FALLING STAR (2022 version)

 Dec. 15, 2018, 22:52:28

It was a clear night. The sky was cloudless and all the stars twinkled as brightly as possible. Aubrey spent most of the evening staring at the sky. Watching the stars as they blink in place.

All of a sudden, a falling star appeared. It shone brightly and quickly faded back into the darkness.

Aubrey quickly closed her eyes. “I wish Eric will be mine,” she quietly wished.

Dec. 16, 2018

Aubrey quietly stared as her friend Eric ate his food. She listened as he noisily sipped his soup. Her eyes follow the movement of his jaw as he chewed his food. She is obsessed with her friend.

For Aubrey, Eric is the perfect guy. Athletic. Smart. Handsome. He comes from a family of Spanish descent, and it shows. His fair skin, caramel brown eyes, and pointed nose are just icing on the cake that is Eric. He’s one of the few men she knows who truly gets her. He laughs at her jokes. He’s interested in what she has to say. It’s a big plus that he’s also a mama’s boy. Eric is the perfect guy, for Aubrey.

Aubrey wonders, will her wish the night before ever come true?

Suddenly, as if fate heard her question, Eric turned his head towards her and winked.

They say you should make a wish whenever you see a falling star. Whatever it is that your heart desired, it will be given to you. Aubrey’s wish is about to come true.

Jan. 18, 2019

Aubrey is seated in her small office space, staring at her laptop, pretending to work.

Eric quietly approaches the girl. He sits at the edge of her table.

He taps her on the shoulder. “What are you doing after work?” he asks.

“I have no plans for tonight, what’s on your mind?”

Eric reached out towards his back pocket and pulled out two tickets. “My friend plays drums in a band. He asked me to attend his gig tonight. I -uh, I don’t have a date. Would you like to come?”

“As your date?” she inquired. She was dying inside. This was what she wished for. It’s starting to come true!

He looks at her funny. “Yeah, why not.”

“Sure,” Aubrey said. She’s never answered a question as quickly as she did Eric’s. Finally, a date with the man she adores.

Jan. 19, 2019

The concert ended at 1 a.m. As it was already late, Eric offered to drive Aubrey home. She gracefully accepted.

He took her hand as he guided Aubrey to his car. Like a gentleman, he opened the door for her.

This is it, her dreams started to come true.

Feb. 14, 2019

Aubrey arrived in the office and was surprised that on top of her worktable was a dozen of the reddest bouquet of roses. A card is pasted on one of the stems.

She excitedly picked it up, to read what it says.

“Only the best, for my girl. With love, Eric.”

She could only smile.

Mar. 02, 2019

Aubrey hugged Eric tightly. This is his last day at work. He found a very lucrative job with a huge multinational company. An offer, no one could ever resist.

For Aubrey, this will be hard. She will no longer see him in the office. She’ll no longer be his lunch buddy. Eric’s office is in another city. She fears they won’t be able to see each other as much as she wants.

She buries her face in Eric’s chest. She doesn’t want to let him go.

Aubrey will miss him so much.

Eric pulls the distraught girlfriend. He takes out his handkerchief and wipes her tears.

He gives her a big smile.

“Hey, don’t cry. I will still see you. We’ll still see each other,” he promised. He kisses her on the cheek.

May 1, 2019

“I’m sorry. Can’t make it tonight. Busy with work.” Eric texted Aubrey.

It’s barely been a month and he no longer has time for her. This is the third time Eric canceled on Aubrey. She tries to understand. Eric is new and can’t say no to his boss. This is his dream job. Aubrey has to be the understanding girlfriend.

Is that what she is? They never really labeled what they are.

“Ok,” she texted back.

Oct. 30, 2019

Aubrey was trying to decide which restaurant she was going to eat in. The mall was big, and there were a lot of choices. In the corner of her eye, she saw this quaint Italian restaurant. The aroma of fresh pizza wafted to where she was. Tempting, she thought.

Like an invisible hand, the smell pushed her toward the restaurant.

And just as she was about to enter the establishment, her eyes spotted him.

Eric.

It’s been months since she last saw him. Since she last heard from him.

His work took him away from her. After he moved, Aubrey never saw him again. At first, he canceled their dates. Slowly, the calls became fewer until their text exchanges stopped one day.

Now, here he is, in front of Aubrey. Eric. Alone.

Her heart started beating faster. She wanted to know what happened between them. She has to know.

Suddenly, Aubrey was behind Eric. She tapped him on the shoulder.

Eric turned around. He looked surprised to see her.

“Hi,” was the only word Aubrey was able to muster.

It took him a bit to recognize her, but as soon as he did, he give her the biggest smile.

“Aubrey!” Eric responded. He gave her a big hug. “It’s been… uh… forever! How are you?!”

“I’m good. I missed you,” she answered, with sadness in her tone.

Eric can only smile.

“Hi.” An unfamiliar voice came from behind her. Aubrey turned her head to see where it came from. Eric suddenly moved past Aubrey, to the girl behind her. Eric kissed the girl, took her hand, and went towards the heartbroken Aubrey.

“Lisa, this is Aubrey. I worked with her before. From the company, I came from. Aubrey, this is Lisa… my girlfriend.”

Aubrey forced a smile towards the woman who took her man. “Nice to meet you, Lisa.”

“Likewise. Uhmmm… would you like to join us, Aubrey?” Lisa offered.

“Yeah. Join us.” Eric echoed, less convincingly.

With all her strength, Aubrey forced a smile on her face. “Oh no… Thank you. I’m actually about to meet with a friend. We’re eating somewhere else. But thank you for the offer.”

“Aww. Well, enjoy your day. Nice to meet you again,” Lisa replied.

“Yeah, Aubrey. It’s… uh… good to see you again.” Eric hugged Aubrey.

She hurriedly walked away from the couple.

As soon as Aubrey got home, she immediately buried her face in her pillow. Suddenly she can’t control the tears from pouring out of her eyes.

“Wishing on a falling star… it’s all bullshit!” That night, she cried herself to sleep.

She no longer believes in wishing stars.

Dec. 15, 2018, 22:52:26

“I wish to find my true love,” Lisa quietly whispers as she sees a falling star in this clear cloudless night sky.

*****

Translated the old story into English. Is it better or worse?

ANYTHING COULD HAPPEN

So do you want to break up? The Kid asked the last time we fought.

The last three years and three months have been a roller coaster ride for our relationship. There have been too many ups as much as lows in our love affair.

What lit up the fuse this  time as in most of our fights has been about his attitude. You see when you're young, you have this sense of entitlement to things you deserve. And when he does not get what he wants careerwise, his personality switches to a spoiled kid who gets everything he wants and throws tantrums if things don't go his way.

Being the adult, I try to be patient and give some words from personal experience to at least calm him down. But the last time, something in me snapped. I have personal issues at work and at home and the last thing I want is to deal with a child with an outburst.

I feel there is something missing in my life, he tells me.

Do you want to look for that missing thing? I asked.

What do you mean?

You're missing something, I'm not sure I am enough to fill that piece in your life. I am asking you if you want to look for it elsewhere.

Are you breaking up with me? He asked.

Am I, I asked myself. Should I? Do I not love this Kid anymore? Have my patience reached it's end.

The problem with you is that you don't listen to me. I support you, but there are some things that we have to consider realistically. I am always behind you, but you have to consider you're not the only one with problems, and what you're going through is not big enough to warrant this kind of emotions. It's not heavy a baggage. What you need is patience. Something you're draining me of.  I have problems of my own too, and you never seen me throw a fit.

I just get tired of dealing with you.

There was a pause.

Do you want to break up with me? he asked again.

I asked myself, do I still love him.

In the three years that we've been together, he has grown a lot. I might say he has matured. The nine year age gap shows sometimes when we tell each other what we want from one another. I have grown accustomed to his company. My parents treat him like their other child. And I know that he really really loves me.

Do you want to be free of me? He asked of me one more time. He was tearing up this time.

I don't know what I will do without you. He pleads.

When we entered the relationship, we promised each other to stick to one another.

I love him.

And I choose to keep my promise.

