BEST OF 2014

I'm not going to wait for the year to end to post this. I have work on the 31st so I don't think I will be able to have the time to write a post then. So I'll write this while working on Rizal Day.

All images captured from Google.

BEST MOVIE (International)
LAST YEAR: Gravity

The best film is the type of film wherein days after you've seen it you still think about what you saw and it still gives you the chills. Whether it's how awesome the characters are or how disturbing the story was, it still leaves something. Gone Girl is my best movie of 2014. What a disturbing movie!!! I watched it twice and in both showing, I notice how everyone in the cinema were really talking seriously about what they just saw. It was disturbing. It was emotional. It was shocking. It was a very very effective film. On facebook, whenever I post about a film I just saw, I normally just get likes, but when I posted about this, people really wanted to discuss the movie. You don't really get that a lot. And for that reason alone is why Gone Girl is my best film of the year.
RUNNER UP: Captain America: Winter Soldier

BEST MOVIE (Local)
LAST YEAR: OTJ

I know in terms of quality, the indies take the cake for brilliance in the local film scene. But in all honesty, I have not been exposed to it as much as I want to. But to be honest, 2014 hasn't really been a good year for us in terms of quality films. Even the indies had fewer noteworthy titles to choose from. So bear with me as my pick this year is reflective of the mainstream Pinoy films that we all love to hate. But then again, truth is we still pay to see these films. We swoon when we see kilig moments. And we still smile watching all the same cliche's film after film after film. Honestly, all Pinoy films tell the same story but with only different actors. Okay, enough ranting. The best of all jologs Pinoy cheesy films of 2014 is Starting Over Again. And I choose this solely because I love Toni Gonzaga.
RUNNER UP: Bride For Rent

GAME OF THE YEAR (Console)
LAST YEAR: Grand Theft Auto V

2014 is the start of the current generation of consoles, so it's quite understandable that the games are not of the same standards as the brilliant games that came out last year. Honestly, this year only 2 games are vying for the title of the best game of 2014. A choice between gameplay innovation and sheer size. Admittedly, Shadow Of Mordor's Nemesis system is the best thing to come out of video games this year. It gives players the ability to tell it's own story uniquely his. But Dragon Age: Inquisition consumed most of my idle time ever since I bought the game a few weeks ago.  I have poured in 60 hours into this game and I don't think I'm halfway done. There are literally tons of things to do in this game world and it's clearly worth what I paid for. Oh and just like with previous Bioware Games that I choose to win GOTY, it really helps that they let players have gay sex.
RUNNER UP: Middle Earth: Shadow Of Mordor

GAME OF THE YEAR (Handheld)
LAST YEAR: Tearaway

I bought my PS4 this year, and have played no other console as much as I did with my PS4. So my choice for Game Of The Year for Handhelds for 2014 is the only game that I played the most. Nintendo is great at creating games that allow you to kill time. With titles like Mario Kart, Smash Bros, Pokemon or even Animal Crossing, you could literally lose thousands of hours playing those games. But my 2014 Handheld game of the year is nothing like the innovative games I mentioned above. It's a return to form for classic JRPGs. Bravely Default is the best turn based RPG I have played since the time of the PS2 era JRPGs. It's tactical, challenging, and really addictive. I love getting new costumes as that meant that I will have new abilities. The characters are charming and funny and it has a very Japanese story which is quirky, imaginative and confusing as shit. Just how I like my Japanese Role Playing Games.
RUNNER UP: The Walking Dead: Season 2

BEST OF TV DRAMA 
LAST YEAR: The Good Wife

So the past few years I have been skipping on this show as the best US Drama series because there have been a lot of outstanding shows. That's why I think I've given this award to almost all of the best shows out there. That's why this year, I'm giving the award to one of my favorite shows of all time. Shameless. It's a family dramedy about a VERY dysfunctional family. The show is so taboo I don't think this will ever be allowed to be shown in our country. Regardless, the show is damn funny, brilliantly acted, and just like drugs, is so addictive. It is tasteless sometimes. It is filled with morally questionable characters and your heroes are pretty much all criminals in the making, but they are the most relatable and likeable characters on tv. I fucking love Shameless!!!
RUNNER UP: Game Of Thrones

BEST OF TV COMEDY
LAST YEAR: The Mindy Project

I am no longer the target market of MTV. I actually want to puke whenever I see something teenybopper on television these days. So imagine my surprise when I found myself glued to the television watching this year's winner. Faking It. It's a show about a couple of high school girls faking being lesbians so they will become famous in school. Just like the usual coming of age stories, one of them turns out to really be gay and falls in love with the best friend. But as cliche as this story gets, it's actually funny and it doesn't take itself too seriously (hello Glee). The show, now on it's second season, has now moved on from it's original premise and I think is getting better for it. This show may never win an Emmy, but I think it's the closest we'll get to seeing how American teenagers really are this generation. It's a cool show.
RUNNER UP: The McCarthy's

BEST OF TV (Local)
LAST YEAR: Got To Believe

What is a Gillboard Best Of post without an appearance of something directed by Cathy Garcia Molina. It would be nothing. And this year, I'm giving out the recognition of Best Pinoy TV Series to Forevermore. I love how this show makes me feel younger. It is a very Pinoy Soap Opera. It checks on a lot of boxes in the How To Make a Teleserye Handbook. The poor girl / rich guy love story. The evil future mother in law. The scene stealing supporting characters. The funny barkada of the guy. The third party. I'm pretty sure someone will get kidnapped by the end of this show. But then again, even if you do it, if you do it right. Get the script right. Get the chemistry right. Filipinos will buy the shit you throw at them. Unfortunately, I'm one who buys those shit. And come on, there really isn't anything really good on Philippine TV apart from our news and current affairs stuff. Is there? Anyway, back to Forevermore. What I like about it, is that it's smart enough that even if it ticks all those soap opera cliches, it gives us a bit of a twist that keeps us guessing if what we predicted will come true or not.
RUNNER UP: The Voice Of The Philippines

BEST IN MUSIC
LAST YEAR: Just Give Me A Reason

Let me be predictable for once. I like me some melancholy songs. And my song of the year goes to a singer who really writes great sad songs. The male or gay version of Adele as they say. Sam Smith's Stay With Me resonates for a number of  reasons. One, the song is really really relatable. Who among us have that one night stand that we wished was not just? Oh god, if I heard that song like 8 years ago, I would have sung that to that unforgettable one night stand. Two, Sam Smith. Wow, that voice!!! You could really feel his emotions in all of his songs. He's my favorite artist this year, bar none. Three. It was not overplayed unlike John Legend's theme song of the year. Four. It's just one song from an album that's full of great music. Actually, let me take back the award from Stay With Me. The Best In Music this year for me is anything from Sam Smith.
RUNNER UP: Ed Sheeran Thinking Out Loud

