take the stupid thing off my face.
And when I did I was surprised when he told me to talk to his friend.
It was a girl.
She said hi. I said hello.
"You must be Kid's guy?" she asked.
"I guess I am," I replied.
"It's nice to hear your voice," she said then she gave the phone back to the kid.
And then our relationship took another step forward. I knew him telling someone about me would be a hard thing to do. I knew it would eventually happen, and I'm fine if it takes him long so I did not expect him to do so this time. I thought he'd wait until he finishes his masters and start work, but I guess he's ready.
And so now I'm smiling. Been doing so for a few hours already.
Can't take the stupid thing off my face.
May 3, 2011
KUNG BROKEN HEARTED KA
Repost ko muna ang isa sa blogpost kong pinakamadalas hanapin ng mga tao sa google. I'm sure yung hanap nila ay mga text quotes pero ito yung nakuha nila. Anyway nitatamad akong mag-isip at medyo busy sa trabaho kaya eto muna ang handog ko sa mga naliligaw at nagtitiyaga sa blog ko.
Para sa mga broken hearted...
DITO MO MAKIKILALA KUNG SINO ANG MGA KAIBIGAN MO. Merong mga panahon noong may kapartner ka pa, na hindi mo na madalas nakakasama ang iyong mga kabarkada. Alam ko, pag malungkot ka, mas nanaisin mong mapag-isa. Pero trust me, higit kailanman, ito ang panahon kung kailan mo kailangan ang iyong mga kaibigan. Hindi lamang dahil kaya ka nilang pasayahin, pero dahil hindi ka nila bibigyan pa ng dahilan para maging malungkot. Oo, minsan pagtatawanan ka nila, kasi naging tanga ka, pero kailangan nating mabatukan paminsan-minsan.
ISIPIN MO ANG SARILI MO. Sabi ko nga kanina, sa mga panahong ito mo itatanong kung ano ang kulang sayo. Kung ano ang mali sa'yo. Ayus lang yan. Importante yan para lalo mo makilala ang sarili mo. Pero don't dwell too much on the negative. Isipin mo, lalo kung wala kang makitang mali sa mga ginagawa mo, na baka hindi ikaw ang dahilan kaya kayo hindi nagkatuluyan. Baka siya yung may problema. Ang isipin mo na lang, paano mo pa mapapabuti ang sarili mo, at paano mo mamahalin ang sarili mo, para hindi na maulit ang nangyari sa inyo.
Totoong mahirap magmove on. Sabi nila, kadalasan hindi natin nakakatuluyan ang ating greatest love. Pero ang isipin niyo na lang, kung dun sa taong hindi para sa atin ay naging maligaya tayo, paano pa kaya kapag nakilala na natin yung babae/lalake na inilaan para sa atin.
Apr 25, 2011
BULLET POINTS
- Kahapon kami ni Kasintahan ay nagtungo ng Enchanted Kingdom upang magcelebrate ng aming ika labing-isang buwan ng pagsasama. Mababaw man, pareho naman kaming masaya kahit ayaw niyang sumakay sa Anchor's Away at hindi ko siya napilit mag EKstreme.
- Ang sakit ng likod ko!!! Ayoko mang aminin pero feeling ko sign of aging na talaga ito. Kailangan ko ng masahista o manghihilot.
- Mayroon akong dalawang palabas na kinahuhumalingan ngayon. Ang una ay Shameless. Tungkol ito sa pamilya ng mga manggagantso at lasinggero at kung papaano sila nabubuhay kahit sila'y pinapabayaan ng kanilang ama. Ang ganda niya, nakakatawa at nakakabilib.
- Ang ikalawa naman ay ang Game of Thrones ng HBO. Hango ito sa serye ni George Martin. Ang husay ng pagkakagawa. Feeling mo nanunuod ka ulit ng Lord of the Rings. Isang episode pa lang ang pinapalabas kaya madali pa kayo makakahabol.
- Ilang linggo na lang at ako'y makakatapak na sa buhangin ng Boracay. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong iexpect pero dapat pumayat na ako bago ako magpunta dun. Hindi na kasya sa akin ang mga pang-ibaba ko. Hayst.
- Hindi ko ito madalas nagagawa pero MARAMING SALAMAT sa lahat ng napapadaan dito. Nagulat ako pagbukas ko ng blog kanina meron na pala akong 322 na followers at 73 miyembro sa aking reader's community sa facebook. Salamat at kahit lately ay wala akong masyadong maraming naikukwento ay sinusundan niyo pa rin ako. Hayaan niyo, nararamadaman kong malapit ng bumalik ang mojo ko.