KUNG MAGMAMAHAL KA NG BLOGGER

Hindi naman sa hindi ko gusto ang magmahal ng blogger. Kung alam niyo lang kung gaano karami ang kras kong mahuhusay na manunulat sa mundo ng blogosperyo, hindi mo aakalain na nagkaroon ako ng failed relationship sa isang kapwa blogero.

Pero marami ring dapat pagnilay-nilayan kung sakaling dumating ang panahon na magdesisyon ka na magmahal ng blogger.  Maraming dapat paghandaan.

• Hindi dahil lahat ng hinahanap mo sa isang tao ay nakita mo sa mga sinulat niya ay yun talaga ang personalidad niya. Lahat ng tao, blogger o hindi, kailangan ibenta ang sarili para magkainteres sa kanya ang mga taong gusto niya. Dapat bago ka pumasok sa relasyon sa isang manunulat ay kilalanin mo muna siya ng todo todo. Hindi yung dahil nagmeet na kayo ng isang beses, nagkatext o nagtatawagan araw-araw ay pwede nang maging kayo.
• Dapat maintindihan mo na hindi lang ikaw ang nagkakacrush sa crush mo. Kung ikaw ang maswerteng nilalang na napili ng blogger crush mo, kailangan handa kang sumailalim sa mapanghusgang mga mata ng "fans" ng kablog mo. Handa kang machismis. Handa kang malait. At kung sisiraan nila ang "mahal" mo, ay dapat tanggap mo kung ano ang mga maririnig mo.
• Siguraduhin mong hindi ka magiging kabit. Totoong, kung kabit ka, mas marami kang maisusulat na mga interesanteng bagay. Siguro mas sisikat ka. Siguro mas mahal ka niya. Pero at the end of the day, kabit ka. May sinasaktan ka. At maraming tao ang mag-iisip na medyo tanga ka. Tandaan, sa panahong ito, ang KARMA ay digital na.
• Kapag blogger ang mahal mo, masarap na mababasa mong sinusulat niya ay tungkol sa'yo. Pero pagdating ng panahon na wala na kayo, dapat handa ka na mabasa na kahit siya ang may kasalanan kung bakit kayo naghiwalay, ikaw pa rin ang magiging kontrabida. Na ang isusulat niya tungkol sa inyo, sa kanya mapupunta ang simpatya ng kanyang mga mambabasa. Dapat handa kang basahin sa blog niya lahat ng mga pagkukulang mo. Dahil blog niya yun, siya dapat ang bida... kahit siya ang may sala. Mayroon nga, aminadong plagiarist pero nagawa pa niyang paikutin ang kanyang mga salita at kahit papaano, siya pa rin ang kawawa.
• At higit sa lahat, kung sakaling hindi na kayo, darating ang panahon na ang isusulat niya ay tungkol sa bago niyang nakilala. Ang bagong nagpapatibok ng puso niya. Ang tunay na "the one" para sa kanya. Dapat handa kang basahin iyon, kahit ikaw hindi pa nakaka move on.

Hindi ko sinasabing masamang magmahal ng isang manunulat. Tatlong taon na kami ni Kasintahan, at sa palagay ko ay masaya pa rin kami. At hindi lahat ng blogger ay ganyan, maraming tahimik pagdating sa pag-ibig. Dahil sa totoo lang, mas masayang hindi nailalathala ang lahat ng tungkol sa isang relasyon.  

Masarap talagang magmahal. Sa blogger man o hindi.

Basta wala kang nasasaktan, at masaya ka, walang masama na magmahal.

PAPAPAPAPALAISIPAN

May lumapit sa aking isang kaibigan.

Iniwan ng kanyang kalandian.

Di niya masabi ang dahilan kasi hindi niya alam kung bakit siya hiniwalayan. Ginawa daw niya ang lahat para mapasaya si ex niya. Ibinuhos ang oras, ang pera ang lahat ng nararamdaman para ito'y maging maligaya. Tapos bigla na lang daw sasabihin sa kanyang ayaw na niya.

Alam ko itong mga bagay na ito ay balido. Tuwing nakikita ko sila nararamdaman ko namang totoo ang sinasabi ng kaibigan ko. Pero alam ko din na siya ay medyo selosa, mataray, competitive at overbearing. Mga katangiang pag nasobrahan ka ay iyong pagsasawaan.

Pero dahil siya ang iniwan, sa mga kwento niya siya ang naging biktima.

Napaisip ako, bakit kaya pagdating sa mga kwento ng hiwalayan kung sino ang nagkukwento siya palagi ang biktima? Palaging hindi siya ang may kasalanan?

Mahirap bang aminin na kaya di kayo nagkatuluyan ng mahal mo ay dahil sinakal mo ito? Na kaya laging maikli ang mga relasyon ninyo ay dahil may magpakita lang nang kaunting interes sa iyo ay pinapatulan mo agad ito? Na kaya wala talagang nakakatagal sa iyo ay dahil di lang pangit ang mukha mo, pati na ang ugali mo? Masakit ba sa pride sabihin na kaya ka iniwan ng syota mo ay dahil nahuli ka nitong nanloloko?

Kailangan ba lagi tayo ang biktima? Mahirap ba talagang tanggapin na minsan tayo ang may pagkukulang?

Bakit kaya mas madaling ibato ang sisi sa iba?

Wala lang. Naisip ko lang.

ONLINE LANDIAN NG MGA MAY KASINTAHAN

TANONG: Ano ang opinyon ninyo sa online landian ng may mga kasintahan?

Hindi naman sa nagpapakabitter ako dahil hindi ako nilalandi ni Kasintahan Online. Well, hindi niya talaga ako nilalandi. Period. Pero pansin ko, meron talagang mga tao na di mapigilan ang sarili makipaglandian sa kanilang mga kasintahan online.

Epekto ito siguro ng Facebook/Twitter Generation. Wala ka nang maitatago sa publiko. At kung papansin ka, lahat ay maaari mo nang ilabas.

Sa una, pag nakakakita ako nito, medyo cute. Tipong, awwww ang sweet. Pero kung tipong everyday, three-four times a day ka magpakita ng ginagawa at natatanggap mo sa syota mo, diba parang OA na yun?

Masarap ang keso, pero pag nasobrahan tayo dito, diba minsan medyo nakakaumay din siya?

Nung binato ko 'to medyo bumalik sakin kasi habang tinatype ko 'to sabay tinatamaan din ako. In fairness naman sakin, di ko naman to gawain sa Facebook. At sa blog naman, di nako masyado nagsusulat din tungkol kay Kasintahan. So medyo nakakailag naman ako kahit papaano.

Ang pakiramdam ko, sa umpisa ginagawa ng tao ito para magpapansin. "Uy, tingnan niyo ako may syota na ako. At ang sweet namin! Mainggit kayo! MAINGGIT KAYO!!!" Kaya lang, a few weeks/months later, magugulat ka na lang na biglang papasok sa News Feeds mo, "X changed his status from In a Relationship to Single."

Anyare? Akala ko ba mas matamis pa kayo sa semilya ng diabetic na pag tinapon sa basurahan ay agad pinagpipiyestahan ng mga langgam? Akala ko ba siya na yung the one? Diba one time sinulat mo pa nga, tamod niya lang ang kaya mong lunukin? Anyare, pre?!

Para sakin medyo nakakahiya magpaliwanag kung bakit di nagwork-out yung relationship. Hindi sa iniisip kong hindi magwowork-out yung relasyon, pero kung sakaling dumating yung panahon, alam mong walang matatawa sa'yo sa likod mo. Pagdating sa hiwalayan, ang isa sa pinakamahirap gawin ay ang magpaliwanag sa mga tao kung bakit hindi na kayo.

Sa totoo lang, wala naman masama na ihayag mo sa worldwide web ang pagmamahal mo sa isang tao. Sweet nga yon eh. Pero hindi maiiwasan na merong mga tao ang hindi makakatanggap sa ganito. Bagong bersyon ng PDA. Meron at meron talagang mga tao ang hindi natin maiiwasan na magtaas ng kilay. Lalo na kung talamak kang magpalit ng relationship status.

Ewan ko, sa akin lang naman ito, pero it's either nagyayabang ka lang or nagpapapansin.

Buti na lang wala akong twitter. Siguro marami na akong kaaway ngayon dahil sa mga iniisip ko.