BLOG OF THE YEAR
LAST YEAR: Wickedmouth

I know I haven't been the most active blogger this year. I think I visit only a handful of blogs. And let's be honest, there haven't really been a lot of active bloggers anymore. The greats have now moved on  to better things in life. But there's been no one really who's been as consistent in writing posts as this year's winner. Regardless the posts are read or not, he still writes. I heard it's something he needs to do. For me, he is the epitome of the adage, "we write to express, not to impress". He's one blogger that I have known from like when I started blogging a few years ago, yet, he's someone I've never actually met in person. I admire this blogger because it is difficult to find things to write, but he never seems to fail to find one. From trysts, to heartbreaks, his job, to family matters. They may sometimes be deep, but they are very well written. I have given this award to people who are no longer in the blog world, but I'm quite positive, we'll be seeing his posts for quite some time more. Cheers Kuya Joms of L'Heure Bleue
RUNNER UP: Geosef's Alphabet

KWENTONG BANGUNGOT

Sabado ng gabi, ako'y naalimpungatan sa aking pagkakatulog. May mga batang naglalaro sa labas ng aking bintana. Malinaw ang kanilang boses, sila'y naghahabulan. Sa una'y hindi ko siya pinansin pero nang maalala ko na ako'y natutulog sa ikalawang palapag ng aming bahay, ako'y naalimpungatan.

Biglang tumahimik na sinundan ng malakas na hiyaw ng isang pusa.

Bumalik ang mga boses ng mga bata. Tila sila'y nagtatakbuhan palayo. 

"Nandyan na ang maligno!" ang huli kong narinig.

Iminulat ko ang aking mga mata.

Isang masamang panaginip. 

Tumabi sa akin si Georges St-Pierre at tinanong ako kung ok lang ba ako. Ikinuwento ko ang masamang panaginip na gumising sakin. 

Napatitig siya sakin. Medyo may pag-aalala. Pero sabi niya, wag ako mangamba dahil nasa tabi ko lang siya at ako'y kanyang babantayan habang natutulog.

Ako'y napangiti. Pero ang ngiti ko'y di nagtagal. Nakakarinig ako ng isang malakas na hilik. Ito'y nakapagtataka dahil kaming dalawa lang naman ang nasa kwarto. 

Hinanap ko ang pinanggagalingan ng nakakabahalang tunog. Sumilip ako sa aking kanan. Wala. Sa aking kaliwa. Wala. Naririnig din ni GSP ang humihilik pero wala siyang nakita. Tiningnan ko ang ilalim ng aking kama, ngunit wala pa rin akong nakita.

Nagising akong bigla.

Isang nakakabahalang panaginip.

Tumingin ako sa aking tabi. Si Kasintahan ay natutulog ng mahimbing.

MALIGNO.

Yan ang salitang tumatak sa aking isipan. Ako'y nagsimulang magdasal.

"Ama namin sumasalingit ka, sambahin ang ngalan mo..."

Napatingin ako sa labas ng aking bintana. Nakita kong bilog ang buwan. Pero parang may kakaiba. 

"Mapasaamin ang kaharian mo sundin ang loob mo..."

Ang kabilugan ng buwan, unti unting nababalot ng kadiliman.

Muli ako ay nagising. Bangungot.

Tang ina, sa isip ko hindi ako magising. Kinurot ko ang sarili ko para siguradong gising na ako. Si Kasintahan nasa tabi ko, mahimbing pa rin ang tulog. 

Niyakap ko siya. Baka sakali matatapos na ang mga bangungot ko.

Pero biglang may humila sakin patalikod kay Kasintahan. 

Isang itim na nilalang. Pilit akong niyayakap. 

Ang maligno. 

Niyayakap niya ako ng mahigpit. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga.

Pinipilit kong magising at makawala sa bangungot na ito. 

Bigla akong napaupo sa aking kama. Pawis na pawis at pilit hinahabol ang aking hininga.

Nagising si Kasintahan. 

Niyakap ko siya ng mahigpit. Kakaiba ang takot na aking nararamdaman sa di na natapos na bangungot. Walang bisa ang dasal. Pakiramdam ko'y ako'y mamamatay.

Hinalikan niya ako sa pisngi. Nananahan. 

"Matulog ka na ulit. Andito lang ako." sambit niya. Humiga kami parehong magkahawak ang kamay. 

Maya maya lang ay narinig ko ulit yung malakas na hilik.

Yung maligno.

Pilit kong ginigising si Kasintahan ngunit malalim na ang kanyang paghimbing. Naririnig kong lumalakas ang hilik. Sa aking likuran.

Nilingon ko ang pinanggagalingan ng tunog na aking kinatatakutan.

Isang itim na nilalang ang sa tabi ko'y natutulog. 

At ako ay nagising. 

Tunay na gising. 

Pinilit kong tumayo at uminom ng tubig.

11:49pm ang sabi ng orasan sa aking telepono.

Wala nang maligno.

Gising na ako.

Ang bilis ng pintig ng aking puso. 

Nagising si Kasintahan sa aking kalikutan.

Hindi ko na yata kayang bumalik pa at matulog.

Alas tres na nang muling pumikit ang aking mga mata.

2013 REPORT CARD

Naituring ko na ang 2013 na pinakapanget na taon sa tanang buhay ko. Sa totoo lang, I don't think things will get lower than 2013. Namatay ang parrot ko. Naholdup ako. Sinalanta ni Yolanda ang tahanan namin sa Samar. At naging miserable ako sa trabaho ko.

Kaya masaya ako at malapit nang matapos ang taon na ito.

Gaya ng nakaraan, ako'y mangunguna na sa mga year end posts. Ito ang ikalimang taon ng aking paggrado sa buhay ko.

Tingnan natin kung anong average grade ko ngayong 2013.

CAREER 78% (2012 - 88%)
Gaya nang nasambit ko kanina, nitong taon na ito naging miserable ang buhay trabaho ko. Nagkaroon ako ng mga issue sa mga bagay na hindi ko na dapat binibigyang pansin. Napabayaan ko ang trabaho ko. At may punto pang bumaba ako sa pwesto ko para matigil na lahat ng stress ko sa trabaho. Pero di naman lahat eh negatibo. Natutunan kong maging mas pasensyoso. Narealize ko na ako ang may control sa karera ko, at kung gusto kong umusad ay kailangan kong lampasan lahat ng pagsubok sa trabaho. Ang maganda nito, ay hindi napalampas lahat ng magagandang nagawa ko sa opisina. Hiniling na ako'y bumalik sa binitiwan kong posisyon at napatunayan kong totoo nga ang karma. Next year, papasa ulit ito. Itaga niyo sa bato. 

SOCIAL LIFE 75% (2012 - 70%)
Tanggap ko na na hindi na magiging normal ang social life ko mula nang tinanggap ko ang trabaho sa US Operating Unit ng gasolinahang pinagsisilbihan ko. Pero kahit papaano ngayong taon ay medyo nag-improve naman ang social life ko.

