gillboard grows up

FALLING STAR

2012-02-14T11:32:00.001+08:00

Dec. 15, 2009 22:52:28
Nakatitig sa kalangitan si Aubrey. Pinagmamasdan ang kagandahan ng mga bituin.

Isang bulalakaw.

Pumikit si Aubrey. “Sana akin na lang si Eric,” tahimik niyang hiling.

Dec. 16, 2009
Nakatitig si Aubrey habang kumakain ang kaibigang si Eric. Nakikinig habang maingay na hinihigop ang sabaw. Nakangiti sa mga kwento ng kasama kahit hindi naiintindihan ang sinasabi nito.

Matutupad kaya ang kanyang hiling?

Parang narinig ang kanyang katanungan, tumingin sa kanya ang kaibigan. Kinindatan si Aubrey. Napangiti ang dalaga.

Jan. 18, 2010
Tahimik na nagtatrabaho ang dalaga.

Umupo sa kanyang mesa ang kaibigan.

“Ano ang gagawin mo mamaya?” tanong ng binata.

“Wala naman, what’s on your mind?”

Naglabas ng dalawang ticket si Eric, “concert mamaya ng barkada ko. Gusto mo sumama? Wala akong date?”

“Sure,” sagot ni Aubrey.

Jan. 19, 2010
Sabay umuwi sina Aubrey at Eric.

Magkahawak sila ng kamay.

Feb. 14 , 2010
Dumating si Aubrey sa opisina at nagulat sa isang dosenang pulang rosas na nakapatong sa lamesa.

Galing sa mahal niyang binata.

Apr. 02, 2010
Mahigpit na niyakap ni Aubrey si Eric. Huling araw ng binata sa kumpanyang tinatrabahuan nila. Nakatanggap ito ng mas maayos na trabaho sa isang malaking kumpanya.

Mahigpit ang yakap ng dalaga.

Mamimiss niya si Eric.

Mahal na niya ito.

Hinalikan siya sa pisngi.

“I will still see you,” sabi ni Eric, habang pinupunasan ang mga luha ni Aubrey.

May 1, 2010
“I’m sorry. Can’t make it tonight. Busy with work.” Text ni Eric kay Aubrey.

Sep. 30, 2010
Muling nakita ni Aubrey si Eric habang naglalakad sa mall.

Mag-isa ang binata sa isang mamahaling kainan.

Lumapit ang dalaga upang kamustahin ang lalaking kanyang minimithi.

“Hi,” bati niya.

“Aubrey,” gulat na sagot ni Eric. Niyakap ng binata ang dalaga. “It’s been a long time. Kumusta ka na?”

“I’m good. Namiss kita.”

Ngiti lang ang sagot ni Eric.

“Hi.” Tinig ng isang babae mula sa likod ni Aubrey. Isang magandang dalaga.

Tumayo si Eric mula sa kanyang upuan, nilapitan ang dalaga at hinalikan sa labi.

“Lisa, si Aubrey. Dati kong katrabaho. Aubrey, Lisa… girlfriend ko.”

Nawala ang ngiti sa labi ng dalaga. Nagmamadaling nagpaalam.

Lumuluhang natulog si Aubrey.

“Hindi na ako naniniwala sa mga falling star.”

Dec. 15, 2009 22:52:26
“I wish to find my true love,” tahimik na bulong ni Lisa nang makakita ng isang bulalakaw.

*****************************
Reposting this story for Valentine's Day.

Sana'y masaya ang mga puso ninyo ngayong araw ng mga puso!!!

WHY I LIKE HAVING STRAIGHT FRIENDS

2012-02-07T23:10:00.000+08:00

The other night I had a really terrifying experience inside my room (the story I’ll write probably on Valentine’s Day). Those who follow me on twitter probably know this already.

Anyway, so there I was, alone in my room, awake at 2am. I can’t move as I was afraid I’d experience something ala Paranormal Activity. But thanks to technology, I was able to reach out to a friend who’s still awake at that ungodly hour.

We chatted for awhile and he kept me from thinking about those awful thoughts about whatever it was with me in my room.

But what I really appreciated about that little talk was this:

(We haven’t seen each other in about a bit over a year and were talking about hanging out with each other)

Friend: Dyan na lang tayo house mo at baka may makakita sakin may kasamang badingerz

Friend: Haha joke lang ha!!!

Friend: Weekday nga game ako… Pero aga nga tulog mo

Friend: Sunduin na lang kita sa office niyo. Pero kailangan mo matulog latest by 1pm… Hirap ka nun Gusto ko manggulo hanggang merienda at least

Gillboard: Gago, di ako obvious no!!

Gillboard: Pag nagleave nga ako sasabihan kita… ang hirap mo ayain!!! Hahaha

Friend: Oo nga noh… Chaka friends tayo, aalahanin mo babantayan ko palage pag napadaan mata mo sa zipper ko.

Gillboard: Sira!!! Yaan mo, tapos na panahon na may pagnanasa ako sayo no!!!

Gillboard: Ewwww nay un ngayon! Yuck, incest lang.

Friend: Sige, set na yan. Kapalit nyan mahal na gift mo dito. Pasensya na at hirap ako ha.

Friend: Pero may value to saken kayak o ibibigay sayo.

Gillboard: Okay lang, di naman ako choosy.

Friend: Ulul!!! Mataas taste mo noh. Inambition mo ako eh. Hahaha Peace bro.

Gillboard: Nagkamali nga ako noh. Kaya di na naulit.

Friend: Kapal ng mukha mo! Kaibigan mo pa ako nun! Sapakin kita eh.

Gillboard: Hahaha. Kaya nga nagsorry eh.

Friend: Sabagay, iba nga naman talaga yung tipo ko pala. Thanks to you, isa ka sa mga nagparealize saken na di ako panget.

Friend: Pasalamat ka, basta kaibigan ko, for life na yun… Kaya di ka nagkamali.. Gago!

Gillboard|: Salamat ha! Hehehe

Friend: Pero bilang ko pa rin tingin sa zipper ko. Hahahaha

For the record, I never looked at the guy’s zipper. BTW this was Joy. If you don’t remember, he was the friend I fell in love with. I told him the truth. He avoided me for two years. Then we became friends again. Until now.

Conversations like this make me happy I have straight friends.

BACHELOR'S PARTY

2012-02-03T23:51:00.000+08:00

Wild night nga to bro. Salamat sa invite!

Sa wakas nagpaalam na rin ang huling mga bisita ni Pat. Nakakapagod tong gabing ‘to. Ang tagal natapos.

Ang daming nalasing. Paano na lilinisin lahat ng kalat ngayon dito? Bukas na lang. Pagod nako.

Binuksan ko ang ref at kinuha ang natitirang bote ng Red Horse. Pumunta sa sala para samahan ang dahilan ng lahat ng pagod ko. Umupo ako sa tabi ni Pat.

“Ang hirap maging Best Man no?” tanong niya sakin.

Ngumiti lang ako.

“Ngayon alam mo na naramdaman ko nung ako yung nasa posisyon mo nung kasal ninyo ni Tisha.” Kinuha niya yung bote ng beer sakin at siya ang umubos nito. “Pero bro, thank you. Sobrang nag-enjoy ako tonight. Marunong ka pala magpaparty!”

Sa tagal namin magkaibigan ni Pat, siya talaga magaling sa larangan na yan. Si Alice, yung pakakasalan niya, isang Events Organizer, at madalas siya ay tumutulong sa mga gawain nito. Siya yung extrovert samin.

“2 weeks na lang, ikakasal na kayo ni Alice. Kinakabahan ka?” tanong ko.

Sinimot ni Pat ang bote ng beer na hawak niya. “The truth, natatakot ako bro. Ibang buhay na ‘to. If I fail, may madadamay ng tao. Prepared ako, kaya ko nga pinasok to, dahil alam ko kaya ko na bumuo ng pamilya. Pero hindi ata mawawala yung ganitong pakiramdam. Alam mo yun, it’s all starting to sink in.”

Natawa lang ako. Ganyang ganyan din ang naramdaman ko nung ikakasal kami ni Tisha. Yung excited sa mga mangyayari, pero natatakot din. Naguguluhan. Madaming tanong.

“Sigurado ka ba kay Alice?” usisa ko.

“Oo naman. Kilala mo ako, tsaka lahat ng naging girlfriend ko. Si Alice lang ang nakasundo ninyong lahat. Tsaka siya lang yung talagang boto si mommy. I have no doubts, I love her,” masigasig niyang sagot.

Ngumiti lang ako ulit.