Kung talagang masaya ka sa piling ng mahal mo, di mo na ito kailangang ipangalandakan online. Makikita sa mukha mo, sa kilos mo, at madaling mararamdaman ng mga tao ito. Di mo na kailangan sabihin ito, dahil ang mga nasa paligid mo ang unang makakapuna nito.

***************
DISCLAIMER:
Di ito tungkol sa mga blog post na kakesohan. Tanggap ko na yan. Sanay na ako dyan. Gusto ko pa nga ang mga yan. Nakakakilig yan. Minsan, naging ganito na rin ako.

Ang pinatatamaan ko dito ay yung mga mahilig mag status update sa facebook/twitter ng lahat ng detalye ng kanilang relasyon. Oo, pati yung pagswallow ng cum. Merong ganun. Gaya ng sabi sakin, walang basagan ng trip, malaya akong iblock ang mga update nitong mga ito kaya lang, baka wala nanaman akong maisulat.

Ang maganda sa blogging ay malaya tayong lahat ilabas ang opinyon tungkol sa kahit anong bagay. Kung sang-ayon kayo o hindi, malaya din kayong ihayag ito. Naniniwala akong doon tayong lahat natututo.

BAKIT KAYA

Dahil hindi ako makatulog kaninang hapon, napapanuod ako ng tv. Bio channel ata yun. Ang palabas Tough Love Couples Edition.

Ang tema ng palabas, merong 7 magsyota. Lahat sila medyo may problema sa kasintahan nila at sumali sila upang malaman kung dapat ba silang mag move forward sa relationship nila o kailangan na nilang maghiwalay.

Napaisip ako, bakit mahirap para sa isang pares ang maghiwalay?

Bago ko ipagpapatuloy ang post na ito, nais ko munang linawin walang kinalaman sa akin itong post na ito. Ako sa kasalukuyan ay masaya. Walang problema. May mga gusot, pero naaayos lahat. Itong post na ito ay tungkol lang talaga sa napanuod ko sa telebisyon kanina. Okay? Klaro? Wala lang. Defensive ako, bakit ba.

Yun nga, naisip ko, bakit meron mga tao na nagpapakatanga sa isang relasyon at hindi ito maiwan kahit na sobrang miserable na nila?

-Dahil ba natatakot sila na maging single ulit?

-Dahil tanggap nila na hindi lang sila ang laman ng puso ng mahal nila at kaya nilang tiisin ang ganung sitwasyon?

-Dahil naghihintay sila't umaasa na balang araw magbabago din ang mahal nila?

-Dahil wala silang choice, alam nilang yun lang yung taong magmamahal sa kanila?

-Dahil kasal na sila?

-Dahil kaya kahit na sobra sobra silang saktan, sa huli sila pa rin yung mahal ng nananakit sa kanila?

-O kaya'y dahil nagmamahal lang talaga sila?

Kung isa man diyan yung sagot, naisip ko sapat na ba iyong dahilan para magstay sila. Kahit gabi-gabi na lang ay umiiyak sila dahil sa sakit?

Ewan ko. Ganun naman ata talaga pag nagmamahal. Handang gumawa ng maraming katangahan. Sa dulo naman kasi minsan, kung tama sulit ang lahat.

Ano sa tingin ninyo?

BULLET POINTS

• Kahapon kami ni Kasintahan ay nagtungo ng Enchanted Kingdom upang magcelebrate ng aming ika labing-isang buwan ng pagsasama. Mababaw man, pareho naman kaming masaya kahit ayaw niyang sumakay sa Anchor's Away at hindi ko siya napilit mag EKstreme.


• Ang sakit ng likod ko!!! Ayoko mang aminin pero feeling ko sign of aging na talaga ito. Kailangan ko ng masahista o manghihilot.


• Mayroon akong dalawang palabas na kinahuhumalingan ngayon. Ang una ay Shameless. Tungkol ito sa pamilya ng mga manggagantso at lasinggero at kung papaano sila nabubuhay kahit sila'y pinapabayaan ng kanilang ama. Ang ganda niya, nakakatawa at nakakabilib.


• Ang ikalawa naman ay ang Game of Thrones ng HBO. Hango ito sa serye ni George Martin. Ang husay ng pagkakagawa. Feeling mo nanunuod ka ulit ng Lord of the Rings. Isang episode pa lang ang pinapalabas kaya madali pa kayo makakahabol.


• Ilang linggo na lang at ako'y makakatapak na sa buhangin ng Boracay. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong iexpect pero dapat pumayat na ako bago ako magpunta dun. Hindi na kasya sa akin ang mga pang-ibaba ko. Hayst.


• Hindi ko ito madalas nagagawa pero MARAMING SALAMAT sa lahat ng napapadaan dito. Nagulat ako pagbukas ko ng blog kanina meron na pala akong 322 na followers at 73 miyembro sa aking reader's community sa facebook. Salamat at kahit lately ay wala akong masyadong maraming naikukwento ay sinusundan niyo pa rin ako. Hayaan niyo, nararamadaman kong malapit ng bumalik ang mojo ko.


• Huli man, pero Happy Easter sa inyong lahat!!!

THEM SONGS

Medyo matagal tagal nang nirerequest ni Kasintahan sa akin na ishare sa benteng nagbabasa ng blog ko ang aming mga theme songs.

Kaming dalawa paiba-iba ang kanta dahil pareho kami mahilig sa musika. Pero malaki ang aming pagkakaiba. Mahilig siya sa melody, habang ako naman ay sa lyrics. Isa pang pagkakaiba namin, sobrang paborito niya si Mariah Carey, habang ayaw ko naman sa kanya. Minsan nag-aaway pa kami dahil dyan.

Pero hindi ito tungkol sa mga pinag-aawayan namin, so simulan na natin. Babala, medyo cheesy ang mga kanta namin... and jologs.

AT LAST

Theme song ko 'to para sa kanya. Sa mga hindi pa nakakaalam ng kwento namin, bago naging kami pitong buwan kaming magkaibigan lang. As in alam mong may feelings kayo sa isa't-isa pero hindi masabi sa kanya. Kaya sobrang nakakarelate ako sa kanta. Sa wakas, naging akin din siya.

PANGAKO SA'YO

No judgements, i find the song sweet. Kanta niya ito para sakin kasi noong bago pa lang kami, meron kaming mga pagdududa kung magtatagal ba kaming dalawa. Ang sweet lang.

NGAYON AT KAILANMAN

Isa pang awit na pinili niya para sa amin. Naaalala ko nung tinext niya sa akin yung lyrics. Akala ko pa naman compose niya kasi ang ganda ganda ng mga salita. Yun pala galing sa kanta. Alam ko lang noon pangkasal siya, pero yun pala pag mahal mo talaga yung tao, tatamaan ka sa mensahe ng awit.

BEST DAYS

Matagal ko nang paborito itong awit na ito ni Matt White. Upbeat. Light. Sa totoo lang, pareho kaming mahilig sa musika, pero ang taste namin medyo magkaiba. Si Kasintahan paborito si Mariah Carey, Muse, Radiohead at Justin Bieber habang ako naman ay James Morrison at Jon Mclaughlin. Pero nung pinarinig ko itong kanta sa kanya nagkaroon na kami agad ng something in common.

SO CLOSE

Noong nanuod kaming dalawa ng dvd ng Enchanted minsan, nainlove siya sa kantang ito. Tamang-tama dahil matagal ko nang gusto itong kantang ito ni Jon Mclaughlin. Sa totoo lang medyo malungkot yung kanta at hindi pang magsyota pero itong kanta kasing ito eh merong significance saming dalawa kaya mahal namin ito.

SMACK INTO YOU

Isa pa naming paboritong kanta. Well, mostly sakin dahil ito talaga yung pinakapaborito kong awitin. At sobrang naaappreciate ko sobra na gusto niya yung kanta. Maganda naman talaga kasi siya.

SIGNALFIRE

Pinag-awayan namin ito kanina lang. Hindi dahil sa di kami nagkasundo, pero basta mababaw lang. Anyway, isa ito sa mga paborito kong kanta at isa ito sa mga pinakamagandang wedding songs para sakin. Hindi naman sa umaasa akong ikakasal ako sa kanya (malabo naman mangyari yun), pero kung sakali man mangyari yun, itong awit na ito ng Snow Patrol yung nakikita ko na patutugtugin sa kasal namin.