Siguro ipagpapasalamat ko nang nagkaroon ng kotse ngayong taon si Kasintahan kaya nakakalabas labas na kami ng mas madalas ngayon. Nakapag out-of-town. Nakipagmeet sa ilan sa kanyang mga kaibigan. Nameet din niya ang ilang sa mga kaibigan ko.

Mas marami akong bagong nakilala ngayong taon. Ngunit ang nakakalungkot lang ay hindi ko man lang nakita kahit isang beses ang aking barkada / ex-housemates.

LOVE LIFE 95% (2012 - 95%)
Hindi na siguro magbabago to hanggang sa kamatayan ng blog ko.

Ako ay umiibig. At ako ay masaya sa larangan ng pag-ibig. Marami na kaming pinagdaanan at tiyak ko marami pa kaming susuungin na mga pagsubok. Basta ang alam ko mahal ko si Kasintahan at mahal din niya ako.

Ngayong Disyembre, tatlong taon at anim na buwan na kami. Ang tagal na!!!  Wala lang, naisip ko lang.

BLOG LIFE 75% (2012 - 75%)

Ang mahalaga sa akin pagdating sa aking blog life ay buhay pa rin ang blog ko.

Nakalimutan ko man noong isang buwan, pero sasabihin ko pa rin, WALONG TAON na ang blog ko!!! Gaya nitong nakalipas na taon, hindi na masyadong aktibo ang inyong lingkod sa pagsusulat o kahit pagkukumento sa mga tahanan ng ibang mga bloggers. Siguro ito'y dahil sa sobrang toxic ng aking trabaho ngayon ay nakakaligtaan ko na magbukas ng internet paminsan minsan.

Ngunit, nakakatuwa pa rin na sabihin na kahit papaano ay may mga nakilala pa rin akong mga bloggers sa personal. Tatlong pangalang mamamarkahan ko sa listahan ng mga nais kong makilala. At mayroon pa rin akong mga nadidiskubreng mga bagong tahanan na mapaglilipasan ng oras.

SAVINGS 80% (2012 - 74%)
Sa wakas, sa tatlumput isang taon kong pamamalagi sa mundong ito, ngayon lang natupad ang sinasabi kong magkakaroon ako ng sarili kong bank account. Mauumpisahan ko nang mag-ipon.

Ngayon ko rin lang narealize, na tatlong taon na rin pala akong nagbabayad pambili ng stocks sa gasolinahang aking pinaglilingkuran. At medyo malaki na rin ang aking tinubo dito. Malapit ko na rin matapos bayaran ang aking insurance plan. Ibig sabihin, malaki-laki na rin pala ang aking naiipon at mayroon na rin palang perang nakakabit sa aking pangalan.

Natupad na rin ang matagal nang pinapangarap ng nanay ko.

HEALTH 78% (2012 - 72%)
Okay, aaminin ko hindi pa ako pumapayat muli... Ang totoo medyo tumaba nanaman ako. Pero nagdecide ako na pataasin ang marka ko sa Health ngayong taon dahil sa maniwala kayo't sa hindi. Regular na akong tumatakbo at nagboboxing.

Well, semi-regular.

Hindi na ako bumabata. Kailangan nang magbago. Ang kulang ko na lang talaga disiplina. Saan ba nakakabili nun?

Pero anyway ayun nga, imbis na magbabad ako sa aking kwarto minsan o madalas nagagawa ko nang tumakbo ng 30 minutos hanggang isang oras. At kung may oras talaga ako, nag-gygym ako at nagboboxing. Ang sarap sa pakiramdam na kasya ulit at naisasara ko ang aking mga pantalon.

Pero gaya nga ng sabi ko, kulang na lang sakin ay disiplina.

AVERAGE  80.17%

*********************************

Tumatanda na talaga ako. Noong isang taon, tumigil akong bumili ng comics. Ngayong taon naman, nagbukas na ako ng account sa bangko. Kahit papaano, may pera na ako. Nasimulan ko na rin mag-ehersisyo.

Sana sa pagtatapos ng 2014, mailalagay ko nang tuluyan ko nang napapayat ang sarili ko.

Kayo ano ang magiging grado niyo ngayong 2013?

ANYTHING COULD HAPPEN

So do you want to break up? The Kid asked the last time we fought.

The last three years and three months have been a roller coaster ride for our relationship. There have been too many ups as much as lows in our love affair.

What lit up the fuse this  time as in most of our fights has been about his attitude. You see when you're young, you have this sense of entitlement to things you deserve. And when he does not get what he wants careerwise, his personality switches to a spoiled kid who gets everything he wants and throws tantrums if things don't go his way.

Being the adult, I try to be patient and give some words from personal experience to at least calm him down. But the last time, something in me snapped. I have personal issues at work and at home and the last thing I want is to deal with a child with an outburst.

I feel there is something missing in my life, he tells me.

Do you want to look for that missing thing? I asked.

What do you mean?

You're missing something, I'm not sure I am enough to fill that piece in your life. I am asking you if you want to look for it elsewhere.

Are you breaking up with me? He asked.

Am I, I asked myself. Should I? Do I not love this Kid anymore? Have my patience reached it's end.

The problem with you is that you don't listen to me. I support you, but there are some things that we have to consider realistically. I am always behind you, but you have to consider you're not the only one with problems, and what you're going through is not big enough to warrant this kind of emotions. It's not heavy a baggage. What you need is patience. Something you're draining me of.  I have problems of my own too, and you never seen me throw a fit.

I just get tired of dealing with you.

There was a pause.

Do you want to break up with me? he asked again.

I asked myself, do I still love him.

In the three years that we've been together, he has grown a lot. I might say he has matured. The nine year age gap shows sometimes when we tell each other what we want from one another. I have grown accustomed to his company. My parents treat him like their other child. And I know that he really really loves me.

Do you want to be free of me? He asked of me one more time. He was tearing up this time.

I don't know what I will do without you. He pleads.

When we entered the relationship, we promised each other to stick to one another.

I love him.

And I choose to keep my promise.

ANONG KLASENG BADING KA

Dahil sa My Husband's Lover nagiging uso  ngayon ang mga bading (uso talaga). Sabihin na nating gumagawa ng ingay. At dahil wala pa akong Post ngayong Agosto, ito na lang ang isusulat ko. Hindi man hinihingi ng mga tao, hindi man tama pero nagclassify ako ng mga bading na kakilala/nakilala/naamoy/nabalitaan ko.

Kung bading ka, saan ka kaya nalilinya sa mga ito?

THE SPECIAL KIND

The Special Kind of gay. Sila na ang gifted. Sila na ang mga mabubuting ehemplo. Ang mga bading na ipagmamalaki mo. Sila yung bumuo ng stereotype na ang matinong bading ay matalino, witty at may silbi sa lipunan. Out and proud. At may dahilan para dito. Sila yung mga ipinaglalaban ang karapatan ng mga nabibilang sa LGBT community. Sila yung mga nakarating sa rurok ng kasikatan. Sila yung mga bading na naging boss mo. Sila yung mga bading na hindi lang nakakatawa, pero alam mong may laman din ang kukote nila.