“Good. Gusto ko lang makasiguro you’re going through this for all the right reasons. Alam mo naman andito lang kami ni Tisha para sa inyo.”

“I know that bro. Kaya nga ikaw ang kinuha kong Best Man. Dapat Ninong ka talaga eh…”

“Gago!!!” Nagtawanan kaming magkaibigan.

Nagring ang telepono ko. Si misis. Nangamusta tungkol sa party. Nagbabantay to, sigurado dahil alam niyang pag kasama ko si Pat, puros kagaguhan lang ang gagawin namin. Hindi sa wala siyang tiwala kay Pat, pero wala siyang tiwala samin pag kami’y magkasama. Naging saksi si Tisha sa lahat ng mga katangahang ginawa namin kahit nung nasa hayskul pa kami.

“Don’t worry, Tisha behave ang asawa mo tonight!!! Ako nagbantay dyan!!!” sigaw ni Pat.

Tumawa lang ang asawa ko. Nagpaalam ako na dito na matutulog at marami pa kaming dapat iligpit sa bahay ni Pat. Mabuti at maunawain siya.

Pagpunta ko ng kusina, nakita ko na naglilinis na ng bahay si Pat. “Simulan na natin ngayon, para konti na lang lilinisin bukas.”

Tama siya. Tumulong na rin ako.

Alas dos na yata nang matapos kami maglinis ng kusina. Naghugas ng mga plato at nagligpit ng mga natirang pagkain. Pareho kaming lasing at pagod.

“Ngayon ko lang narealize bro, tagal na nating magkaibigan. High school?” nagiging sentimental nanaman si Pat.

“Nagiging Pat ka nanaman. Senti.” Biro ko.

Tumawa siya.

“Haha. Pero seriously, di sa nagpapakasenti ako ha. Pero, who would’ve thought na after all these years, magiging magkaibigan pa rin tayo. Specially after want we went through with Tisha.”

Kolehiyo nung pareho kaming na-inlove kay Tisha. Literal na nagsapakan kami para sa atensyon niya.

“Oo nga. Dami na nating pinagsamahan. Nagawa na yata natin lahat,” sabi ko.

“Hindi pa,” sagot niya.

Napag-isip ako. Ano pa ang di naming nagagawa. Lahat na yata ng katarantaduhang maiisip ko, naging kasama ko siya. Magnakaw. Manligaw sa isang babae. Tumikim ng marijuana. Naging magkatrabaho din kami noon. Binigyan ko siya ng mapagtanong na tingin.

Biglaang lumapit siya at sa labi ako’y hinalikan. Pinilit kong ialis ang mukha niya sa harap ko pero pinigil niya ito.

“Bro!” pilit na sinasabi ko.

Bumitaw siya sa kanyang halik.

Sinapak ko siya sa mukha.

Hindi ko alam kung anong nangyari. Dala ba to ng alcohol?

Di ko napigilan ang sarili ko.

Pareho kaming pagod. Lasing. Galit ang pakiramdam ko.

Pero ilang saglit pa, humalik naman ako.

FEBRUARY 2012

2012-02-01T08:15:00.001+08:00

I proved last month that having a list of goals is a great motivator for me. So beginning this month I'll write down my checklist for February.

- Lose 10 pounds in 24 days.
- Dance everyday
- Complete all my projects at work
- Have a fun Valentine's Date with Kasintahan (not necessarily on Feb 14)
- Stop eating rice!!!
- Despite all possible expenses, try to put away 5K for Project Singapore
- Buy your last comic book ever. (Avengers: Children's Crusade Part 9 of 9)
- Have an awesome 30th Birthday!!!

Yes, in a few week's time I'll be thirty. So I should start to act and write like one.

PERFECT?

2012-01-26T07:57:00.003+08:00

How imperfect is Gibo as a boyfriend? Let's count the ways.

GILLBOARD WILL BE BAD AT REMEMBERING DATES
He may not always remember when your anniversary is or occassionally forget that you have a weekend date on a particular Saturday or Sunday. It's not that he purposely forget these things, it's just he's brain damaged. His mind gets easily occupied of trivial stuff that sometimes he forgets the really important things. Be patient with him and oftentimes, he will make up for it with really awesome sexy time (just kidding). But he will make up for it.

HE'S A BAD DATE
If he doesn't talk too much during dates, it's not that he's bored or anything. He's just really quiet. That's why he prefers really talkative people to balance out his being quiet all the time. But he does listen. He will remember everything you said, specially if he thinks it's important. From time to time he will surprise you. He could be spontaneous too, you know. You just need to open yourself up a little. He will really appreciate that.

HE'S NOT THAT SWEET
He doesn't prefer public displays of affection, seeing how he is. You're likely only going to receive gifts during special occasions (birthday, anniversary, Christmas). He's not going to bombard you with I Love You's or I Miss You's nor will he baby talk with you all the time. He was used to the single life, and sometimes cuddling could be uncomfortable for him. He's not saying you have to get used to that, he's still learning. He may be 29, but that doesn't mean he knows everything. He's screwed up all his past relationships, but he is trying to change. It may take a long time, but he'll get there.

GILLBOARD'S TACTLESS
Sometimes he just doesn't know how to keep his mouth shut when it comes to his opinions. Oftentimes he delivers inappropriate jokes, and there's a chance that he could be a jerk. He's not spoiled, but he is an only child, so the tendency of him being a brat is kind of high. Sometimes he will be naive, unless you tell him, he wouldn't have a clue that you need/want something. He mostly jokes around, and alot of those times, he doesn't mean it. He just wants to make you smile, but if it doesn't work, or you're offended, he knows how to apologize.

He could be much worse. Those are the only things he knows he needs to improve in his relationship.

But despite all this, he's grateful his Kasintahan has stuck with him for 20 months now.

I just want to be cheesy.

ALAM NA

2012-01-23T06:49:00.000+08:00

Ang mga magulang, kahit di ka magsabi sa kanila

sa loob nila ay mararamdaman sila.

Si Kasintahan matagal-tagal na ring dito namamalagi pag weekend.

As in, kapag di siya sumipot dito ng Sabado

ay hinahanap siya ng Tatay ko.

Kahapon, nagkaabot sila ni Nanay.

Alam niya yung tungkol sa lakad ko sa CDO at Singapore.

Bago umuwi si Kasintahan, tinanong ito ng nanay ko.

Kasama ka ba ni Gillboard sa Singapore?

Opo ang sagot nito.

Matagal ko nang alam na may naaamoy ang mga magulang ko.

Pero feeling ko ngayon

Ang hinala ay kumpirmado na.

Tanggap naman na ata siya.

Diyos ko Lord. *sign of the cross*

******************************

Maligayang Bagong Taon sa mga Kapatid nating Intsik!!!

RANDOM WHOLESOMENESS

2012-01-18T03:58:00.000+08:00

RANDOM 1
Noong nakaraang sweldo, nakabili ako ng bagong telebisyon. 32in na Sony Bravia Internet TV. Isa siyang bagong dahilan para hindi na ako lumabas ng kwarto ever. Ang saya manuod ng HD. Ang sarap manuod ng porn sa HD. Ang linaw!!! Parang lahat mas malaki. Mas malinaw. Parang real life yung pinapanuod mo, yung tipong kung gusto mo maki-join, pwede.

Napaisip tuloy ako, sarap siguro kung 3D yun. Hmmmm.

RANDOM 2
Medyo marami-rami na rin ang nagtatanong tungkol sa trabaho ko dito sa pinakamamahal kong gasolinahan. Napaisip tuloy ako. Ang hirap palang i-describe ng trabaho ko. Let me count the ways.

Una: Hindi gasolina ang produkto ko. Lubricants, grasa, oil at kung anu-ano pa. Pangalawa: Computer lang ang hawak ko. Pangatlo: Ang kumplikado ipaliwanag ang ginagawa ko. Pang-IT. Slight. Ang mga kausap ko madalas ay Bumbay at Amerikano. Hindi ako call cenah. Pero panggabi ako.

Basta masakit siya sa ulo. Let's leave it at that.

RANDOM 3
Hindi ko alam kung matutuwa ako o hindi sa google. Nakakatuwa na maraming napapadpad dito dahil malapit siya sa hinahanap ng mga tao. Lalo na yung Kwentong Katatakutan. Ano ang hinahanap ng mga lalake sa mga babae. Goodbye letter. At ang paborito ko ay yung mga naghahanap na ang key word na ginagamit ay "gillboard."

Pero minsan, no madalas na madalas, may mga napapadpad dito na ang unang hinahanap ay mga kwentong may kahalayan.