VCR

Isa sa mga paboritong klase ng mga awit na gusto ni Kasintahan ay mga indie music. At itong kanta ng The XX ang pinakapaborito niya. Sa sobrang paborito niya pinadownload niya agad sa akin yung kanta. At dun ako natutong magdownload ng kanta gamit ang blackberry ko. Maganda yung kanta, di ko pa lang gets masyado yung lyrics, pero masarap siya sa tenga.

THERE FOR ME

Ito lang ang awit ni Mariah Carey ngayon na sobrang pinilit niyang ipakinig sa akin. As in nag-away kami dahil sa kantang ito. Pero noong napakinggan ko, nagets ko kung bakit gustung-gusto niyang maging theme song namin ito. Dahil nakakarelate siya sa kantang ito. Ako daw yung taong pinatutukuyan ng kanta para sa kanya. Ito lang yung kanta ni Mariah na natotolerate ko.

IT MIGHT BE YOU

So cheesy and so 90's high school, I know. Pero ganun talaga siguro. Una naming awitin ito dahil nga nakakarelate siya sa kwento ng kanta. Dahil noong umpisa mayroon kaming pagdududa kung para kami sa isa't-isa. Pero gaya ng sabi sa kanta... "something's telling me it might be you." Kaya ayun na. "Maybe it's you I've been waiting for all of my life." Siya na nga.

Kayo ano ang awitin niyo sa Kasintahan ninyo?

HABANG WALA PA SIYA

Tutal malapit na ang Valentine's Day, sigurado akong marami nanamang mga tao ang madedepress dahil hanggang sa pagkakataong ito eh single pa rin sila.

Ang post na ito eh siguro masasabi kong para sa mga single ngayon para di masyadong nadedepress habang naghihintay o naghahanap sa taong para sa inyo. Ipapaalala ko lang po na hindi ang pagkakaroon ng lovelife ang dahilan kaya tayo nabubuhay sa mundo. Isa ito sa nagbibigay kulay sa buhay natin, pero di ito ang rason kaya tayo nandito. Hanggang sa marealize niyo yan, sigurado ako di mawawala ang depression sa buhay niyo.

Ayokong magpreach, dahil hindi ako pari. Kaya sisimulan ko na... Ito ang mga maaaring ninyong gawin habang kayo'y single pa.

MAG-IPON

Medyo self-indulgent itong post na ito, dahil eto eh mga bagay na dapat kong gawin din. Syempre gusto nating pagnakilala na natin yung taong para sa atin eh medyo stable na tayo, para naman di na kailangang maghintay ng matagal bago ninyo dalhin sa dambana ang inyong sinisinta. Kaya ngayon, habang wala ka pa namang ginagastusan masyado, eh magsimula ka nang magtabi para sa inyong kinabukasan. Alam naman nating lahat na major pogi points para sa mga babae ang lalaking may pera.

MAKIPAGKILALA KUNG KANI-KANINO

Habang wala pang magbabawal sa'yo na makipag-date kung kani-kanino eh lumabas ka at iexplore ang iyong mga options. Kaya masarap maging single eh dahil hindi ka natatali sa iisang tao (hindi ako nagrereklamo, I'm just saying). Kung hindi ka pa sigurado na ang kasama mo ang 'the one' eh maaari ka pang maghanap ng walang nasasaktan. Kung di mo kayang makipagdate, maghanap ka ng mga bagong kaibigan. Magandang foundation sa isang relationship kung nagsimula kayo bilang magkaibigan.

GAWIN ANG GUSTO NIYONG GAWIN

Habang wala pang pipigil sa inyo, gawin ninyo ang mga gusto ninyong gawin sa buhay niyo. Kung gusto mo magtravel, ngayon ang best time habang wala ka pang iiwanan at papasalubungan. Habang wala pang mangongonsensya sa inyo, go na kayo magbunjee jumping, mountain trekking, sky-diving, scuba diving, manuod ng sine, buong araw na inuman with friends o kahit ano na gusto ninyo. Malaya kang gawin ang gusto mo. Wala ka pang pagpapaalaman at magbabawal sa'yo. Magandang maexperience mo ito ngayon, para kung may syota ka na, may mga activities na kayo para sa mga date ninyo.

WORK

Pag busy-busyhan ka sa trabaho o sa kahit ano, madali mong makakalimutan yung pagiging single mo. Kasi may ibang nag-ooccupy sa isip mo. Maganda to kasi at least hindi ka malulungkot. Siguro mapapagod ka, pero at least kapalit naman nun pera, diba? Sabi nga nila, kung di ka swerte sa pag-ibig, malaking pag-asa na sa ibang bagay ay susuwertehin ka. Malay mo, baka sa trabaho mo yun mapupunta. Habang wala pa siya, eh mabigyan ka ng headstart para maging stable sa buhay. Pero, wag masyadong lunurin ang sarili sa trabaho. Ika nga nila, kelangan din natin ng work-life balance.

Eto eh mga mungkahi ko lamang, pero obvious naman ito. Madalas lang nakakaligtaan ng ibang tao dahil nagmumukmok at hindi pa nila nakikita ang kanilang life partner. Iniisip ko lang, na imbes magdrama sa buhay eh gawin nating productive etong mga panahon na ganito. Para pagdating Niya, eh wala na tayong hahanapin pang iba.

AYON KAY KASINTAHAN

Response ko to sa sinulat ni Gillboard nung October 5, 2010 about our relationship. Dahil ayaw nya yung una kong prinopose na entry na “Rationalizing Homosexuality”—kasi medyo malalim yung argumentations—naisipan ko nalang sabihin sa inyo yung naging istorya namin sa mas simple pero nakakakilig na paraan. Naks.

October, 2009 (Last Week)

Noong una ko siyan nakilala, plano kong i-good-time yung kabarkada kong lalaki non kasi stupid sya at alam naming may bahid sya ng kabadingan.

Ganto yung plano:

1. Magpapakilala ako bilang ‘Peter’— yung name ng kabarkada ko.

2. Papa-in-love-in ko si Gillboard gamit yung identity ni ‘Peter’.

3. Papa-meet ko si Peter sa kanya.

4. Tapos ayun, ikakalat ko sa barkada.

Pero iba yung nangyari, kasi ako yung nabakla. Sabi ko pa non, “curious lang ako, pero pano mo nalamang bading ka?” Ganon naman daw lagi yung umpisa non, gagamitin mo yung concept of curiosity para di masyadong obvious na uhaw ka sa impormasyon. Dahil sa loob ng utak mo, di lang yun yung gusto mong malaman.

Buong gabi kaming nag-usap. Kung san-san napunta yung topic. Nag-umpisa sa sexuality, then sa sex, then sa mga balakin sa buhay, then sa pagsabing “baka magustuhan kita”.

Inumpisahan ko yung sumunod na umaga sa pag-aming hindi ako si Peter. Humingi ako ng tawad at binigay naman nya. Worth it kasi syang kaibiganin; at dahil alam kong di tamang manloko ng tao.

October to December (First Week)

Araw-araw kami magkausap non sa cellphone. Trip kong kausap sya habang kinukwento ko yung mga katarantaduhan ko nung high school. Aliw sya pag kumakanta ako sa cellphone, pag-nag-jo-joke ako, at kahit kapag kinukuwento ko kung gano ka-inconvenient ang online enlistment sa school namin.

Medyo weird na isipin pero sa bawat oras na magka-usap kami sa cellphone, parang nagiging masaya ako. Iba yung feeling pag kausap ko si Gillboard. Para ko na syang kuya, hindi tito pala kasi medyo malayo nga agwat ng age namin. PEACE!

Isang araw, sabi nya may bf daw sya. Sabi ko ok. Sabi nya magagalit daw ba ako. Sabi ko hindi bakit naman. Sabi nya ok. Sabi ko ok...

Pero hindi ok. Pero wala rin naman sa lugar kung magalit ako. Steady lang. Freudian yung feeling ko non kasi huhugutin mo sa sub-conscious yung tinge of envy kahit alam mong illogical na gawin yon. Kaya hinayaan ko na. Friends lang naman kami.