THE PA-MACHO KIND

May iba-ibang uri ng mga macho. Ito ang una. Pa-macho dahil malalaki ang katawan. Sila yung araw-araw nakikita mo sa gym, nagbubuhat ng mga mabibigat na barbel. Sila yung nakikita mo yung mga profile pic ay katawan lang, walang ulo. Lalaking lalaki ang pangangatawan, pero pag nagsalita na... huli ka!!! Bading na bading pala. Maaaring out and proud. Pero kadalasan, sila yung in denial. Yung tipong alam na ng buong mundo na bading sila, pero di mo pa rin mapapaamin, at sa katawan itinatago ang pagka-pink ng dugo nila. Yung tipong pag tinanong mo, "are you gay?" ang sagot nila "I'm BI" (always bullshit BTW). Sila yung maaaring confused pa ang state of mind pagdating sa kanilang sekswalidad. Eto rin yung mga kaklase mo noong high school na noon ay nakikita mong lantarang ginagawang gown ang props ninyo na kumot na aakalain mong pagtanda eh yung magpapaputol ng ari nila at papalitan ng artificial pechay, pero ngayon ay kalbo na at mas malaki pa ang katawan sa bouncer o gym instructor.

THE ALMOST PARLOR KIND

Ang mga tunay na out and proud. Sila yung pinakacommon na bading. Yung alam ng lahat na gay sila. Na walang pakialam sa iisipin ng mga tao. The loud kind of gay. Yung paborito nating panoorin o kausapin dahil sila yung talagang nakakatawa kausap. Yung masarap kaibiganin dahil sila ang nagpapagaan ng araw mo sa kakulitan nila. Sa kanila mo natututunan yung gay lingo. Almost parlor, dahil sila yung tipong parang parlorista ang kilos pero matino ang hitsura. Maaaring parlorista rin naman ang hitsura, pero matitino naman sila.

THE DARAGISTA/PARLORISTA KIND

No offense meant, wala lang ako sigurong maisip na description para ganitong uri ng bading. Sila yung tipikal na makikita mo sa parlor. Sila rin minsan yung nakikita mo sa mga stand-up comedy bars. Yung mga bading na minsan ay laman ng dyaryo dahil sila yung napatay o nanakawan ng mga boylet nila. Ang mga drag queens na nagkalat noon sa Malate o gay bars.

THE STRAIGHT KIND

Hindi ito katulad ng mga pa-macho. Sila talagang macho. Lalakeng lalake ang tindig at pananalita. Maaaring sila yung mga nahihilig sa sports, may mga chicks sa side pero kung tatanungin mo sila aamin sila na bading sila.  Yung tipong kapag nalaman ng ibang tao ang totoo sa kanila babagsak ang panga nila. Hindi mo aakalaing bakla pala. Ika nga, sila ang straight man... who likes to sleep with other men. Hindi banidoso, naniniwalang ang tunay na lalake ay walang abs. Yung mga bading na seryoso, hindi madalas nakakatawa. May angking kakulitan, gaya ng sa mga tunay na lalake. Pwedeng mapagkamalang paminta, pero open naman sila sa sexuality nila. Yung tipong di mo na kailangan ipangalandakan sa lahat na bading ka dahil hindi naman ganun ang kilos mo pero kung tatanungin mo, aamin sila..

THE PANGET NA NGA PANGET PA ANG UGALI KIND

Iba iba ang ganitong klaseng bading. May mga tolerable. Meron din naman na offensive, at minsan kriminal. Sila yung mga tipong nagbabahid ng di magandang kulay sa LGBT community. Yung mga ginagamit ang charm ng isang bading para makapangutang sa mga kinaibigan, tapos bigla na lang mawawala pagkatapos makangulimbat ng maraming pera. Yung mahilig magkalat ng tsismis.  Yung mga bading na hindi masaya kausap dahil wala ng ibang sasabihin sayo kundi mga ka-negahan sa buhay. Yung mga nakukulong dahil nangrerape ng mga batang lalaki. Yung mga nanlalasing ng mga kabarkada para tsansingan/bosohan ang mga ito. Pwedeng hindi sila panget, kaya aahasin nila ang boypren mo. Basta lahat ng bading na masama ang ugali, dito nakaclassify.

Marami pang iba. Andyan yung mga dating lalaki, pero may pechay na. Yung mga bading lang kumilos pero lalaki talaga. Yung mga babae kumilos kahit mas mukha pa silang lalake sa tatay nila at marami pang iba.

So, sino ka sa kanila?

AKO AT ANG MULTO SA KWARTO KO

Hindi pa man ako nakakakita ng multo, naniniwala ako na mayroon akong kasama sa kwarto ko na nilalang na hindi nakikita ng mga karaniwang tao.

Nararamdaman ko na hindi ako nag-iisa. At hindi lang ako, minsan si Kasintahan din ay nakakaramdam nito.

Paano ko nasabi? Sige, ikukwento ko ang mga naranasan ko noong isang linggo at ang mga nakaraang karanasan ko with Casper the not-so-friendly ghost.

Noong isang linggo, nakaleave ako ng dalawang araw. Noon lang yata ako ulit nagleave mula nung buwan ng Marso o Abril. Feeling ko dahil hindi sanay kung sino man yung nakikitira sa kwarto ko na may tao dun ng gabi, ako ay hindi niya pinatulog.

Una, tuwing nakakaidlip ako, binabangungot ako. Take note, nagigising ako every 30 minutes dahil sa bangungot.

Ikalawa, alas-tres ng madaling araw, nararamdaman ko na parang may nagsa-suck ng daliri ko.  Wala man ako nakikita, alam kong parang may sumusubo sa daliri ko.

Ikatlo, ilang minuto matapos nung kaganapang iyon, niyakap niya ako.

Ikaapat, minsan diba kahit nakapikit tayo, ay nararamdaman natin kung may taong dumadaan dahil nagshishift yung liwanag. Noong madaling araw na iyon, kahit nakapikit ako, may umiikot-ikot sa may kama ko.

Ikalima, isang beses nagising ako dahil parang may nagbuhat at nagbagsak ng paa ko.

Ikaanim, nang magmusic ako sa takot after nung kaganapang iyon, ay may narinig akong bumubulong mula sa speaker ng cellphone ko. Hindi siya parte ng musikang pinakikinggan ko.

Ikapito, minsan kapag nagsasayaw ako ng Dance Central sa kwarto, nawawala ako sa camera, ngunit nadadagdagan pa rin ang puntos ng karakter ko sa laro. Kahit wala namang nagsasayaw.

Ikawalo, kwento ni Kasintahan, minsan na raw may kumatok sa kwarto ko ng madaling araw, kahit tulog na lahat ng tao sa bahay namin.

Ikasiyam,  madalas akong nakakarinig ng mga batang naghahabulan sa labas ng bintana ko kahit alas dos ng madaling araw. Sa labas mismo ng bintana ko. Sa 2nd floor ako ng bahay natutulog.