Kwentong unang j@k0l ng kaklase sa grade school
Kwentong boso sa tatay
N@gk@k@ntut@n na bata at lolo

Pinagnanasahan si tito

Napapaisip tuloy ako, kung pinopromote ko nga ba ang incest sa blog na ito.

Ang wholesome ko kaya!!!

REPOST PACONTEST WINNERS

2012-01-15T19:24:00.000+08:00

Unang-una nais kong magpasalamat sa lahat ng sumali sa aking munting pakulo.

Aaminin ko, Fail yung unang attempt ko sa pacontest na ito, dahil hindi ko rin naman pinopromote. Pero dahil kay Lio na pinilit sumali kahit tapos na yung deadline kaya napilitan akong ipagpatuloy yung pacontest.

Dahil dito, marami akong nakilalang mga bloggers. Maaaring nabasa ko na sila noon sa tahanan ng ibang mga manunulat, pero ngayon ay nakaka-interact ko na. Nadagdagan din kahit papaano yung mga napapadpad sa aking mumunting tahanan. Nakakatuwa.

Itong aking pakulo ay isang paraan para magpasalamat sa lahat ng naligaw at nanatili sa aking .blogspot at bumabalik balik kahit wala naman kwenta ang mga sinusulat ko. Salamat sa 400+ na nag-follow sa blog ko. at sa higit 100 naglike sa blog page ko.

Salamat sa pagturing sa akin na isang kaibigan kahit na hindi ako nakikita sa tunay na buhay.

At sa lahat ng sumali, maraming maraming MARAMING salamat. Lio, Kuya Jon, Madz, Rosemarie, Homer, Inong, Ace, Gasul, Empi, Joey, Salbe, Vajarl, Ollie, Roanne, Joel, Richard Yvan, Khanto, Palakanton, Kiko, Zhurutang, Laarni, Klet, Bagotilyo, Lipadlaya, Rah, Chinggoy, Lyzius, Akoni, Jay Rulez, McRich, Diamond R, Ms. Chievous, Angel, Edgar, Taribong, Musingan, Xinoko at Skron. Salamat sa suporta, napataba ninyo ang puso ko.

Eto na, magdadrama na ako. Kaya eto na ang mga nanalo sa pakulo ko.

Paboritong Post ni Kasintahan (Morning Glories Volume 1 TPB)
Taribong

Paborito Post ni Gillboard (1 Book choices of: Life of Pi, Art of War, Graveyard Book or Love in the Time of Cholera)
Kuya Chingoy

Ang mga nabunot:

Fear Itself 1-7
Lipadlaya

Mighty Thor Volume 2 1-7
Homer

Jacket (3 Winners)
Kuya Jon (nakakadalawa ka na!!!)
Salbe
Rah

Congratulations sa inyo!!! Paki e-mail ako sa jao_224@yahoo.com para mapag-usapan kung paano ninyo makukuha ang inyong mga premyo.

Hopefully, this year may budget ulit ako para magpacontest ng ganito.

Thank you.

THE BREAK UP: DAY 10

2012-01-10T22:55:00.000+08:00

Biyernes ng gabi.

Inisip kong lumiban na sa trabaho. Magdadalawang linggo na, nang ako'y iwan niya. Kailangan ko nang mag move on. Lalake ako. Madali lang 'to gawin.

Matanda na ako. Nabuhay ako ng mag-isa ng halos tatlumpung taon, sanay akong mag-isa. Hindi ako takot na mag move on.

Kaya ko ito.

Huminga ng malalim pagdating sa harap ng Republiq. Sinalubong ng matatamis na ngiti ng mga kaibigang matagal na ring hindi nakikita. Hindi nakakainuman. Hindi nakakasama.

"Promise, you'll have the time of your life!!!" ang bati nila.

Hindi nila ako binigo. Wala akong ginastos noong Biyernes. Alam nilang mabigat ang aking loob, kaya sinagot nila lahat. Pagkain. Inumin. Kwento. Dinala nila ako dun para malibang at makalimot. Nagtagumpay sila. Nakakamove on na ako.

Ang dali lang pala. Binusog nila, di lang ang tyan ko kundi pati mata. Ganito pala maging single ulit. Malayang makakatingin sa mga gusto mo. Malayang makipagtitigan. Makipagsayawan. Makipagharutan.

Alas dos ng madaling araw ng kami'y lumabas. Ayaw ko pa sana, pero pauwi na rin yung aking nakilala. Sumama daw ako sa kanya. Udyok ng aking mga kaibigan.

Sex lang.

Lamang tiyan.

Dahan-dahan lang, sabi ko. Marami naman pagkakataon, ngayong mag-isa na ako ulit.

Hinalikan ko siya sa labi nang kami'y magpaalam. Ngayon lang ata ako ulit nakatikim ng labi na hindi sa kanya. Iba ang pakiramdam. Napatagal ang aming halikan. Dinakma niya ako.

"Next time, titikman ko yan," anyaya niya habang turo ang nasa baba ng aking baywang.

Kinindatan ko siya. "Sige. Next time."

Binati ako ng barkada. Welcome back to the world of the singles daw, sabi nila. Gusto ko 'to. Masasanay akong ganito.

Pag-uwi ko sa bahay.

Pagdating ko sa kwarto.

Tiningnan ko ang cellphone. Wala pa rin text.

Mag-isa ulit ako.

Bumalik lahat ng naramdaman ko nung huling siyam na araw.

Mabigat ang loob. Masakit ang puso. Malungkot na malungkot.

Hindi siya madali.

Hindi.

********************************
Bago kayo magreact, napapadalas lang ang pakikinig ko ng kantang Easy ng Rascal Flatts.

2012 GOALS

2012-01-03T23:02:00.002+08:00

No resolutions for this year, I think it's easier to just write down the things I want to accomplish this year of the dragon.

Here goes:

Buy me a 32in flat screen Full HDTV.
Go to either Baguio, Cebu or Camiguin.
Go to Singapore or Hong Kong on October.
Be better at photography.
Lose 30 pounds by summer.
No more Jollibee, KFC, and McDonald's this year.
Start eating more vegetables.
No more RICE!!! Or eat less of it.
No more comic book purchases starting January.
Be debt free for the year.
Go to St. Jude more.
Finish the books I started last year, and read more (probably when I get my Kindle).
Be better at my job this year than last year.
Meet at least 2 bloggers that I really admire this year.
Write 100 sensible blog posts this year.
Dance more or start running.

Keeping the list achievable, I don't want to end up disappointing myself come December.

Thanks to everyone who joined my little contest. 63 entries from 37 people was not what I expected seeing as I don't normally join other blogger's contests. I appreciate the support guys. Thank you. I'll announce the winners on my post on the 15th. Good luck!!!

I hope you all started the new year with a smile.

What's on your goals for 2012?

THE BEST OF 2011

2011-12-29T05:15:00.002+08:00

A few more days, and we'll say goodbye to 2011.

Normally, I post this on the 31st, but I have a feeling that I'm not going to have internet access again, just like last Christmas, I thought to just post this today. My favorites of 2011.

But before I proceed, I'd like to give thanks to all the readers, followers, contest participants, all those silent readers, the people who followed my twits and liked my Facebook page (I am hoping you'd interact with me more there, specially those non-bloggers who I really don't know personally). I appreciate your taking your time to read about what goes on inside my head, even if most of the time they're not that interesting.