- Huli man, pero Happy Easter sa inyong lahat!!!
Apr 18, 2011
BAKIT NAGSUSULAT AKO
Medyo hindi na ako aktibo sa mundo ng pagsusulat. Hindi naman sa tinatamad ako, pero hindi pa ako masyado dinadapuan ng inspirasyon. Minsan iniisip ko kung panahon na ba para lisanin ang mundong ito.
Marami na akong nakilalang kaibigan. Naikwento ko na lahat ng nais kong ikwento. Busy na ang buhay pag-ibig ko. Wala na akong maisulat.
Pero pag binabalikan ko ang mga lumang post ko at nababasa ko ang mga kumentong gaya ng nasa ibaba, nagbabago isip ko. Mababaw man ang mga panulat ko meron pa rin naaapekto sa mga sinasabi ko.
Worth it magsulat sa tahanang ito.
*****************************
ayidnas said... i'm not really a bloggerbut as i am trying to find something in the web that could ease my pain of loosing my family i came across your blog entry about saying goodbye... It hurts... more than what i thought how it is that I know of when we talk about pain of letting go..I am very much inspired by you... who ever you are I thank you for this wonderful blogsite...now I am trying to make My own...
Like what you saidI quote"write to express, but not to impress"hope to hear it from you... Salamat kabayan!
ZsaZsa said... anyway, i was reading this at bloglines and in the middle of the text, i channeled the inner coniotic in me and i said to myself, "OMG! it's so nakakakilig naman! this Gilbert he's mahiyain pala."
nakakatuwa ang date mo, it's like something out of a teeny-bopper movie. yung mga kwentong first date ng dalawang hs student tapos ang tahimik, pero pag-uwi super kilig naman at hindi makatulog. whahaha. ayiiiiii!
Mugen said... Since isang pasasalamat entry ito, sasabihin ko sayo kung paano ko nahanap ang blog mo.
Naghahanap ako ng mga interesadong blog sa pinoyexchange minsan. Nagkataon naman na pinost mo yung link mo roon. Sa hindi ko mapaliwanag na dahilan, naaliw ako. Yung mga entry mo kasi light, tapos magkapareho pa tayo ng generation, tapos makwento ka sa nakaraan mo. Hayun, simula noon, araw araw na kita sinusundan.
Keep on writing. Maniwala ka man o sa hindi, nakikita ko sa iyo si Bob Ong. :D
UtakMunggo said... sa totoo lang napaluha ako sa kwento mong ito. napaka-vivid ng iyong paglalahad. at naiyak/naenjoy ako sa mga banat mo. siguro nga mas nagiging close ang mga anak sa kanilang mga magulang kapag nasa certain age na ang mga ito. siguro kasi mas madaling masakyan yung mga trip ng isa't isa sa buhay.
walang perpektong magulang. at ito ang lagi kong sinasabi sa sarili ko tuwing ako'y sumasablay sa napakapalpak kong role bilang ilaw (bumbilya) ng tahanan.
aba kinarir ko raw ang comment. sori naman. happy belated birthday sa mommy mo. God bless her.
gravity said... bow ako sayo! super keen observant ka haha. nakakatawa yung tungkol sa mga nagcocomment ng nice blog, pls visit mine. haha.
basta ako, super favorite ko blog mo. bukod sa halos magkaedad tayo, eh super idol kita sa lawak at astig mong mag-isip. Ü
write on Ü
Dylan Dimaubusan said... Nakakatuwa naman 'tong post na woh. Hindi ko alam kung isa ako sa mga babaeng mahahaba ang post, pero madalang lang ata akong magpost ng nobela - ang comment, nyahaha!
Anyways ito ang seryosong totoo, I'd have to agree with Mulong. Ang alam ko halos magkaedad lang tayo pero di ko alam kung nakaka-relate ka sa mga post ko, ako kasi madalas maka-relate sa pinagsususulat mo, kaya isa itong blog mo sa binabalik-balikan ko. Wala kasing halong kaplastikan at buhatan ng upuan.
Apr 12, 2011
MAKIKISAWSAW LANG
Mga taong hindi kawalan sa mundo. Ito ay opinyon ko lamang po.