Ikasampu, minsan ko nang naramdaman na lumubog ang kutson ng kama ko na para bang may umuupo sa tabi ko, kahit mag-isa lang ako.

Sa totoo lang, hindi ako masyadong nababahala sa mga nangyayari sa kwarto ko. Kung magpapatalo ako sa takot, wala na akong tutulugan. Ang hiling ko lang, wag sana magpakita sa akin kung sino man iyong kasama ko sa kwarto.

Sigurado pag nangyari yun, atake sa puso ang aabutin ko.

THREE OH

As I'm starting to write this post, it’s two and a half hours before the end of another decade of my existence. I’m about to say goodbye to being in my 20s.

Contrary to what you’d think I’m not sad that I’ll be thirty. In fact, I’m so looking forward to this next chapter in my life. But when these kinds of changes happen, you can’t help but reminisce about the past.

I spent the early years of the decade burying myself to work. I think every fresh grad’s goal after leaving college is to prove to everyone else that you can succeed in your chosen career. And I did. A year and a half into my second job and I was promoted to Operations Supervisor.

If there was one thing, I regret about the first half of that life, it’s that I did not have fun. At that time, I honestly have never heard of the term work-life balance. The office was my world. And the precious few days I’m not in there, I spent inside my room burying my nose deep into my comic book collection.

Towards the end of my supervisory stint I did give myself a chance to have fun. For a few months I lived away from home, with my friends. Those were some of the most fun times of my life. Living independently and sharing one roof with my now lifelong friends.

When I decided to leave that life, I did not expect that I’ll start from scratch. With only a job title to my name I learned that it was not enough to land me a job that I wanted. I had to start from the bottom again.

But I learned to balance work and fun. I stayed connected with the friends I made. The one thing I did not do when I was younger. Eventually, I found a job that I love.

One of the highlights of the decade is that I started to blog. I met new people, learned a lot of new things. I get to share my life, my views, opinions and whatever I fancy to write. The best thing is, there are people who read it. And there are some who even like it.

The last decade, I also found love. A few times. Some loves broke my heart. And there are also hearts that I broke. There was one that I had a hard time moving on from. But eventually I found a soul who now owns half of my heart.

Unlike some, I’m not afraid to be in my 30s. The last few years I know I have grown. Physically. Emotionally. I’m much more confident now. I’m wiser. And apart from my weight issue, I actually believe I look better now.

It’s been 3 hours on my first day being thirty. And already I’m feeling this is going to be an awesome decade!

Happy Birthday to me.

WHY I LIKE HAVING STRAIGHT FRIENDS

The other night I had a really terrifying experience inside my room (the story I’ll write probably on Valentine’s Day). Those who follow me on twitter probably know this already.

Anyway, so there I was, alone in my room, awake at 2am. I can’t move as I was afraid I’d experience something ala Paranormal Activity. But thanks to technology, I was able to reach out to a friend who’s still awake at that ungodly hour.

We chatted for awhile and he kept me from thinking about those awful thoughts about whatever it was with me in my room.

But what I really appreciated about that little talk was this:

(We haven’t seen each other in about a bit over a year and were talking about hanging out with each other)

Friend:  Dyan na lang tayo house mo at baka may makakita sakin may kasamang badingerz

Friend:  Haha joke lang ha!!!

Friend:  Weekday nga game ako… Pero aga nga tulog mo

Friend:  Sunduin na lang kita sa office niyo. Pero kailangan mo matulog latest by 1pm… Hirap ka nun Gusto ko manggulo hanggang merienda at least

Gillboard: Gago, di ako obvious no!!

Gillboard:  Pag nagleave nga ako sasabihan kita… ang hirap mo ayain!!! Hahaha

Friend:  Oo nga noh… Chaka friends tayo, aalahanin mo babantayan ko palage pag napadaan mata mo sa zipper ko.

Gillboard:  Sira!!! Yaan mo, tapos na panahon na may pagnanasa ako sayo no!!!

Gillboard:  Ewwww nay un ngayon! Yuck, incest lang.

Friend:  Sige, set na yan. Kapalit nyan mahal na gift mo dito. Pasensya na at hirap ako ha.

Friend:  Pero may value to saken kayak o ibibigay sayo.

Gillboard:  Okay lang, di naman ako choosy.

Friend:  Ulul!!! Mataas taste mo noh. Inambition mo ako eh. Hahaha Peace bro.

Gillboard:   Nagkamali nga ako noh. Kaya di na naulit.

Friend:  Kapal ng mukha mo! Kaibigan mo pa ako nun! Sapakin kita eh.

Gillboard:  Hahaha. Kaya nga nagsorry eh.

Friend:  Sabagay, iba nga naman talaga yung tipo ko pala. Thanks to you, isa ka sa mga nagparealize saken na di ako panget.

Friend:  Pasalamat ka, basta kaibigan ko, for life na yun… Kaya di ka nagkamali.. Gago!

Gillboard|:  Salamat ha! Hehehe

Friend:  Pero bilang ko pa rin tingin sa zipper ko. Hahahaha

For the record, I never looked at the guy’s zipper. BTW this was Joy. If you don’t remember, he was the friend I fell in love with.  I told him the truth. He avoided me for two years. Then we became friends again. Until now.

Conversations like this make me happy I have straight friends.

FEBRUARY 2012

I proved last month that having a list of goals is a great motivator for me. So beginning this month I'll write down my checklist for February.

- Lose 10 pounds in 24 days.
- Dance everyday
- Complete all my projects at work
- Have a fun Valentine's Date with Kasintahan (not necessarily on Feb 14)
- Stop  eating rice!!!
- Despite all possible expenses, try to put away 5K for Project Singapore
- Buy your last comic book ever. (Avengers: Children's Crusade Part 9 of 9)
- Have an awesome 30th Birthday!!!

Yes, in a few week's time I'll be thirty. So I should start to act and write like one.

PERFECT?

How imperfect is Gibo as a boyfriend? Let's count the ways.

GILLBOARD WILL BE BAD AT REMEMBERING DATES
He may not always remember when your anniversary is or occassionally forget that you have a weekend date on a particular Saturday or Sunday. It's not that he purposely forget these things, it's just he's brain damaged. His mind gets easily occupied of trivial stuff that sometimes he forgets the really important things. Be patient with him and oftentimes, he will make up for it with really awesome sexy time (just kidding). But he will make up for it.

HE'S A BAD DATE
If he doesn't talk too much during dates, it's not that he's bored or anything. He's just really quiet. That's why he prefers really talkative people to balance out his being quiet all the time. But he does listen. He will remember everything you said, specially if he thinks it's important. From time to time he will surprise you. He could be spontaneous too, you know. You just need to open yourself up a little. He will really appreciate that.