Enough drama, let's get on with the awards:

BEST MOVIE (International)
LAST YEAR: Toy Story 3
This film wasn't a part of my nominees of best films for the year, and I don't really think you'd all agree that it's the best film of the year if you see it. There were three films this year that gave me a wide smile after finishing the movie. Harry Potter, Crazy Stupid Love and my pick this year for best movie... The Help. It's a period film about a girl who wrote a book detailing the challenges of being a 'colored' maid, earlier in the last century. It's a film that you'd really root for the protagonists of the story. It made you care about the characters. I don't know what it is with Emma Stone, but so far she hasn't done any bad film in my book.
RUNNER-UP: Crazy Stupid Love, Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2

BEST MOVIE (Local)
LAST YEAR: My Amnesia Girl
This is the year of the indie films. Before, when I hear indie movie I instantly think of gay films. This year's best film is essentially a gay film, but it defied the norm. Zombadings: Patayin Sa Shokot Si Remington didn't have mandatory sex scene. It did not portray us Filipinos as poor people. And it made me laugh out loud throughout the entire movie. Films like these and Ang Babae Sa Septic Tank gave me hope that Pinoys can do really good films and not just cheesy romantic comedies. Although I'm really looking forward to seeing Unofficially Yours next year (John Lloyd forever!!!).
RUNNER-UP: Ang Babae Sa Septic Tank, No Other Woman

GAME OF THE YEAR
LAST YEAR: Mass Effect 2
The last few months have been hard on my wallet. All the good games came out within weeks of each other. But there was no other game this year that made me stay at home on weekends, forget that I'm in a relationship and basically ruined my social life other than The Elder Scrolls V: Skyrim. This game literally has no ending. I'm 100+ hours into the game, yet I'm still not half into the main story. Massive is not an appropriate description of Skyrim. It's not a perfect game. I own the PS3 version and I experience (take note, it's in the present tense) lag whenever I've played more than 6 hours of the game, it's not for those people who crave action every minute into the game (you do a LOT of walking in Skyrim), and even if it's got a hundred of people in the world, you'll hear the same voices over and over again. But then it lets you kill dragons. DRAGONS for cripes sake! Nuff said.
RUNNER-UP: Uncharted 3: Drake's Deception, Gears of War 3,

BEST OF TV
LAST YEAR: Dexter
This year I'm really torn about this category. A lot of shows really deserve being on this list. I really got hooked on all these shows this year and they really delivered the goods. But I have to make one choice. Game of Thrones. Where else can you see incest, blood, gore, sexposition (exposition while in the middle of having sex), beheadings, DRAGONS, and heroes not be safe from death? Nowhere. Well, Once Upon A Time just did the last part. HBO didn't just give us a modern day Lord of the Rings. They stayed faithful interpretation of the original George Martin series (A Song of Ice and Fire) and they gave it to us in 10 straight weeks. I can't wait for April to see Season 2 (A Clash of Kings).
RUNNER-UP: Once Upon A Time, Shameless

BEST OF PINOY TV
LAST YEAR: Showtime
I don't get to religiously watch the primetime teleseryes, but from time to time i try to catch up. There aren't a lot of shows that I find really interesting. Like I said in a previous post, some of the stories being shown these days are recycled stories from before but only give a different twist that would at least make it seem like a new show. Lost relative. Kidnapping/hostage taking towards the end. But it's not really those scenes that make us watch them. It's in the meat of the story. The acting. The way it makes us feel better about ourselves seeing we don't have family members who want us dead. And it's always a positive if it makes us laugh. I've always been a fan of Xyriel's acting, and seeing Coney Reyes brings me back to those days when I was a kid watching my mom cry while watching Coney Reyes on Camera. 100 Days to Heaven deserves this award.
RUNNER-UP: Budoy

COMIC EVENT OF THE YEAR
LAST YEAR: The Thanos Imperative
Earlier this year, Marvel said that 2011 was going to be the year of the mutants. They did good on that promise with really great stories like Schism and Regenesis. But undeniably, this year's event is the Dark Angel Saga. Critics have been unanimous in proclaiming this storyarc as a modern day classic. Comparisons with The Dark Phoenix Saga is well-deserved, if not an understatement. This is an awesome story. The tale of Angel's descent into becoming the heir of Apocalypse is as gripping and as emotionally straining as other literary classics. It's beautiful when it started and much more how it ended. The Dark Angel Saga is a perfect example of how to write a comic event.
RUNNER-UP: DC: The 52 Initiative, Spider-Island

BEST COMIC SERIES
LAST YEAR: The Walking Dead
While The Dark Angel Saga instantly put Uncanny X-Force on the front row of this list, credit must also be given to other perfectly written series. And my hats off to Scott Snyder in making me read Batman. His Detective Comics was just riveting. A story you can't put down and stop reading. He knows his Batmen, whether it's Bruce or Dick, and he knows how to give them a challenge. Detective Comics' The Black Mirror and now his Batman's Court of Owls storylines are just some of the best stories published this year. I don't want him to leave this book as I think Scott and Batman are a perfect fit. Credits to Jock, Francesco Francavilla and Greg Capullo for giving the matching tone in terms of the art for Scott's words.
RUNNER-UP: Uncanny X-Force, Amazing Spider-Man

BEST IN MUSIC
LAST YEAR: Baby (Justin Bieber)
We don't really get a lot of quality Filipino music these days. I don't know if we're lacking good songwriters or if we just ran out of creative juice in terms of song making. What we're left with are bands with song whose lyrics don't always make sense and really good singers singing really used up remakes of songs. Then in came Zia Quizon's Ako Na Lang. It's refreshing in the ears. It sounds sosyal. It's uptempo. And you can't help but put the song on repeat. I loved this song. Whenever my phone randomly plays this song, I wouldn't listen to anything else anymore. I am not sure if her album contains remakes too (hopefully not), but listening to these kinds of songs make me hopeful in our ailing music industry.
RUNNER-UP: Adele

NEWS OF THE YEAR
LAST YEAR: President Noynoy
Don't you just hate it when Filipinos are put in bad light. I am proud to be a Filipino. I don't want to leave this country. But when you have an incompetent and bratty President, a corrupt ex-president, a boxer who longs to someday become a Vice President (or God forbid the future President), a sibling rivalry that ended up in murder between a Senator's half sister and poor brother headlining the news, it makes you change your mind a bit. Thank God, Shamcey Supsup and Gwendolyn Ruais made us forget about those thing even for just a couple of hours. They may not have won their crowns, but at least our attentions have been diverted to something pretty and not nasty.
LAST YEAR: The Arroyo's

BLOG OF THE YEAR
LAST YEAR: The Deadbeat Club
I loved short posts. They are easier to read. They don't make my nose bleed. And when done the right way, they entertain. I don't like long posts. I don't like posts written so lengthily with no direction and have no point. Bloggers tend to do that. But there is one blogger that does that, yet he still successfully gets me engaged in reading his long posts. He got me reading through his ordeal in finding an empty cubicle where he can dump his shit. I don't know how anyone could be so gifted in words. I'm jealous. His blog is not for everybody, you'd probably find this guy arrogant or snobbish. He probably won't find the time to visit your blog back if you comment on his posts. But he is a great read. This year the Best Blog is Lio's Same Shit, Different Day.
RUNNER-UP: Wickedmouth, Human, All Too Human, Ms. Chuniverse

Agree? Disagree? What were your bets for the year? And you've got til Sunday to join my little pacontest, see posts below. :)

I might not be online again on Sunday, so HAPPY NEW YEAR Everyone!!!

5:20

2011-12-27T05:20:00.001+08:00

When you can't sleep at 3 o'clock in the morning, there are certain things that comes to mind.Things that you don't necessarily think of when you're busy working or doing whatever.

So at 3 o'clock I was thinking of the word trust.

It has been proven time and again specially nowadays that it's hard to trust people. Specially these days when meeting a new person is just one click away. You don't really get to screen them anymore if they are trustworthy or would stab you in the back the minute you turn your back around.

I've been burned a lot of times. The feeling sucks when that happens.

One befriended me so she can borrow money. Once she got that, she just disappeared.

One became a friend. But then did something wrong with my partner.

One was initially sweet but when I failed to reciprocate the sweetness, tried to turn people against me.

And then there's one who's just plain nasty even when I'm around.

I've moved on from these things. They are petty, and dwelling over them is just childish.

But it's 3 o'clock in the morning.

And I can't get my eyes to close.

Specially now, since I sent my mother a message meant to be sent to 'Kasintahan.'

KWENTONG BATANG PASLIT

2011-12-21T20:40:00.001+08:00

Sana ang mga bata forever 4 years old na lang.

Yung edad na nag-eexplore sila at pilit iniintindi ang mga bagay na nakikita nila sa paligid. Nakakatuwa lang.

Kanina kasi, papasok may nakasabay akong maglola sa bus. Yung batang babae, feeling ko paglaki ay magiging isang napakahusay na komentarista. Kacute lang kasi. Eto ang mga eksena.

EKSENA 1:
Sa harap ng maglola ay magsyotang PDA. Naglalampungan sila sa bus at wala silang pakialam sa mga nakakakita sa kanila. Etong batang babae, nakatayo sa likod nila. Syempre nakikita niya ang mga kababalaghang ginagawa ng nasa harap niya.

Hindi niya siguro naiintindihan ang mga nangyayari sa harapan kaya hindi niya napigilan ang sarili, kinalabit niya yung lalake.

BATA: Pssst huy, anong ginagawa ninyo?

At hinila ni lola paupo ang apo.

EKSENA 2.
Dahil magpapasko na, nauuso nanaman yung mga taong nagpapanggap na pasahero ng bus pero ang totoo ay mangangaroling lang pala.