Tapos tumakbo yung mga araw at parang walang nag-iba sa closeness namin. Minsan iniisip ko kung may bf ba talaga sya o ginu-good-time lang nya ako. Usually kasi ganto yung usapan:

9:00 am, kagagaling lang ni Gillboard sa trabaho...

Ako: Oh, ano ginawa nyo ngayon?

Sya: Ayun, nagbreakfast lang sa Jollibee then umuwi na.

Ako: Ah, ano pa?

Sya: Wala na.

Pagkatapos non e magkukwento na ko sa mga nangyari sakin sa inuman, sa gimik, sa school, etc. Basta kahit anong maikuwento, ikukwento ko kasi ayokong ma-bore sya.

December, 2009 (Second Week)

Pag kausap ko siya, masaya ako. Pag kasama ko yung gf ko, nabwibwisit ako. Siguro kasi di na rin kami ok nung gf ko. Parang iniintay nalang namin ang confession of sentiments para matuldukan na rin yung ilang buwan na lokohan at tiisan.

Start ng December non nung sinabi niya na break na sila ng bf nya. Hindi ko maintindihan yung pakiramdam ko non habang binabalita nya sakin yung nangyari.

Palyado ako sa Semiotics nung first sem kaya di ko masyadong naintindihan yung message na gustong sabihin ni Gillboard. Nag-break kayo, o tapos? Dapat ba akong matuwa? Matakot? Mainis? Maasar?

Don ko lang napagtantong mas lumalim na nga ang mga pangyayari. Di man nya aminin, alam kong ako ang dahilan ng break-up nila. Ako naman, hindi malaman kung anong emosyon ang akmang hugutin para ibato pabalik sa kanya. Logical na matuwa, kasi alam mong mahal ka na nya, pero may gf ako, at lalaki siya, gaya ko.

Identity crisis yung problema ko. Kasi alam ko kung ano yung tama. Yung tama e yung magmahal ng taong kaiba sa kasarian mo. Kasi ayun yung natural. Yung natural e yung sunurin mo ang iniukit sa sistema mo. At sa pagsunod sa kanaturalan ng pagkatao mo e naitatama mo ang sarili mo.

Naniniwala akong lahat ng bagay na nangyayari sa buhay ng tao e gawa ng mga desisyong pinili nya. At sa pagkakaalam ko, hindi naiiba ang isyu ng sekswalidad don. Kung bakla ka, ayun ay dahil pinili mong maging bakla.

Pero ayokong maging bakla kahit alam kong bakla ako. Kasi alam kong ayun ang tama.

Kaya nung gabing yon nung December, masakit man para sa aming dalawa, pinili kong iwanan sya. Kahit alam kong masakit; at kahit alam kong mahal ko na sya.

January to March, 2010

Sinimulan ko yung taon nang may bagong perspective sa buhay. Masyadong ginusot ni Gillboard yung mga huling buwan ng 2009, kaya ngayon taon, sabi ko sa sarili ko e mag-aayos na ko.

Pero surpresang di naayos ang lahat. Nag-break kami nang tuluyan ng girlfriend ko. At shit, namimiss ko siya! Iba na kasi yung pakiramdam na wala sya. Parang hindi na ako kumpleto.

Kaya nong March bumalik ako bilang isang kaibigan. Kung tatanungin nyo kung binalak kong ma-in-love muli sa kanya, hindi. Simple ang dahilan ko: ayoko na syang saktan.

Ngunit parang di ganon yung nangyari. Na-in-love ako ulit sa kanya. Tanda ko non, kapag nasa smoket ako o nasa korean restaurant at kasama ko ang mga kabarkada ko, bigla ko silang iiwanan para lang makapag-usap kami. Ganon siya ka-espesyal sakin. Masakit kasi di ko yon kayang sabihin sa kanya.

May, 2010 (Third Week)

Matapos ang ilang buwang puno ng usapan, nahanap ko muli ang sarili ko sa parehong dilemma nung isang taon. Pero dahil nga ayoko nang saktan si Gillboard, di ko na binalak pang aminin sa kanya kung gano ko na sya kamahal.

Pero parang mas nasaktan ko pa sya nung mga sumunod na pangyayari. Tuesday ata yun nung naisipan kong uminom kasama yung mga kaibigan ko. Kahit alam kong may final reporting kami sa Philosophy class the next day, e pinili ko pa ring magpakalasing kasi nagpapa-impress ako sa babaeng kasama namin.

May nangyari samin nung babae at napaka-estupidong sa kanya ko unang nakwento ang lahat. Pagkatapos non nag-send sya ng message na nakapagpabago ng pananaw ko sa kanya at sa sarili ko...

Sabi ni Gillboard e tinanong daw sya ng kaibigan nya kung worth daw ba lahat ng pinagdadaanan nya sa akin, sabi nya oo. Apparently, hindi naging worth it ang lahat dahil niloko ko sya.

Dahil nakasanayan ko nang tumakbo matapos makagawa ng gulo, sinabi ko sa kanya isang araw na handa na kong lumayo. Nakakagulat lang na parang alam na rin niya na don magtatapos ang lahat: ako tatakbo at sya madidismaya.

Sabado non nung hindi ako makatiis at tinext ko sya. Ilang araw na rin ang lumipas matapos akong magpaalam sa kanya. Sa mga pagkakataong iyon, wala akong ibang gusto kundi plantsahin ko na lahat ng pagkakamali ko sa kanya. Para at least kung mag-bye-bye na kami e di na sya ganon kaasar sakin.

May 24, 2010

Matapos ang ilang oras ng iyakan at ilang futile attempts para magpaalam, pinili kong manatili sa buhay nya. At tuluyang naging kami.

Noong gabing yon, nalaman kong nakabase ang kaligayahan ng tao sa kung pano nya tatanggapin ang kanyang sarili. At wala nang mas tatama pa sa pagkilos nang naaayon sa pagkatao mo. Sabi nga ni Aquinas: ‘Agere sequitur esse’ o ‘action follows being’.

Pagdating sa pag-ibig, mas importanteng tanggap nyo muna ang sarili nyo bago kayo magmahal. Dahil sa puntong yon nyo lamang nalalaman kung ano ang kaya nyong maibigay para sa kapareha. Kaya nga lagi kong sinasabi kay Gillboard, ang favourite kong quote about love e yung ginagamit sa Philo, kasi yun yung pinakatotoo: “Love is the recognition of otherness”.

Alam kong tama ang desisyon kong mahalin siya dahil pinagbubuti ako ng relasyon namin. Siguro nga dapat ko pa syang pasalamatan dahil mas lalo akong naging mature. At lagi kong sinasabi sa kanyang kasama na sya sa malalaking plano ko sa buhay, at di na magbabago yon.

Kaya naman gusto kong tapusin tong entry na to sa pagsabing siya ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko. Natutuwa akong maraming nagmamahal sa taong pinakamamahal ko.

Ayun na. Tapos na. Inuman na!

**********

Kaya mahal ko yung nagsulat niyan. Hay.

ANTUKIN

Posting in under ten minutes:

Hindi ko alam pero antukin ako these days. Pag inaantok ako, minsan wala na akong pakialam kung may kausap ako o wala. Ganito ata talaga. Puyat kasi ako tuwing may pasok kaya bumabawi lang ang katawan ko.

Pero minsan apektado si Kasintahan sa pagiging antukin ko. Kung anu-ano kasi ang nasasabi ko tuwing nag-uusap kami at natataong naglalaro na ang diwa ko sa lalaland.

Gaya nito…
Kasintahan: Hon, sino nga yung kontrabida dun sa Betty La Fea?
Ako: Si Marcella.
K: Sino nga si Marcella?
A: Si Stella Yulo (HR Manager sa kumpanya namin).
K: Sino si Stella Yulo?
A: Yung kasabayan ni Hopia.
K: Huh, sino si Hopia?
A: Yung sa Going Bulilit.
K: Hon, parang di naman ata magka-age si Hopia tsaka si Stella Yulo.
A: (naalimpungatan)

Meron pa isang beses nag-uusap kami ng kung anu-ano lang nang bigla akong sumingit ng…
A: Hon, teka lang ha mag-iigib lang ako ng tubig.