HE'S NOT THAT SWEET
He doesn't prefer public displays of affection, seeing how he is. You're likely only going to receive gifts during special occasions (birthday, anniversary, Christmas). He's not going to bombard you with I Love You's or I Miss You's nor will he baby talk with you all the time. He was used to the single life, and sometimes cuddling could be uncomfortable for him. He's not saying you have to get used to that, he's still learning. He may be 29, but that doesn't mean he knows everything. He's screwed up all his past relationships, but he is trying to change. It may take a long time, but he'll get there.

GILLBOARD'S TACTLESS
Sometimes he just doesn't know how to keep his mouth shut when it comes to his opinions. Oftentimes he delivers inappropriate jokes, and there's a chance that he could be a jerk. He's not spoiled, but he is an only child, so the tendency of him being a brat is kind of high. Sometimes he will be naive, unless you tell him, he wouldn't have a clue that you need/want something. He mostly jokes around, and alot of those times, he doesn't mean it. He just wants to make you smile, but if it doesn't work, or you're offended, he knows how to apologize.

He could be much worse. Those are the only things he knows he needs to improve in his relationship.


But despite all this, he's grateful his Kasintahan has stuck with him for 20 months now.


I just want to be cheesy.

2012 GOALS

No resolutions for this year, I think it's easier to just write down the things I want to accomplish this year of the dragon.

Here goes:

• Buy me a 32in flat screen Full HDTV.
• Go to either Baguio, Cebu or Camiguin.
• Go to Singapore or Hong Kong on October.
• Be better at photography.
• Lose 30 pounds by summer.
• No more Jollibee, KFC, and McDonald's this year.
• Start eating more vegetables.
• No more RICE!!! Or eat less of it.
• No more comic book purchases starting January.
• Be debt free for the year.
• Go to St. Jude more.
• Finish the books I started last year, and read more (probably when I get my Kindle).
• Be better at my job this year than last year.
• Meet at least 2 bloggers that I really admire this year. 
• Write 100 sensible blog posts this year.
• Dance more or start running.

Keeping the list achievable, I don't want to end up disappointing myself come December.

Thanks to everyone who joined my little contest. 63 entries from 37 people was not what I expected seeing as I don't normally join other blogger's contests. I appreciate the support guys. Thank you. I'll announce the winners on my post on the 15th. Good luck!!!

I hope you all started the new year with a smile.

What's on your goals for 2012?

2011 REPORT CARD

Dahil ayoko sumabay sa mga year-end posts ng mga bloggers, mauuna na ako.

Third year ko nang i-grade ang buhay ko. Sa mga baguhan sa blog ko, ito ay isang narcissistic post. Tungkol ito sa kung paano ko gagraduhan ang ilang aspeto ng buhay ko sa taong 2011.

Papasa ba ako o hindi?

CAREER 88% (2010 - 85%)
Hindi ko alam kung mayroong perpektong trabaho. Sa lahat na lang ng pinasukan ko, hindi ako nawalan ng reklamo. Hindi ako nawawalan ng dahilan para ma-stress at uminit ng ulo. Lahat ng trabahong pinasok ko (iilan pa lang naman iyon) meron at meron akong nagiging puna. At ito ay hindi exception.

Pero hindi ko maitatanggi na itong posisyon ko ngayon, i-english ko na: I gained much more appreciation for my job this year. Oo, dahil sa tax, mas lalong lumiit ang sweldo ko kahit dalawang beses ako nagka-increase ngayong taon. Pero kahit ganun mas mahal ko pa rin ang trabaho.

Ngayong taon, ako'y naging Senior Lead at naging Super User (Subject Matter Expert), at dahil sa mga naging posisyon ko, mas naintindihan ko kung ano ba talaga ang trabaho ko. Oo, ngayon ko lang naintindihan ang trabaho ko. Hindi ko pa rin maipapaliwanag kung ano ba talaga ang trabaho ko, pero kung tatanungin mo ako ngayon mas maikli na lang ang paliwanag ko.


SOCIAL LIFE 73% (2010 - 79%)
Promising ang naging umpisa ng Social Life ko ngayong taon, pero hindi ko alam kung saan nag-umpisa bumagsak. Hindi ako masyadong nakasama sa mga lakad ng mga barkada  ko. Nakakalimutan na akong yayain sa mga birthday celebration ng mga close friends ko. Hindi na ako nakakapag house party sa bahay namin.

Ano na nga ulit ang lasa ng alcohol? Etong taon na yata tuluyang nagkaroon na ng sari-sariling buhay ang barkada namin. Nagsimula yan nung naghiwalay yung isang pares ng mga bff namin.

Pero ang totoong dahilan kung bakit bagsak ang Social Life ko ay dahil sa isa pang aspeto ng mamarkahan ko sa baba.

LOVE LIFE 95% (2010 - 100%)
Hindi dahil bumaba ang marka ko sa buhay pag-ibig ay ibig sabihin na di ko na mahal si Kasintahan. Noong isang taon mataas talaga ang marka niyan. Syempre yan yung mga panahon na nasa Honeymoon phase pa yung relasyon. Andun syempre yung kilig (lalo pa sakin dahil ito yung unang pagkakataon na lumampas ng isang buwan ang naging relationship status ko).

Well, hindi pa naman natatapos ang Honeymoon Phase. Marami ring magagandang nangyayari samin, katulad na lang nung weekend, di nakatuloy sa amin si Kasintahan (hinanap siya ng tatay ko). Di na yata sanay si Tatay na wala si Kasintahan sa bahay pag weekend.

Pero kakabit nito, syempre meron din kaming naging problema. Sa mga sumusubaybay sa isang tahanan ko, alam niyong nagkaroon ako ng isyu sa pagtitiwala pagdating sa mga nakikilala naming kaibigan. Gaya ng trabaho, wala naman yatang perpektong relationship. Pero ang mahalaga ay mahal ninyo ang isa't-isa. Kaya kahit ano pa man yung pinagdaanan naming dalawa ngayong taon, kami pa rin ang magkasama. Yiiiiii. Keso.


BLOG LIFE 85% (2010 - 96%)
Hindi man ako naghiatus ngayong taon, sobrang dumalang naman ang aking pagsusulat. Tinamaan ako ng sinasabi nilang writer's block.  Hindi man lang umabot ng 100 ang mga nailathala ko ngayong taon.

2011 ay hindi rin naging maganda para sa isa ko pang tahanan na tuluyan ko nang nilisan kamakailan.

Ang maganda lang, kahit hindi marami ang mga nakilala (actually, wala pang sampu ata ang mga bagong nakilala ko ngayong taon) ko, yung alam ko at yung tunay kong nakilala, alam kong kaibigan ko talaga. May sumablay lang talagang isa, pero okay na rin.

At least nakilala ko yung isa sa mga kras ko sa blog na si Coldie. Ako'y isa sa iilan lang na nakakita ng  tunay niyang hitsura sa likod ng mga smiley na pinopost niya sa blog niya.

Medyo bumabalik na ang creative juices ko, so hopefully tataas ulit ang grado ko sa 2012.