May ate na sumakay para mangaroling. Imperness kay Ate, may hitsura siya. May boses din kahit papaano. Pero may kasabihan nga, beauty is in the eye of the beholder.

ATE: Merry Christmas merry merry Christmas, Pasko'y anong saya... (di ko alam yung lyrics)

BATA: Lola wag mo bibigyan yung kumakanta ang panget ng boses!

Panalo yung bata. Gusto ko siyang kidnapin kanina.

*************
Dapat palitan ko na yung title ng blog ko. Napapadami ang kwentong commute ko.

Pipilitin kong magpost ulit bago magpasko, pero kung di ko na magawa, MALIGAYANG PASKO SA INYONG LAHAT SA BLOGOSPERYO!!!

2011 REPORT CARD

2011-12-12T23:24:00.001+08:00

Dahil ayoko sumabay sa mga year-end posts ng mga bloggers, mauuna na ako.

Third year ko nang i-grade ang buhay ko. Sa mga baguhan sa blog ko, ito ay isang narcissistic post. Tungkol ito sa kung paano ko gagraduhan ang ilang aspeto ng buhay ko sa taong 2011.

Papasa ba ako o hindi?

CAREER 88% (2010 - 85%)
Hindi ko alam kung mayroong perpektong trabaho. Sa lahat na lang ng pinasukan ko, hindi ako nawalan ng reklamo. Hindi ako nawawalan ng dahilan para ma-stress at uminit ng ulo. Lahat ng trabahong pinasok ko (iilan pa lang naman iyon) meron at meron akong nagiging puna. At ito ay hindi exception.

Pero hindi ko maitatanggi na itong posisyon ko ngayon, i-english ko na: I gained much more appreciation for my job this year. Oo, dahil sa tax, mas lalong lumiit ang sweldo ko kahit dalawang beses ako nagka-increase ngayong taon. Pero kahit ganun mas mahal ko pa rin ang trabaho.

Ngayong taon, ako'y naging Senior Lead at naging Super User (Subject Matter Expert), at dahil sa mga naging posisyon ko, mas naintindihan ko kung ano ba talaga ang trabaho ko. Oo, ngayon ko lang naintindihan ang trabaho ko. Hindi ko pa rin maipapaliwanag kung ano ba talaga ang trabaho ko, pero kung tatanungin mo ako ngayon mas maikli na lang ang paliwanag ko.

SOCIAL LIFE 73% (2010 - 79%)
Promising ang naging umpisa ng Social Life ko ngayong taon, pero hindi ko alam kung saan nag-umpisa bumagsak. Hindi ako masyadong nakasama sa mga lakad ng mga barkada ko. Nakakalimutan na akong yayain sa mga birthday celebration ng mga close friends ko. Hindi na ako nakakapag house party sa bahay namin.

Ano na nga ulit ang lasa ng alcohol? Etong taon na yata tuluyang nagkaroon na ng sari-sariling buhay ang barkada namin. Nagsimula yan nung naghiwalay yung isang pares ng mga bff namin.

Pero ang totoong dahilan kung bakit bagsak ang Social Life ko ay dahil sa isa pang aspeto ng mamarkahan ko sa baba.

LOVE LIFE 95% (2010 - 100%)
Hindi dahil bumaba ang marka ko sa buhay pag-ibig ay ibig sabihin na di ko na mahal si Kasintahan. Noong isang taon mataas talaga ang marka niyan. Syempre yan yung mga panahon na nasa Honeymoon phase pa yung relasyon. Andun syempre yung kilig (lalo pa sakin dahil ito yung unang pagkakataon na lumampas ng isang buwan ang naging relationship status ko).

Well, hindi pa naman natatapos ang Honeymoon Phase. Marami ring magagandang nangyayari samin, katulad na lang nung weekend, di nakatuloy sa amin si Kasintahan (hinanap siya ng tatay ko). Di na yata sanay si Tatay na wala si Kasintahan sa bahay pag weekend.

Pero kakabit nito, syempre meron din kaming naging problema. Sa mga sumusubaybay sa isang tahanan ko, alam niyong nagkaroon ako ng isyu sa pagtitiwala pagdating sa mga nakikilala naming kaibigan. Gaya ng trabaho, wala naman yatang perpektong relationship. Pero ang mahalaga ay mahal ninyo ang isa't-isa. Kaya kahit ano pa man yung pinagdaanan naming dalawa ngayong taon, kami pa rin ang magkasama. Yiiiiii. Keso.

BLOG LIFE 85% (2010 - 96%)
Hindi man ako naghiatus ngayong taon, sobrang dumalang naman ang aking pagsusulat. Tinamaan ako ng sinasabi nilang writer's block. Hindi man lang umabot ng 100 ang mga nailathala ko ngayong taon.

2011 ay hindi rin naging maganda para sa isa ko pang tahanan na tuluyan ko nang nilisan kamakailan.

Ang maganda lang, kahit hindi marami ang mga nakilala (actually, wala pang sampu ata ang mga bagong nakilala ko ngayong taon) ko, yung alam ko at yung tunay kong nakilala, alam kong kaibigan ko talaga. May sumablay lang talagang isa, pero okay na rin.

At least nakilala ko yung isa sa mga kras ko sa blog na si Coldie. Ako'y isa sa iilan lang na nakakita ng tunay niyang hitsura sa likod ng mga smiley na pinopost niya sa blog niya.

Medyo bumabalik na ang creative juices ko, so hopefully tataas ulit ang grado ko sa 2012.

SAVINGS 70% (2010 - 70%)
Bagsak pa rin ngayong taon. Hindi na rin akong sumubok na ipasa ito. Umpisa pa lang ng taon nabaon na ako sa utang.

Blackberry. XBox Kinect. DSLR. Sangkaterbang comics. Sangkaterbang original na video games. Boracay trip. Bohol trip. SSS Loan.

Ang importante lang sakin, sa ngayon, ay nag-enjoy ako.

Hopefully sa 2011 mas magiging maayos ang lahat. Nag-enroll na ako, at bumili ng shares sa kumpanyang pinagtatrabahuan ko (kaya mas liliit nanaman ang sweldo ko). Tumigil na ako sa pagbili ng mga comics (maraming salamat sa torrent at nakakapagdload nako). Hindi na ako kailangang gumastos para sa Tablet dahil papadalhan ako ng pinsan ko ng Kindle Fire. At mas malaki na ang kinikita sakin ni Kasintahan.

HEALTH 75% (2010 - 70%)
Kung may highlight ako ngayong taon, ito ay ang pagpayat ko. Hindi na masyado halata ngayon dahil medyo malamig at mas napapakain ako.

Pasang-awa lang ako ngayon dahil hindi ko pa nakukuha yung minimithi kong timbang. Marami pang dapat trabahuin. Kelangan ko pang magsayaw ng Dance Central ng madalas.

Pero malaking achievement na sa akin ito dahil ngayong taon ako tumungtong sa pinakamabigat na timbang ko sa buong buhay ko. Ayoko nang balikan dahil nakakahiya. Basta ang mahalaga ay naibalik ko ito sa timbang ko sa timbang ko noong 2008.

Marami pang pawis na dapat tumulo. Ngayong magtetrenta na ako, mangyayari ito. Itataga ko yan sa bato.

AVERAGE 81% (2010 - 83.33%)

****************************

Bumaba ang grado ko, pero okay lang. At least alam ko na ngayon kung saan ako magfofocus sa 2012.

Hopefully, mag-iimprove next year.

Hopeful ako kasi maganda palagi ang dating sa akin ng mga "even" years.

Kayo, kung mamarkahan kayo sa mga nakatalang aspeto ng buhay niyo, ano ang magiging grado ninyo?

ISANG DEKADA NG PAGSUSULAT

2011-12-09T05:52:00.000+08:00

Isang dekada na pala akong nagsusulat.

Nakita ko kanina yung journal ko noong college. Binasa ko ito, at nagpapasalamat ako na tapos na ang phase na iyon ng buhay ko.

Nakakahiyang ipost ang mga pinagsusulat ko noong bata pa ako. Ang babaw babaw ko. Ang bratty ko. Pasaway. Walang kasubstance substance. Ang jologs lang.

Wala akong balak na ipost dito ang mga nakaraang sinulat ko, pero bibigyan ko kayo ng patikim ng mga naging laman ng 12 journal ko na naging hingahan ko sa loob ng limang taon.