At nung Biyernes, naasar na ata si Kasintahan sa mga hirit ko kasi habang nag-uusap kami..
K: blah blah blah (wala na talaga akong alam kung ano ang pinag-uusapan namin)
A: Teka lang hon, three minutes, magsusulat lang ako ng short story (hilik)
K: (natulog na lang din)

Eto pa pala yung isa, last Friday lahat yan.

K: Hon, bakit hindi pa kinakasal sina Morris and Maybe (mga barkada ko)
A: Kasi magpapalit pa sila ng pangalan.

K: Bakit nila kailangan magpalit ng pangalan?
A: Syempre kasi natatakot sila.

K: Saan naman sila natatakot?

A: Ano ba, e di sa mga terorista.

Thirteen minutes. Not bad. Not bad at all.

CHIZ WHIZ

Habang nagbabasa ng maaaring isulat sa blog ko, napadpad ako sa isang lumang lathala. Naisulat ko ito noong nakaraang taon, dala ng di pagkakaroon ng tulog. Natural pala talaga ang pagkakeso ko.

Tutal medyo nasa mood naman ako na magpakacheesy ngayon, magrerepost na lang ulit ako. Dagdagan ko na rin ng mga natutunan ko ngayon habang kapiling si kasintahan.

Pasensya na sa titulo, di ko na maalala kung ano spelling ng Chiz Whiz (di ko sigurado kung Cheez Whiz o Chiz Whiz).

• Pag nagmamahal ka hindi ka tatamarin magtrabaho. Instead, mas lalo kang magsisipag kasi nagpaplano ka na para sa kinabukasan niyo.
• Hindi kailangan na alam mo kung ano ginagawa niya sa kasalukuyan, kung kumain na siya o nasaan siya ngayon. Ang importante, malaman mo kung naging maganda ba ang araw niya. At kung hindi, eh ano ang magagawa mo para mapagaan ito.
• Tanggap mo na pango ang ilong niya, pike ang mga paa, mataba, kulot, bungi at wala kang hihilingin na baguhin sa kanya. Kasi hindi naman sa pisikal mo siya nagustuhan kundi sa maganda niyang kalooban.
• Pag may darating na pagsubok, hindi mo iisipin na bumigay kaagad. Siya ay lalo mo pang sasamahan at dadamayan. Hindi magbabago pagtingin mo sa kanya, bagkus pagkatapos ng lahat, lalo pa kayong magiging malapit sa isa't-isa.
• Kahit wala sa sistema mo ang mga hilig niya, aalamin mo, kasi alam mong iyon ang gusto niya. At mapapaligaya mo siya kapag magkasama kayong gagawin yung mga hilig niya.
• Alam mong hindi ka marunong magsayaw, pero pag magkasama kayo, makakapagsayaw ka, kahit walang musika kasi kasama mo siya.
• Kahit di kayo nag-uusap, basta magkahawak lang kayo ng kamay, kumpleto na ang araw mo, at sa gabi pipikit ka ng may ngiti sa'yong mukha.
• Totoo nga na minsan maiinis ka sa'yong kasintahan. Mag-aaway kayo. Magsasagutan. Pero pag tapos na ang lahat, wala talagang tatalo pag kayo'y ulit na naglalambingan.

***********

Paalala nga pala, sa mga hindi pa sumasali, meron akong mini-paraffle. Click niyo lang ito, kung gusto ninyong sumali.

KUNG ANU-ANO LANG

Oo, magpapakakeso muli ako. Walang maisulat. Pasensya na.

Sa buhay natin, pagdating sa puso, ilang beses tayong masasaktan. Masusugatan. Ilang beses tayong mag-aakalang nakilala na natin ang tunay na magmamahal sa atin. Pero sa huli, mababasted. Iiwan. Tatalikuran.

Pero gayunpaman, masaktan, madapa, o masugatan man tayo, sa lahat ng taong dadaan at mananahan sa puso natin, natututo tayo. Tumatapang. Nalalaman kung kelan gagamitin ang puso at ang utak.

Ito ang mga natutunan ko...

• Mag-ingat sa pagbitiw ng mga salitang "mahal kita" o "i love you". Ito ang mga salitang madaling sabihin, pero mahirap pangatawanan.
• Lahat nagsisimula sa kilig. Pero minsan hindi nagtatagal yan. Pag mahal mo ang isang tao, kahit matagal nang walang kilig, magiging masaya ka pa rin sa piling niya. Ang honeymoon stage, sa simula lang yan, at di dyan nasusubok kung gaano katatag ang pagmamahalan ninyo.
• Ang isang pagmamahalan, di dapat kumplikado. Pag mahal mo mahal mo. Pag hindi pwede, pakawalan mo. Sasaktan mo lang ang sarili mo pag pinagpilitan mo sa isang taong di naman nagmamahal sa'yo.
• Bago pa ang ibang tao. Ang unang dapat mahalin mo ay ang sarili mo.
• Walang masamang ibigay ang lahat ng makakayanan mo para sa mahal mo. Wag ka lang umasa na palagi niyang maibabalik ang lahat ng pagmamahal na maibibigay mo.
• Kapag may problema ka sabihin mo. Wag mong itago. Hindi manghuhula ang mahal mo. Di lahat ay nalalaman niya. Pag tinatago mo sa sarili mo mga kinaiinisan mo, pag nag-away kayo... naku asahan mong may masasabi ka lang na di mo na mababawi.
• Iappreciate mo ang lahat ng ginagawa ng kasintahan mo sa'yo.
• Wag mong iasa sa kasintahan mo ang lahat ng trabaho sa pagpapalago ng relasyon ninyo. Dapat may ginagawa ka rin. Wag kang susuko sa unang senyales na may problema kayo.
• At kung single ka pa at wala pang nakikilala. Minsan kailangan ikaw ang gumawa ng first step para mapalapit sa gusto mo. Minsan hindi narerealize ng isang tao na gusto ka nila kung hindi ka nila napapansin. Hindi kalandian ang tawag dun. Diskarte.

Hay. Para ito sa aking kaibigang nabigo sa pag-ibig. Mahahanap mo rin yung taong magmamahal sayo. Yung walang sabit.

Ngiti lang, kaibigan.

TUNGKOL SA MGA KWENTO NG PAG-IBIG

Kung naging mabait ba ang madrasta't kapatid ni Cinderella, mamahalin ba natin siya? Kung di ba kinagat ni Snow White ang mansanas, magugustuhan ba natin siya? Kung si Beast ba ay naging isang karaniwang prinsipe lang, mapapansin ba natin ang kwento nila ni Belle?

Masarap basahin ang mga kwento ng pag-ibig. Masarap pakinggan. Lalo na yung mga kwentong hango sa tunay na buhay, at yung mga nagtatapos ng masaya. Natututo tayong maniwala.

Pero sa likod ng itinakdang halik. Bago natin marinig yung tatlong salitang gusto nating marinig. Yung mga tao sa likod ng mga kwentong ito, marami silang pinagdaanan. Merong mga magaganda, at merong malulungkot. Masaya yung magaganda, pero ibang klase rin pag malungkot na. Sino ba ang hindi dumaan sa problema? Tungkol sa ex, sa mga kumplikasyon, mga kaibigang di sumasang-ayon, sa drama, lahat ng susubok kung gaano katibay ang pundasyon ng inyong relasyon.

Pero gaano man tayo nasasaktan, nahihirapan sa lahat ng iyon, ito yung mga sangkap na nagpapaganda sa ating kwento ng pag-ibig.

Kung sabihin ko sa inyo na ang kwento namin ng kasintahan ko ay simple lang, nagkakilala, nainlove at nagkatuluyan, siguro mabuburyo kayo. Ako man, mababato. Siguro kung ganun nga ang nangyari, dalawang buwan na akong single ulit. Di ko man kinukwento dito, pero ilang beses akonog nalungkot, umiyak, nasaktan at nadepress bago naging kami. Pero ayus lang. wala akong pinagsisihan, sa huli lahat ng aking pinagdaanan ay nasulit.

Sa mga kwento ng pag-ibig, ang importante lang naman ay tayo ay naniwala, naghanap, nagmahal at lumaban para dito.

Tungkol doon naman talaga ang mga kwento ng pag-ibig, di ba?