SAVINGS 70% (2010 - 70%)
Bagsak pa rin ngayong taon. Hindi na rin akong sumubok na ipasa ito. Umpisa pa lang ng taon nabaon na ako sa utang.

Blackberry. XBox Kinect. DSLR. Sangkaterbang comics. Sangkaterbang original na video games. Boracay trip. Bohol trip. SSS Loan.

Ang importante lang sakin, sa ngayon, ay nag-enjoy ako.

Hopefully sa 2011 mas magiging maayos ang lahat. Nag-enroll na ako, at bumili ng shares sa kumpanyang pinagtatrabahuan ko (kaya mas liliit nanaman ang sweldo ko). Tumigil na ako sa pagbili ng mga comics (maraming salamat sa torrent at nakakapagdload nako). Hindi na ako kailangang gumastos para sa Tablet dahil papadalhan ako ng pinsan ko ng Kindle Fire. At mas malaki na ang kinikita sakin ni Kasintahan.

HEALTH 75% (2010 - 70%)
Kung may highlight ako ngayong taon, ito ay ang pagpayat ko. Hindi na masyado halata ngayon dahil medyo malamig at mas napapakain ako.

Pasang-awa lang ako ngayon dahil hindi ko pa nakukuha yung minimithi kong timbang. Marami pang dapat trabahuin. Kelangan ko pang magsayaw ng Dance Central ng madalas.

Pero malaking achievement na sa akin ito dahil ngayong taon ako tumungtong sa pinakamabigat na timbang ko sa buong buhay ko. Ayoko nang balikan dahil nakakahiya. Basta ang mahalaga ay naibalik ko ito sa timbang ko sa timbang ko noong 2008.

Marami pang pawis na dapat tumulo. Ngayong magtetrenta na ako, mangyayari ito. Itataga ko yan sa bato.

AVERAGE 81% (2010 - 83.33%)

****************************

Bumaba ang grado ko, pero okay lang. At least alam ko na ngayon kung saan ako magfofocus sa 2012.

Hopefully, mag-iimprove next year.

Hopeful ako kasi maganda palagi ang dating sa akin ng mga "even" years.

Kayo, kung mamarkahan kayo sa mga nakatalang aspeto ng buhay niyo, ano ang magiging grado ninyo?

ISANG DEKADA NG PAGSUSULAT

Isang dekada na pala akong nagsusulat.

Nakita ko kanina yung journal ko noong college. Binasa ko ito, at nagpapasalamat ako na tapos na ang phase na iyon ng buhay ko.

Nakakahiyang ipost ang mga pinagsusulat ko noong bata pa ako. Ang babaw babaw ko. Ang bratty ko. Pasaway. Walang kasubstance substance. Ang jologs lang.

Wala akong balak na ipost dito ang mga nakaraang sinulat ko, pero bibigyan ko kayo ng patikim ng mga naging laman ng 12 journal ko na naging hingahan ko sa loob ng limang taon.

• Masyado ako noon affected sa mga kaganapan sa mga pinapanuod kong tv series. Kung mababasa niyo lang ang mga violent reaction ko sa mga cliffhanger na eksena sa Dawson's Creek, Alias, 24 at 7th Heaven.
• 2001: ang goal ko para sa taon ay makahanap ng kopya ng pornographic magazine.
• Naisulat ko ang bawat minuto ng byahe ko kasabay ang noong kras ko na si Thursday. Gaya ni Monday, si Thursday ay di ko nakilala (kasabay ko lang siya talaga sa FX tuwing Thursday).
• Naisulat ko kung paano ko inistalk si Thursday (kavillage ko kasi siya). Sinulat ko yung suot niya tuwing nakikita ko siya, yung plate number ng sasakyan at scooter niya, kung nasaan nakalagay yung nunal niya. 
• May isang araw, nagsulat ako sa journal ko na kunwari isa akong pirata. Wag niyo nang alamin.
• Lahat ng sexual encounters ko mula 01-05 ay nakasulat sa journal ko. 
• May isang buwan na emo lahat ng sinulat ko dahil nabasted ako nung isang nakaniig ko (Si Obsession... kung nibackread mo).
• Sa isang buwan na iyon ay nakasaad din ang mga plano ko kung paano ko malalaman kung saan nakatira itong si Obsession. Oo creepy ako.
• Parang national headline na sakin ang bagong title ng Astonishing X-Men, ang Avengers/JLA Crossover.
• Suicidal ako noong kolehiyo tuwing Valentine's Day. 
• Naging saksi ang journal ko sa pag-ibig ko sa isang nakilala sa text na eventually ay iniwan ako sa gitna ng aming "date".

Nakakatuwa na nakakasuka kapag binabalikan ko lahat ng pinagdaanan ko sa sampung taon na nagsusulat ako.

Nakakadiri mang balikan pero kung wala ang mga iyon, malamang wala akong maikukwento.

Hindi ko marerealize na hindi boring ang buhay ko.

SA AMING GASOLINAHAN

Sa katapusan ng buwan, magiging opisyal na... ang kumpanya ko ngayon ang pinakamatagal kong pinagsilbihan sa buong karera ko.

Kung tutuusin, 3rd choice ko itong trabaho dito. Habang masarap pakinggang nagtatrabaho ako dito sa gasolinahang ito, noong una di ko talaga nakikita ang sarili ko na magtatagal dito. Hindi maaalis sinabi kong sa **e** ako nagtatrabaho, ang itatanong nila, 'tagalagay ka ng gasolina sa mga sasakyan?' Sagot ko na lang, 'di po window wiper lang ako.'

Hanggang ngayon, marami akong reklamo sa kumpanya, sa trabaho pero hindi ko pa rin makita ang sarili kong nagsasubmit ng resignation letter.

Naranasan ko man noon na paglabas ko ng building na mayroong mga aktibistang namamato ng itlog dahil sa kumpanya namin, dagdag na lang yun sa mga nakakatuwang anekdota sa buhay gasoline boy ko- este taong grasa na pala ako ngayon.

Napaisip tuloy ako kung bakit ako tumagal ng higit tatlong taon dito sa kumpanyang ito:


NAPADPAD AKO SA IBANG BANSA
Ito ang dahilan kung bakit ako nagstay sa kumpanya. Noong nag-aapply ako, 3 ang hinihintay kong offer, at 2 sa mga ito ay nangangako ng trabahong may kinalaman sa pinag-aralan ko sa kolehiyo. 2 dito ay nangangakong magiging tunay na 'yuppie' na ako. 2 dito, na kahit maliit ang sweldo ay alam kong magugustuhan ko. Pero isa lang ang nagsabi sa akin sa unang araw ng trabaho ko na "you'll be training in New Zealand for four weeks." Isusuko ko pa ba ang pagkakataong ito? Wala naman ibang kayang mag-offer ng ganito.