Masyado ako noon affected sa mga kaganapan sa mga pinapanuod kong tv series. Kung mababasa niyo lang ang mga violent reaction ko sa mga cliffhanger na eksena sa Dawson's Creek, Alias, 24 at 7th Heaven.
2001: ang goal ko para sa taon ay makahanap ng kopya ng pornographic magazine.
Naisulat ko ang bawat minuto ng byahe ko kasabay ang noong kras ko na si Thursday. Gaya ni Monday, si Thursday ay di ko nakilala (kasabay ko lang siya talaga sa FX tuwing Thursday).
Naisulat ko kung paano ko inistalk si Thursday (kavillage ko kasi siya). Sinulat ko yung suot niya tuwing nakikita ko siya, yung plate number ng sasakyan at scooter niya, kung nasaan nakalagay yung nunal niya.
May isang araw, nagsulat ako sa journal ko na kunwari isa akong pirata. Wag niyo nang alamin.
Lahat ng sexual encounters ko mula 01-05 ay nakasulat sa journal ko.
May isang buwan na emo lahat ng sinulat ko dahil nabasted ako nung isang nakaniig ko (Si Obsession... kung nibackread mo).
Sa isang buwan na iyon ay nakasaad din ang mga plano ko kung paano ko malalaman kung saan nakatira itong si Obsession. Oo creepy ako.
Parang national headline na sakin ang bagong title ng Astonishing X-Men, ang Avengers/JLA Crossover.
Suicidal ako noong kolehiyo tuwing Valentine's Day.
Naging saksi ang journal ko sa pag-ibig ko sa isang nakilala sa text na eventually ay iniwan ako sa gitna ng aming "date".

Nakakatuwa na nakakasuka kapag binabalikan ko lahat ng pinagdaanan ko sa sampung taon na nagsusulat ako.

Nakakadiri mang balikan pero kung wala ang mga iyon, malamang wala akong maikukwento.

Hindi ko marerealize na hindi boring ang buhay ko.

NKKLK

2011-12-05T20:27:00.003+08:00

Sa FX kanina

May tatlong nakasama

Dalawang babae at isang binabae

Masaya silang tatlong nagkukulitan

Nagtatawanan

Naghaharutan

Si Kuyang pusong ate biglang nagpatawa

Naaliw ang lahat lalo na yung isa

At sabi niya:

En - Kay - Kay - El - Kay (NKKLK)

Natahimik ang barkada

Pati ako nataranta...

Ano raw?!

"Gaga ka teh, nakakaloka lang!!! Di yun iniispell!!!"

At muling nagtawanan ang lahat sa barkada

Nakakaloka talaga

********************
Napapost lang bigla. Ayaw kong malimutan yung narinig ko kanina kaya post agad. Paalala lang may pakontes ako sa baba. Sali na!!!

May picture na yung jacket. See below.

REPOST PACONTEST EXTENSION

2011-12-04T21:40:00.002+08:00

Sabi sakin hindi ko daw nipopromote yung pacontest ko kaya walang sumali. Pero dahil may humabol na isa, with multiple entries to boot, naisip kong iextend na lang yung pacontest ko. Akala ko nakaligtas ako sa jacket.

Mamimigay ako ng 3 jacket mula sa kumpanya ng gasolina na aking pinagsisilbihan. Wala masyadong kailangang gawin, just follow below:

Hanapin sa iyong blog ang pinakamagandang post na nagawa mo. Walang tema, basta yung post na proud na proud ka nang isulat mo. Yung tipong kung 1st time kong pumunta sa blog mo, mapapabalik talaga ako sa ganda ng ginawa mo.
I-repost ang sinulat na ito.
Ilagay sa dulo ng post, ang link sa blogpost kong ito. Kayo na ang bahala kung ano ilalagay ninyo. Kung within the last month lang ang post, i-edit mo na lang yung dulo at ilink ang post na ito.
Para malaman ko na lumahok ka sa pacontest ko, magcomment lang dito at ilink ang blog post mo.
1 post = 1 entry. More repost = more entries.
Matatapos ang contest sa Dec. 31, 2011
Announcement of winner, Jan. 15, 2011.

Ang mga entries ninyo ay gagawan ko ng sariling links sa gilid ng blog ko. Ang gusto ko lang naman ay mabigyan ng pagkakataon na mabasa ng ibang tao ang husay ninyo sa pagsusulat. Added bonus na rin, mamimigay ako ng kopya ng paborito kong libro at paborito kong comics sa pinakamagandang post na mababasa ko at sa pinakamagandang post sa opinyon ni Kasintahan.

So to summarize: ang mga papremyo:

3 - Shell Jacket

1 - Mighty Thor Volume 2 (1-7)

1 - Fear Itself (1-7)

1 - Morning Glories Volume 1 TPB

1 - Book (choices: Life of Pi, Art of War, Graveyard Book, Love in the Time of Cholera)

Pag may budget pa, mamimigay din ako ng Ferrari USB.

PINOY TV

2011-12-02T02:18:00.000+08:00

Matagal ko nang nais isulat itong post na ito. Last month, may isang araw kasi na wala akong ginawa kundi tumutok lang sa mga palabas sa ating lokal na telebisyon. Ang mga napanuod ko dito ay ang nagpatibay sa aking paniniwalang walang kwenta ang mga drama ng channel 7.

Sa mga loyalist pagdating sa so-called network wars, meron din naman akong puna sa mga palabas ng channel 2. Pero itong akdang ito ay in general aking obserbasyon sa local television.

BAKIT DI AKO NANUNUOD NG PALABAS NG MGA KAPUSO

Naiirita ako sa batang si Daldalita. Wala siyang ginawa kundi magpacute. Feeling ko siya yung tipo na pagdating ng edad trenta ay isip bata pa rin. Mataba at walang lovelife. Ewan ko, pero meron siyang something na nagpapainit ng ulo ko.
Walang kwentang script at direksyon. Nakapanuod ako ng episode ng panghapong drama nila na di ko maalala yung title. Basta baliw-baliwan si Tanya Garcia. Merong isang eksena dun, may isang artista na nagmomonologue. Sinasabi niya kung ano yung ginagawa niya. "Uupo muna ako. Dito ko siya hihintayin." Hello!!! Obvious naman, di mo na kailangan sabihin. Kakaasar.
Ang lamya umarte ng mga bida. Ang OA ng mga extra. Palabas sa FX yung serye ni Roderick Paulate. Hinuli siya ng pulis kasi nawala niya yung anak niya. Bigay na bigay yung pulis sa akting ng paghuli kay Roderick habang si Mark Anthony nakatanga lang. Mas magaling pa umarte yung teatro sa hayskul namin.
Nawala ang common sense sa mga tao. Hindi ko alam kung pinapantay lang ng GMA yung logic nila sa target market nila, pero may mga eksena talaga na minsan di ko alam kung may common sense ba talaga yung mga karakter sa palabas nila. Gaya ng example sa taas, mas inintindi nila yung paghuli kay Roderick kesa paghanap dun sa nawawalang bata. Nakita na nga nilang ibang bata yung bitbit nung tao, di pa rin naniwala na nawala niya yung bata.

PARA NAMAN PATAS SA CHANNEL 7

Hindi rin naman perpekto ang Channel 2. Minsan ay nagkakasala din sila sa mga puna ko sa kabilang istasyon. Kaya lang ang problema ko sa mga drama ng dos ay iisa lang ang tema ng lahat ng kwento nila. Nawawalang kapamilya. Gitna lang talaga ang aabangan mo, dahil generic ang opening at ending ng mga kwento nila. Origin ang umpisa. Kidnapping/Hostage-taking ang katapusan.
Kailangan nilang mangumpitensya sa Fantaserye. Hindi naman kailangan. Ang panghatak nila sa publiko yung mga kakaibang ideya nila at yung husay ng mga artista. Wag na sana sila mangumpitensya sa mga walang kwentang pantaserye dahil unang-una ang pangit nila gumawa ng special effects.

May mga puna pa ba kayo sa mga tv shows ng mga Pilipino?

THE BEST OF 2011: ANG MGA NOMINADO

2011-11-29T02:35:00.003+08:00

Hanggang bukas na lang naman ang Nobyembre, at sa Huwebes ay Disyembre na, at dahil pasulput-sulpot na lang ang mga blog post ko kaya ngayon ko na ialalathala ang mga nominado para sa aking taunang Best of the Year Awards.

Sa mga bago lamang dito, tuwing huling araw ng taon ay naglalathala ako ng mga naging paborito ko sa taong nagdaan mapapelikula, telebisyon, musika, comics, video games at blogging. Wala lang, gusto ko lang. Blog ko kasi 'to. ~~Tsaka para na rin matakpan yung post kung saan nagpost at nagbura ako ng concert video ko.~~

At dahil mayroon pa ngang isang buwan bago matapos ang taon, maaaring hindi man makasali sa listahan ng mga nominado, merong mananalo na shoe-in lamang.