- Willie Revillame
- Christy Fermin
- Ping Lacson
- Gloria Macapagal Arroyo
- Mo Twister
- Mag-asawang Ligot
- Mikey Arroyo
- Tim Yap
- Dra. Vicky Belo
- Raymond Guttierez
Sa totoo lang naiirita na ako pag pinapanuod ko sila sa balita. Lagi na lang silang laman ng telebisyon. Wala naman silang magandang naidudulot sa mundo. Hindi magaganda ang mga ugali. Ewan ko ba kung bakit sila ay nasa taas pa rin sa hierarchy ng society.
Hindi naman tayo mga bobong mamamayan, pero bakit may hila pa rin sila sa atin? Bakit may nagtitiwala? Bakit may nagpapauto? Bakit may humahanga pa rin sa kanila?
- Willie Revillame
- Christy Fermin
- Ping Lacson
- Gloria Macapagal Arroyo
- Mo Twister
- Mag-asawang Ligot
- Mikey Arroyo
- Tim Yap
- Dra. Vicky Belo
- Raymond Guttierez
Sa totoo lang naiirita na ako pag pinapanuod ko sila sa balita. Lagi na lang silang laman ng telebisyon. Wala naman silang magandang naidudulot sa mundo. Hindi magaganda ang mga ugali. Ewan ko ba kung bakit sila ay nasa taas pa rin sa hierarchy ng society.
Hindi naman tayo mga bobong mamamayan, pero bakit may hila pa rin sila sa atin? Bakit may nagtitiwala? Bakit may nagpapauto? Bakit may humahanga pa rin sa kanila?
Apr 4, 2011
DUKOT
Feeling ko kinarma ako noong nag April Fools Day joke ako noong Biyernes. Paano ba naman pag-uwi ko nung Sabado, naranasan ko ang pinakanakakatakot na Bus Ride sa tanang buhay ko.
Wala naman nangyari sa aking masama. Pero the fact na sobrang muntik na may nangyari eh nagpapasalamat ako at sa akin ay may nagbabantay pa rin.
Ngayong Abril kasi, 730pm to 430am na ang schedule ng inyong lingkod. At dahil weekend na, inisip kong wag sayangin ang oras sa opisina at umuwi na lang para matulog. Kaya on the dot ang alis ko. Dahil maarte ang lolo niyo nag-abang talaga ako ng aircon na bus. Di naman kasi ako talaga sumasakay sa hindi aircon.
Nung una may kasabay ako na tsinitsismis sa akin ang kanyang buhay pag-ibig na hindi ako nakakarelate.
Nagbibigay lang ako ng opinyon kasi kailangan niya ang opinyon ng lalake. So wala lang di ko muna pinapansin ang mga kaganapan sa loob ng bus.
Pero nung ako na lang mag-isa, dun na nagsimula akong makakita ng hindi ko dapat makita. ANG DAMING MANDURUKOT AKONG KASABAY!!!
Mga lima o anim yata sila. Noong una yung isa lang yung napansin ko. Nasa harap ko kasi. Tingin siya ng tingin dun sa katabi niya na natutulog. Nung una, iniisip ko baka bading yun na chinachansingan yung katabi niya, pero mukhang sanggano yung lalake. Tapos nakita ko yung nasa tapat nila nakatingin din. Parang lookout. Shet, sabi ko dinudukutan nito yung mamang natutulog. Shet kakasweldo lang pala ng ibang manggagawa ngayon!!!
At dun ko na napansin yung iba nilang kasama. Palipat lipat sila ng upuan. At palaging tumatabi sa mga mukhang natutulog. Gusto kong dutdutin yung mama sa harap ko pero natatakot ako na baka ako naman yung pagdiskitahan nila.
Meron isa na mukhang ako yung natripan dahil may bag ako. Pero tinitingnan ko sila. Hindi ko siya pinatabi sa akin at kumapit ako ng mahigpit sa aking bag. Kabadong-kabado ako nung mga panahon na iyon. Buti na lang mabilis yung bus at nakarating kami agad ng Baclaran.
Grabe nung tumayo ako at sinilip yung mamang natutulog, bukas na bukas yung bag at binulatlat talaga. Tapos yung mama na muntik tumabi sakin, kitang kita kong binubuksan yung bag nung binata na natutulog.
Shet, sa isip ko alam ko na kung paano dumiskarte ang mga mandurukot, pwede ko nang gawin yun sa susunod!!!
Lumayo ako sa kanila pagbaba. Nakakatakot. P150 lang ang pera ko nun pero ayoko mawala pa yun.
Nagpapasalamat ako na kahit sinungaling ako at masama ang ugali ko ay nilalayo pa rin ako sa kapahamakan. It’s either that or mukha din akong mandurukot kaya di nila ako tinalo.
Subscribe to:
Posts (Atom)