NATUTO AKONG MAGING MAYABANG
Sa dami ng mga nagawa ko sa kumpanyang ito, sigurado ako napakaganda na ng resume ko. Hindi sa pagmamayabang, pero alam kong lahat ng mababasa ng HR sa mga ginawa ko dito ay magiging kaaya-aya sa paningin nila. Kasi dito pa lang, kailangang ganun ang gawin mo. Hindi ka uusad sa karera mo, kung sa isang bagay ka lang magaling, kailangan sa lahat ng aspeto ay may naiambag ka sa Team mo o kaya sa Line of Business ninyo. Tuwing anim na buwan, kailangang maiupdate mo lahat ng accomplishments mo, dahil sa galing ng mga katrabaho mo, kung pagplace lang ng order ang alam mo, hanggang doon lang ang magiging lugar mo.

MARAMI AKONG NATUTUNAN
Noong nagsimula ako, akala ko sapat na ang dating experience ko sa pagiging Supervisor sa isang Call Center para umusad. Nanliit ako, dahil ang totoo, wala pala akong alam sa maraming bagay. Nagsimula ako, Manage Order Scheduler, pero natuto din ako magresolba ng mga complaints ng mga customer ko. Nag-ayos ng mga invoice ng mga nagrereklamo. Natuto akong maging lider. Natuto ako ng ilang administrative work. Natuto ako mag-MS Excel, Powerpoint at kung anu-ano pang kailangan sa trabaho na noo'y wala naman akong pakialam. At dahil ngayon, isa akong Subject Matter Expert, dapat lang marami na akong alam sa trabaho ko.

HINDI AKO NABORE
Gaya ng sinabi ko sa taas, sa dami ng posisyong nahawakan ko, bilang isang Gas Boy at ngayo'y Taong Grasa, hindi ko naranasan yung magkaroon ng routine sa trabaho. Araw-araw iba ang nagiging experience ko. Minsan sobrang sakit sa ulo, pero napapag-isip ako. Hindi ako pwedeng magreklamo na nabobobo ako sa trabaho ko, dahil hindi yun totoo. At kung may mga araw na petiks ako, laking pasalamat ko at pwede akong mag-internet, magsulat ng post at magbasa ng blog ng ibang tao. Hindi lahat ng empleyado may ganitong pribilehiyo, magrereklamo pa ba ako. Dito sa kumpanyang ito nabuhay ang blog life ko.

KASAMA MO MGA TAONG GUSTO MO
Syempre hindi lahat ng makakasalamuha mo sa trabaho, magugustuhan mo. Andyan yung mga jologs na asal skwater, merong mga bading na sobrang ingay, andyan yung dating nakaflirt mo, at meron ding mga kapwa mo blogero na nakakaalam ng sikreto mo. Wala namang perpektong lugar ng trabaho. Lahat may pulitika. Lahat may isyu. Kami pa nga, minsan pag inabutan ka ng aktibista kailangang magtago ka. Pero lahat yan, kung gusto mo ang trabaho mo, lalo na ang mga kasama mo, pagtityagaan mo. Minsan pa nga, suswertehin ka, kasi ang kasintahan mo kapareho ng kumpanyang pinagsisilbihan mo.

Gaya ko.

************************
Ito ang aking entry sa pakontes ni Gasul na Blogversary Writing Contest. Gusto ko kasi manalo ng 1TB na Hard Drive.

NASAAN KA GILLBOARD

Mahigit isang linggong hindi nagpaparamdam si Gillboard. Bakit kaya?

Alam ko wala naman talagang nakakamiss sa akin. Alam ko wala naman talagang nagtatanong. Pero dahil natural na sa pagkatao ko ang maging defensive, magpapaliwanag ako.

Kung inyong matatandaan, mga ilang linggo pa lang ang nakakalipas, ay nabanggit ko na may tinanggap akong bagong posisyon. Lateral movement, nagbago lang ang aking titulo, pero di naman ako napromote. Isa na akong Super FriendlyUser o mas kilala sa ibang kumpanya bilang Subject Matter Expert.

Ibig sabihin natatambakan na ako ngayon ng trabaho. Ang dati kong petiks na buhay ay isa na lang alaala. Araw araw ay may testing ako, may mga meeting, may mga isyung kailangang tapusin. Kapag weekend naman ay magkasama kami ni Kasintahan o kaya naman ako'y nasa harap ng telebisyon, naglalaro ng PS3 o XBox. Wala na talagang panahon sa net. Kung binubuksan ko man ito sa bahay, yun ay para na lang magdownload ng mga palabas sa telebisyon.

Ganito pala ang feeling ng busy. Nakakastress!!!

********************
Madami akong nakatambak na kwento sa drafts ko. Di ko natutuloy dahil walang oras. Minsan nasimulan ko na, pero dahil naputol ang trail of thought (shet trail of thought) nakalimutan ko na yung karugtong.

Sayang may isa pa naman akong magandang kwento. Saka na lang, kapag naalala ko na kung ano yung detalye nung kwento.

Basta nagpapasalamat pa rin naman ako at busy ako ngayon, kahit wala na pera.

********************
Bumigay na din ako. Di ko na matiis. Nagtutwit na ako. Nakaprivate nga lang ang account ko. Ayaw ko magkaroon ng kaaway kaya para na lang sa mga kakilala ko ang nakapost doon.

Meron na rin pala akong Google Plus. Wala nga lang oras ibrowse ito.  Yung Facebook ko naman, feeling ko going the way of friendster na. Ang dami na kasing kamag-anak akong dinedecline ang friend request.

********************
Maikling kwento lang.

Kanina, matapos ang pagkatagal-tagal na panahon, inispray ko yung Scent of a Man ng Body Shop. Itong cologne na 'to ang paboritong amoy sa akin ni Joy. Kaya biglang naalala ko siya. The one who got away.

Wala namang nanumbalik.

Wala lang naalala ko lang.

Nakangiti ako sa bus dahil dun. Ni-twit ko pa nga.

Kaya lang, ilang minuto lang pagkaupo ko sa bus, biglang sumakay si Kuyang Nigger. Obviously maitim siya. Malaki. Nakakatakot. Yung tipo bang sa airport, yung magpapasuksok ng droga sa puwet mo. Ganung hitsura. Oo panget siya.

Kaya lang hindi lang yun yung katangian ni KN. Tang-ina ang BAHO BAHO BAHO niya!!! Alam niyo yung amoy ng lumang bus? Yung iniipis? Parang ganun na may sakay  na apat na bumbay na hindi naliligo. Ang sakit sa ilong. Kumakapit. Na-overpower yung amoy ng pabango ko.

Walang halong biro, mula Baclaran hanggang sa LRT sa Buendia naaamoy ko siya. Sa harap ako nakaupo, siya sa likod. Yung naamoy ko lang yung nung dumaan siya, pero shit naglinger ng pagkatagal-tagal ang amoy niya.

Ayun lang naman ang kwento ng buhay ko sa ngayon. Sana sa mga susunod na araw mabakante ang oras ko.

Pero hindi ako nagrereklamo. Gusto ko ang mga ginagawa ko.