Kung sa tingin ninyo, may nakaligtaan ako, let me know, idadagdag ko.

MOVIE OF THE YEAR (INTERNATIONAL)
Bridesmaids
Drive
Harry Potter and the Deathly Hollows Part Two
Source Code
X-Men First Class

MOVIE OF THE YEAR (LOCAL)
Ang Babae Sa Septic Tank
No Other Woman
Thelma
Zombadings: Patayin sa Shokot Si Remington

GAME OF THE YEAR
Batman: Arkham City
Dance Central 2
Deus Ex: Human Revolution
Gears of War 3
LA Noir
Portal 2
The Elder Scrolls V: Skyrim
Uncharted 3: Drake's Deception

TV SHOW OF THE YEAR (INTERNATIONAL)
Community
Game of Thrones
Once Upon A Time
Shameless
Suits
The Good Wife
The Walking Dead

TV SHOW OF THE YEAR (LOCAL)
100 Days to Heaven
Budoy
Reputasyon

COMIC EVENT OF THE YEAR
DC's 52 Initiative: DC Reset their entire comic line
Fantastic Four: Three - The Death of Human Torch
Spider Island: New Yorkers start having Spider-Man's powers
The Dark Angel Saga: Archangel the heir of Apocalypse
X-Men Schism: X-Men Civil War between Cyclops and Wolverine

COMIC BOOK SERIES OF THE YEAR
Amazing Spider-Man
Detective Comics / Batman (The Scott Snyder run)
Fantastic Four / FF (Future Foundation)
Morning Glories
The Walking Dead
Uncanny X-Force

SONG OF THE YEAR
Ako Na Lang - Zia Quizon
Give Me Everything - Pitbull Feat Neyo
Party Rock Anthem - LMFAO
Rolling in the Deep - Adele
Someone Like You - Adele
Super Bass - Nicki Minaj

NEWS OF THE YEAR
Miss Universe and Miss World
The Arroyo's
The Norway Massacre
The Revilla's / Bautista's
The whole KC/Piolo debacle

BLOG OF THE YEAR
(Blog must at least have one post per month... hindi pasulpot-sulpot lang... previous winners not included)
Escape Islands
Human, All Too Human
Mood Swings
Ms. Chuniverse
No Spam, No Virus, No Kidding
Same Shit Different Day
Sentimiyento de Patatas
Soul Jacker
The Creative Dork
The Daily Panda
The Gasoline Dude
The Great Maldito
Wickedmouth

Hindi pa tapos ang taon, marami pa pwedeng magbago lalo na sa mga pelikula (andyan ang aking childhood favorite na Adventure of Tintin, Muppets, Mission Impossible).

Kung meron akong nakalimutan, o kung meron sa tingin niyo na dapat kasama sa listahan ng mga nominado sabihin niyo, malay niyo yun pala yung dapat manalo nakalimutan ko lang kasi ulyanin ako.

GUSTO NIYO MAISKANDALO

2011-11-27T21:26:00.003+08:00

Bago kayo maiskandalo at mawindang sa post na ito, ilang bagay lang na kailangan gawin:

Not Safe For Work ito. Kung ayaw niyong masira ang mundo niyo, don't open the video!!!
Hinaan ang video at wag ilapit sa tenga kung nakaheadset kayo.
Oo, pinakita ko mukha ko dito (although di ito first time, pero ito unang pagkakataon in a long time).
Mukha lang oily ang mukha ko, pero nagmomoisturize kasi ako, kaya medyo makintab.
Panget ang boses ko, wag niyo nang ipamukha sa akin.
Pag puros negatibo ang mabasa kong kumento dito, tatanggalin ko ang video.
Oo, magulo ang bahay namin, tamad yung katulong, bakit ba.
Ang kinanta ko ay Blue Eyes Blue ni Eric Clapton. Ngayon pa lang, nagsosorry na ako sa pagbaboy sa kanta niya.
Go lang ako, kahit hirap na ako kumanta!!! That's perseverance.
Kung nagtatanong kayo anong topak ang pumasok sa akin at nagganito ako, hindi ko rin alam. Pero marami pa akong concert videos sa phone ko!!! Somebody stop me!!!
Kung matuwa man kayo o hindi sa video, wala na pong bawian sa paglike sa FB Page at pagfollow sa twitter. LOlz
I'm so sorry.

Promise, hinaan niyo lang ang volume. At sabihan niyo ako kung kailangan kong tigilan ang kahibangan ko na isa akong singer.

Wala na yung video!!! Salamat sa mga nanuod at nagkumento, wala na ang dangal ko!!!

Hanggang ngayong gabi na lang ang video, nahihiya nako. LOL.

SA AMING GASOLINAHAN

2011-11-22T02:55:00.000+08:00

Sa katapusan ng buwan, magiging opisyal na... ang kumpanya ko ngayon ang pinakamatagal kong pinagsilbihan sa buong karera ko.

Kung tutuusin, 3rd choice ko itong trabaho dito. Habang masarap pakinggang nagtatrabaho ako dito sa gasolinahang ito, noong una di ko talaga nakikita ang sarili ko na magtatagal dito. Hindi maaalis sinabi kong sa **e** ako nagtatrabaho, ang itatanong nila, 'tagalagay ka ng gasolina sa mga sasakyan?' Sagot ko na lang, 'di po window wiper lang ako.'

Hanggang ngayon, marami akong reklamo sa kumpanya, sa trabaho pero hindi ko pa rin makita ang sarili kong nagsasubmit ng resignation letter.

Naranasan ko man noon na paglabas ko ng building na mayroong mga aktibistang namamato ng itlog dahil sa kumpanya namin, dagdag na lang yun sa mga nakakatuwang anekdota sa buhay gasoline boy ko- este taong grasa na pala ako ngayon.

Napaisip tuloy ako kung bakit ako tumagal ng higit tatlong taon dito sa kumpanyang ito:

NAPADPAD AKO SA IBANG BANSA
Ito ang dahilan kung bakit ako nagstay sa kumpanya. Noong nag-aapply ako, 3 ang hinihintay kong offer, at 2 sa mga ito ay nangangako ng trabahong may kinalaman sa pinag-aralan ko sa kolehiyo. 2 dito ay nangangakong magiging tunay na 'yuppie' na ako. 2 dito, na kahit maliit ang sweldo ay alam kong magugustuhan ko. Pero isa lang ang nagsabi sa akin sa unang araw ng trabaho ko na "you'll be training in New Zealand for four weeks." Isusuko ko pa ba ang pagkakataong ito? Wala naman ibang kayang mag-offer ng ganito.

NATUTO AKONG MAGING MAYABANG
Sa dami ng mga nagawa ko sa kumpanyang ito, sigurado ako napakaganda na ng resume ko. Hindi sa pagmamayabang, pero alam kong lahat ng mababasa ng HR sa mga ginawa ko dito ay magiging kaaya-aya sa paningin nila. Kasi dito pa lang, kailangang ganun ang gawin mo. Hindi ka uusad sa karera mo, kung sa isang bagay ka lang magaling, kailangan sa lahat ng aspeto ay may naiambag ka sa Team mo o kaya sa Line of Business ninyo. Tuwing anim na buwan, kailangang maiupdate mo lahat ng accomplishments mo, dahil sa galing ng mga katrabaho mo, kung pagplace lang ng order ang alam mo, hanggang doon lang ang magiging lugar mo.

MARAMI AKONG NATUTUNAN
Noong nagsimula ako, akala ko sapat na ang dating experience ko sa pagiging Supervisor sa isang Call Center para umusad. Nanliit ako, dahil ang totoo, wala pala akong alam sa maraming bagay. Nagsimula ako, Manage Order Scheduler, pero natuto din ako magresolba ng mga complaints ng mga customer ko. Nag-ayos ng mga invoice ng mga nagrereklamo. Natuto akong maging lider. Natuto ako ng ilang administrative work. Natuto ako mag-MS Excel, Powerpoint at kung anu-ano pang kailangan sa trabaho na noo'y wala naman akong pakialam. At dahil ngayon, isa akong Subject Matter Expert, dapat lang marami na akong alam sa trabaho ko.