*********************

Ito'y para sa mga naniniwala, naghahanap at lumalaban para sa pag-ibig.

Sa mga naghahanap ng dahilan para ngumiti.

BAKIT DI KO NAMIMISS ANG PAGIGING SINGLE

Kung mapapansin ninyo, medyo matagal tagal na rin akong hindi nagpapakakeso dito sa tahanan kong ito.

Meron man akong kasintahan ngayon, ay di ninyo mababasa dito ang aming mga misadventures.
Di yon dahil sa wala kaming ganun, meron naman, paminsan. Ngalang, syempre dahil medyo kakaiba ang set-up namin mas ninais ko itong isulat kung saan ang nakakabasa ay alam kong mas maiintindihan o makakarelate sa kalagayan namin.

Pero hindi tungkol samin ang post na ito. Gaya ng sabi ko, matagal na din akong hindi kumekeso dito.

Hindi ko namimiss ang pagiging single. At ito ang mga dahilan:

- Masarap gumising sa mga text na "i love you' at 'i miss you'
- Magaan sa loob na kapag di maganda ang araw mo may mahihingahan ka
- At pag maganda naman ang nangyari sayo'y may makukwentuhan ka
- Masarap ang may kayakap at kahawakan ng kamay
- Nag-aaway man kayo, mas masarap yung feeling pagkatapos ninyong magbati
- Nakakatuwang magplano
- Mas nakakatuwa pag natutupad ang mga ito
- Kahit minsan di kaaya-aya ang boses ng kasintahan mo, masarap pa ring pakinggan ang awit nito, dahil alam mong para sa'yo
- Meron kang kausap bago matulog, pagkagising
- Walang tatalo sa pakiramdam dahil alam mong mayroong nagmamahal sa'yo

Marami pang dahilan kung bakit di ko namimiss ang pagiging single. Andyan yung naiinggit sa inyo yung hanggang ngayon wala pang nakikilala (biro lang).

Hindi naman sa lahat ng araw ang isang relasyon ay puros 'rainbows and butterflies.' Minsan dadaan kayo sa mga pagsubok. Magkakapikunan. Magkakasawaan.Pero ang maganda dyan, pag mahalaga sa'yo ang isang tao, alam mong lahat yun ay lilipas din, at bukas paggising mo mahal mo pa rin ito.

Aaminin ko, minsan namimiss ko ang pagiging single.

Pero wala talagang tatalo pag may nagmamahal sa'yo.

SAKALAN

reNaranasan mo na bang masakal? Hindi ka makahinga. Nasasaktan. Nanghihina. Pakiramdam mo, mamamatay ka na (actually mamamatay ka talaga). Ang hirap diba?

Sa isang relasyon, nararamdaman din natin yan, paminsan. Nasasakal. Hindi makahinga. Nasasaktan. Nanghihina. Pakiramdam mo mamamatay ka na. Pero bakit, masasaktan kung ang ginagawa lang naman ng kapares mo ay ang mahalin ka?

Kung minamahal tayo, bakit natin nararamdaman na tayo'y nakakulong, na tayo'y hindi makagalaw, hindi makahinga? Kung hindi naman nakakasama sa atin ang ginagawa nila, bakit tayo nasasakal?

Mali ba yun? Nagiging unfair ba tayo kapag nararamdaman natin yun? Nagiging madamot? Iniisip ang sarili? Naghahanap ng growth? O marahil hindi lang talaga para sa atin yung ating kapiling kaya natin nararanasan iyon? Kasi diba dapat pag nakilala mo na siya eh kumpleto ka na?

Ang dami kong tanong. Hindi ko naman nararamdaman iyon.

**********
Hindi ako nasasakal o nananakal ngayon. Naisip ko lang yung mga nakaraan kong relasyon. Kasi ilang beses nasabi ko na yun ang dahilan kaya natapos ang aming pagsasama.

WHY YOU HAVEN'T FOUND THE ONE

Earlier I was texting with my friend, and she asked me why she still hasn't found the one. And it made me think... she is a very pretty girl. She's smart, funny and yeah, she's got like more than half of what I think what men are looking for in a woman. But she's still single. I told her, she's still young, there's still alot of time to find the right man. But the question still lingered in my tired and sleepless mind.Why are some people having a hard time finding the one?

1. YOU'VE GOT HIGH STANDARDS
Maybe you're looking for someone who's a rich, famous, good looking and smart man or a beautiful, athletic, caring and sexy woman. Reality check, it's very rare that anyone's got everything that you're looking for in a partner. They'll always have flaws. And if there is anyone at all like that who exists. Chances are they may not be looking for someone like you. Don't set your standards too high, because in one way or another, the person you're looking for may not exist, and you'll end up with nothing. Try a girl who accepts you for who you are, or a guy who makes you laugh. There's nothing wrong with having an ideal partner. Just make sure that they're real.

2. YOU'RE LOOKING AT THE WRONG PLACES
I highly doubt you'll find the love of your life in the chatroom. If you're a girl looking for a man who'd like to just stay with you at home and endure cheesy movie marathons, you won't find him in a club. If you're a guy looking for a girl who'd rock your world in the bedroom, the church is not the right place to scan for those kinds of women. Maybe I'm wrong, who knows, but the point is, if you're looking for a partner who has the same interests as yours, try to look for them where they could be found. Befriend a fellow blogger. Introduce yourself to people who works out with you. If you find someone interesting in a forum where you share the same hobbies (ie pinoyexchange), send him/her a personal message.

3. YOU'RE JUST WAITING
For guys, and I think I've said this a thousand times before already, YOU'RE SUPPOSED TO BE THE ONE LOOKING! People normally say they'll just wait for love. If someone's meant for you, destiny'll find a way for you two to meet. Yeah, that's very much possible... in the movies!!! Think about this, what if you're waiting for the right one to come... and that person's also waiting for you, are you willing to wait for something that's unlikely to come. Sometimes you have to do something else, if waiting is not working. That's how spinsters became what they are.

4. YOU'VE BEEN STUPID
Maybe you've found the right one, you just let him/her go. We've all made mistakes in our lives, and sometimes the consequence of those mistakes is our special someone. There's nothing wrong with that. But don't let that stop you from looking for the right one. I'm a firm believer that if the two of you are really meant to be, no storm or calamity will prevent you two from being together. Let that mistake be a lesson. Charge it to experience so that when the time comes that you two find each other again, you won't make the same mistake. Unless you're really stupid.

5. YOU DON'T LOVE YOURSELF.
I know most of what I'm saying is cliche. But the thing about cliche is, it's being said again and again because it is true. You'll never be happy with anyone else, if first and foremost you don't love yourself. For one, you will never believe that the person you're with loves you for what you are, because you yourself can't accept that you have faults. If you still have that, you'll never be contented. You'll always look for something more. In short, you're not yet ready that's why you still haven't found her or him.

**********
Dahil wala pa rin laman ang utak ko kundi siya. Yak, ang keso. Magrerepost na lang ako. Pasensya na.

Maligayang Hunyo sa inyong lahat. Umuulan kanina. Sa unang pagkakataon, ako ay masaya na umulan.

BA'T DI KA MAKAPAGHINTAY

Iiwasan ko munang magsulat ng personal na post at lagi akong napapagkamalang bitter. Ewan ko lang kung bakit. Ako sa ngayon ay medyo masaya. Aaminin ko may konting drama na nagaganap sakin pero hinahayaan ko na lang. Matatapos din yun.

Ang nais ko talagang ilathala (shet ang lalim) ay ang pagiging psychoanalytical ko pagdating sa mga usapang puso. Hanapan ng dahilan ang ilang bagay na madalas na ating pinagdadaanan.
Bakit nga ba may mga taong hindi makapaghintay? Bakit merong mga nagmamadaling makahanap ng kanilang the one?

Hindi tungkol sa akin itong post na ito, inaanalyze ko lang... kaya bawal magreact!!!

FEELING HANDA NA
May naipon ka na. Marunong nang magluto. Nakuha mo na ang lahat ng gusto mo pagdating sa iyong karera. Halos kumpleto ka na sa lahat... asawa na lang. At dahil dyan iniisip mo marahil kung may kasama ka na(gf/bf), na siya na, kahit hindi pa siya handa. Pero kung nag-iisa ka pa, gagawin mo ang lahat makilala lang siya. Magpaset-up ng date sa mga kaibigan, maghanap online sa mga social networking sites, manligaw ng katrabaho o kaibigan, magpost ng numero sa dyaryo o magpahanap ng matandang foreigner na naghahanap ng mapapangasawa. Kahit ano, gagawin mo para mahanap lang si The One.

MAY CRUSH KASI / IN LOVE
Minsan dahil mahal na mahal mo o L na L ka dun sa kasama mo, feeling mo siya na yung 'the one' mo. Minsan nga crush mo pa lang, wala ka pang ginagawa o hindi ka pa pinapansin, pinaplano mo na kung paano kayo ikakasal. Kahit hindi mo pa gaano kakilala yung partner mo, feeling mo siya na talaga yung para sa'yo kasi mabait siya, matalino, maganda, sexy, magaling magperform sa kwarto, o siya nagdevirginize sa'yo.

NADADALA SA MGA PINAPANUOD SA TV AT PELIKULA
Single ka. Hopeless romantic. Mahilig manuod ng pelikula. At feeling mo nangyayari talaga sa totoong buhay ang lahat ng napapanuod mo sa sine o telebisyon. Makaranas ka lang ng konting di pagsang-ayon mula sa mga kaibigan niya, feeling mo na you and me against the world na kayo, at ang lahat ay mauuwi din sa happy ending. Meron ding dahil hindi tama ang timing, at naghiwalay kayo aasa ka pa rin na paglaon ng panahon ay kayong dalawa pa rin ang magkakatuluyan. Kahit hindi naman. Nabubuhay sa mundong gawa sa fairy tale. Ika nga... optimistic, kahit minsan kailangan mong maging pragmatic.

PEER PRESSURE
Aaminin ko napagalitan ako ng isang kaibigan, nang minsang sabihin ko sa kanya na kaya ako nalungkot na single pa ako ay dahil halos lahat ng tao sa blogosperyo ay in love. Ang sabi niya, 'kung naging uso ba ang pagpapakamatay sa blogosperyo, magpapakamatay ka rin?' Siguro dala iyon ng inggit. Naiinggit ka na maraming tao sa paligid mo ang masaya dahil may kasama sila at ikaw ay wala. Tapos sasabayan pa ng mga atribidang kamag-anak na kukulitin ka kung nasaan ang girlfriend mo, kelan ka mag-aasawa, kelan mo bibigyan ng apo yang nanay mo, plus matching kumpara sa mga anak/ kanila na pamilyado na (hiwalay naman!!).

TUMATANDA NA
Prevalent ito sa mga babae, dahil sila ay may hinahabol nga naman. Hanggang ilang taon nga lang ba ang isang babae, bago hindi na pwedeng magbuntis? Sa lalake, hindi naman talaga issue yan, minsan pa nga, the older we get, the more attractive we become (so mag-aasawa ako mga kwarenta na!!! joke!!!). May kaibigan akong babae noon, nakipagsex sa syota-syotaan dahil 26 na raw siya, panget naman kung virgin pa rin siya. Di naman siya nabuntis, pero napakasagwa nung kinuwento niya yung first time niya. Madugo!!! Anyway, ayun nga, balido naman ang dahilan ng mga kababaihan kung bakit sila nagmamadali.

Marami pa sigurong dahilan na mas malalim pa dito. Pero sa tingin ko, at minsan aaminin ko ganito ako... Kahit gaano ka pa kaligaya kung ano man ang estado mo sa buhay, gaano ka kaaccomplished. Gaano ka kakuntento sa kung ano man ang meron ka. May mga araw na magsasawa ka talaga na ikaw lang mag-isa. Aminin niyo, may punto ako.

NASAAN ANG BLADE?

Dahil matagal-tagal na rin akong hindi nag-update sa inyo ng tungkol sa buhay ko. Naisip ko, siguro it's time for me to 'fess up.

***************
A few months ago, medyo masaya ako. Meron akong constant na kausap. Kakulitan. Kakwentuhan.

Hindi naging kami. Di naman kasi pwede. Bata pa siya. Ang laki kasi ng agwat ng edad namin. Hindi naman talaga issue sa amin yun, pero hindi pa panahon.

Pagdaan ng Bagong Taon bigla siyang nawala. Tumigil sa pagreply. Hindi na nakikipagchat. Wala. Pinutol lahat ng means of communication sakin.

Masakit. Hindi dahil nabasted nanaman ako. Sanay na ako dun. Ang masakit yung matapos ng ilang buwan, mapuputol lahat ng nakasanayan mo. Ang kausap bago matulog. Pag gising. Bago magtrabaho. Habang bumibiyahe pauwi. Yung nagkukwento ng mga sobrang corny na joke. Sa tanang buhay never ako nakapaglaro ng song connection sa phone. Sa kanya lang. Ika nga, special siya sa akin. Sobra. May punto pa nga na talagang pinaglaban ko kung anuman ang meron kami, para di mawala. Kulang na lang lumuhod ako sa gitna ng ulan habang sinisigaw ang pangalan niya.

Sometimes we can't help but let our hearts rule over our heads.

Noong panahon na yun sobrang depressed ako. Siguro kung may nakita akong blade, baka may peklat na ngayon ang braso ko. Sobrang nalugmok ako noon. Mababasa ninyo sa plurk at facebook ko. Yung ilan pa nga sa inyo, pinayuhan akong lumayo sa blade at lubid.

Pero tuloy pa rin ang ikot ng mundo. Nawala ang sakit. Nakalimot ako. Natanggap ko rin, na wala siyang naramdaman para sa akin. All we had was an illusion. Gaano man kahirap tanggapin.

Pero every once in awhile kinakamusta niya ako. Nakikibalita. Nagsosorry sa pag-iwan sakin sa ere. Naintindihan ko naman yun. Bata pa nga kasi siya. Hindi pa niya alam kung ano ang gusto niya.

Kagaya kanina, nakapag-usap kami ng masinsinan. And I think we're trying to repair whatever was broken because of what happened.

Sana maayos.

**********
So ayun. Kwento ko lang. Keeping you guys up to date sa aking love life. Na until now is non-existent nanaman.

Masaya naman ako, so wag kayo mag-alala. Di ko kelangan umiwas sa blade o baril o tali o kahit anong matalas na bagay.

It's just minsan malungkot isiping merong mga bagay na sana iba ang naging ending.

ANG SET-UP

Set-ups. Hindi ito yung paraan ng pag-eehersisyo para lang lumiit ang tyan mo. Di na ata yun ang tawag dun ngayon. Crunches na (waleeeeeeeeeeeey!!!).

Ang set-up na pag-uusapan natin ngayon ay ang isang maliit na kumplikasyon sa buhay na malimit ay nagbibigay ng hinanakit sa ating puso. Hindi ito isang relasyon, kundi isang set-up. Gaya ba ng pagpayag maging kabit sa isang may asawa. Pakikipag live-in sa taong alam mong walang balak pakasalan ka kahit anim na ang anak ninyo. Ang palihim na pagtingin sa taong tinuturing mo na best friend mo. Pagbabayad ng mga bading sa mga papa nila para mahalin sila. Fuck buddy.

Walang masama sa pagpayag na maging parte ng isang set-up. Yun nga lang, palagay ko, hindi ito masyadong ideal para sa mga romantikong kagaya ko. Pag binaligtad mo ang salitang to, ang makukuha mong word eh upset... actually putes pero di naman tayo nagpapakaliteral...

Masakit siya sa ulo, para ba kasing wala ka nang pagpipilian. Wika nga sa ingles, you are just settling for what is available, and not what you deserve. Para na ring sinasabing pagiging desperado.

Kung ako ang tatanungin, ayoko ng set-up. Maaaring ito muna ang maging pundasyon ng isang matibay na relasyon, pero kasi parang hindi fair. Dahil sa mga ganitong pagkakataon, isa lamang ang may napapala. At ang isa, maaaring umaasa sa wala.

Mahirap. Masakit.

Lalo na't naniniwala ako na ang bawat isa sa atin, hindi lang ako ay may karapatan na mahalin ng buong buo ng taong mamahalin natin.

Ikaw, papayag ka ba sa set-up lang?