HINDI AKO NABORE
Gaya ng sinabi ko sa taas, sa dami ng posisyong nahawakan ko, bilang isang Gas Boy at ngayo'y Taong Grasa, hindi ko naranasan yung magkaroon ng routine sa trabaho. Araw-araw iba ang nagiging experience ko. Minsan sobrang sakit sa ulo, pero napapag-isip ako. Hindi ako pwedeng magreklamo na nabobobo ako sa trabaho ko, dahil hindi yun totoo. At kung may mga araw na petiks ako, laking pasalamat ko at pwede akong mag-internet, magsulat ng post at magbasa ng blog ng ibang tao. Hindi lahat ng empleyado may ganitong pribilehiyo, magrereklamo pa ba ako. Dito sa kumpanyang ito nabuhay ang blog life ko.

KASAMA MO MGA TAONG GUSTO MO
Syempre hindi lahat ng makakasalamuha mo sa trabaho, magugustuhan mo. Andyan yung mga jologs na asal skwater, merong mga bading na sobrang ingay, andyan yung dating nakaflirt mo, at meron ding mga kapwa mo blogero na nakakaalam ng sikreto mo. Wala namang perpektong lugar ng trabaho. Lahat may pulitika. Lahat may isyu. Kami pa nga, minsan pag inabutan ka ng aktibista kailangang magtago ka. Pero lahat yan, kung gusto mo ang trabaho mo, lalo na ang mga kasama mo, pagtityagaan mo. Minsan pa nga, suswertehin ka, kasi ang kasintahan mo kapareho ng kumpanyang pinagsisilbihan mo.

Gaya ko.

************************
Ito ang aking entry sa pakontes ni Gasul na Blogversary Writing Contest. Gusto ko kasi manalo ng 1TB na Hard Drive.

KWENTONG LAITERO AKO

2011-11-17T10:00:00.000+08:00

Gusto ko lang ilabas. Nag-init talaga ang ulo ko kanina.

I'm mean today.

Sa mga nag-follow sakin sa Twitter, medyo nabanggit ko na to kanina.

Anyway, kwentong commute nanaman ito.

Dahil kagagaling ko lang ng 2 hour overtime sa trabaho, ninais ko nang matulog habang bumibyahe.

Paidlip nako nun. Nakakatatlumpong puting tupa na ang nabibilang ko.

Biglang may nag-ingay sa harap ko.

Babae. Tumitili.

"Excited nako sa Breaking Dohwn (pronounced d-own)!!!"

Tas tumili din yung katabi niyang bading.

At sabay sabay nang umingay sa harap ko. Apat silang excited sa Twilight.

Kaya di nako nakatulog.

Nang tingnan ko yung pinakamaingay sa kanila, napatutok agad ang mata ko sa isang medyo kakaiba.

Sinipat ko si ate mula ulo hanggang paa.

Ate naman siya. Pero shet, bakit ganun? May balbas siya.

Yung tingin kong iyon ay di pumigil sa kanilang pag-iingay.

Yung curiosity ko bumalik sa galit.

Tapos nakita ko yung katabi niyang bading. May goatee.

Pero shet, mas makapal yung goatee ni ate.

Lalong lumala ang pagiging laitero ko.

Habang tumitindi ang asar ko sa kanya, ganun din ang level ng ingay niya.

Sabay tawa pa.

Kaya pala minsan pasusyal ang salita niya, may braces siya.

Tanginaaaaaaaa!!!

Ate may pang braces ka, pero pangwax ng balbas mo di mo magawa!!!!

********************
Inhale. Exhale.

Yun lang. I'm okay now.

KUNG ANIM NA TAON KA NANG BLOGGER... (MAGPAPACONTEST KA)

2011-11-11T00:19:00.007+08:00

Kung anim na taong blogger ka na...

Nakapagpakilala ka na sa iyong mambabasa (whether personally o sa iyong mga kwento tungkol sa sarili mo).
Nakapagsulat ka na tungkol sa tinatawag na "quarter life crisis"
Naipagmalaki mo na ang mga lugar na iyong napuntahan (lalo na kung ika'y nangibang-bansa).
Nalagyan mo na, at inalis mo din ang mga maiingay na music apps sa blog mo.
Nakagawa ka na ng anonymous blog
Nakapag-hiatus ka na. Hindi lang once, twice pero maraming beses na.
Hindi ka na nagugulat kapag ang akala mong straight blogger ay straight na lalake din ang hanap.
Naging emo ka na dahil single ka.
Nakapanligaw ka na, nagkasyota o naligawan ng kapwa mo blogger.
Naging keso ka na dahil may kasintahan ka.
Naging bitter ka dahil hiniwalayan ka ng kasintahan mo.
May ex kang blogger, o naging blogger pagkatapos niyo maghiwalay.
Nagkaroon ka na ng creepy stalker.
Nabanggit o naifeature ka na sa ibang blog.
Yun nga lang minsan ay hindi maganda ang naisulat tungkol sa iyo.
Mahahanap ang blog mo sa Google pag nagsearch sila ng mga katagang "unang j@kol", "kwentong s3x ng magpinsan", "paano makipag-usap sa dwende", "masakit ang condom", "lalakeng nakikipagtitigan sa Santolan"
Naplagiarize na ang ibang sinulat mo.
Nakasali ka na sa iba't ibang pacontest/pakulo ng ibang mga bloggers.
Nanalo ka na kahit isang beses lang sa isang pakontest.
Nakatanggap ka na ng "award" mula sa ibang blogger.
Alam mong ang "award" na ito ay isa talagang tag.
Naabutan mo ang panahon na dahil walang maisulat ang mga tao, kung ano-ano na lang na klase ng tag ang pinatulan mo gaya ng "litrato ng binti" tag.
Naadik ka din sa paghihintay ng kumento. Refresh every 30 minutes ng page para malaman kung may nadagdag na kumento.
May mga hindi sumang-ayon sa iyong mga opinyon at nang-aaway sa'yo sa pamamagitan ng mga kumento.
Hopefully, hindi ka pumapatol sa mga ito.
Nakapagpacontest ka na...

***************
Dahil ngayon ang araw ng aking pakapanganak sa mundo ng blogosperyo, magpapakontes ako.

Mamimigay ako ng 3 jacket (picture to follow) mula sa kumpanya ng gasolina na aking pinagsisilbihan. Wala masyadong kailangang gawin, just follow below:

Hanapin sa iyong blog ang pinakamagandang post na nagawa mo. Walang tema, basta yung post na proud na proud ka nang isulat mo. Yung tipong kung 1st time kong pumunta sa blog mo, mapapabalik talaga ako sa ganda ng ginawa mo.
I-repost ang sinulat na ito.
Ilagay sa dulo ng post, ang link sa blogpost kong ito. Kayo na ang bahala kung ano ilalagay ninyo. Kung within the last month lang ang post, i-edit mo na lang yung dulo at ilink ang post na ito.
Para malaman ko na lumahok ka sa pacontest ko, magcomment lang dito at ilink ang blog post mo.
1 post = 1 entry. More repost = more entries.
Matatapos ang contest sa Dec. 31, 2011.
Announcement of winner, Jan. 15, 2011.

Maraming salamat sa mga sumusunod at nagbabasa sakin kahit noon pa. Maraming salamat din sa mga naglike ng Facebook Page ko (ang dami sa inyo, di ko kilala at sobrang nagulat ako). At sa lahat ng mga sumunod sakin sa Twitter thank you thank you thank you!!!

BULLET POINTS: GEEKY FRIDAY

2011-11-04T23:17:00.000+08:00

Before I go straight to work mode, I just wanted to update this blog. Short things that's been keeping me off blogging and the blog community in general.

UNCHARTED 3
Great game. I don't know how many times I jumped off my bed while playing this game. It's like you're watching a big Hollywood Summer Popcorn Action Flick, with you having control of the main character. Will make a full review soon.

DANCE CENTRAL 2
I'm pretty sure I'm going to start losing weight again. Haven't found the time to dance yet, but any invite for a Kinect Party at my place, I'm game!!! I need to unlock all songs!!!

ONCE UPON A TIME
Let me promote another series that I am currently enjoying and that's Once Upon A Time. The show is about our favorite Disney characters (Snow White, Prince Charming, Pinocchio, etc.) cursed to be stuck in our world frozen in time with no memories of who they are. When I said Disney, I really mean the Disney characters from the cartoon flicks from our childhood. Watch it, it's a great show.

JIU JITSU
I want to congratulate a good friend of mine Max Nadin for winning the Gold Medal for the Master Category 57.5 galo weight in the recently concluded Rickson Gracie Cup 2011 International Jiu Jitsu Championship held in Japan. He's the only Pinoy who participated in the competition!!! Good job Max!!! Here's to hoping Sports Unlimited will take notice!!! Lolz

SOME GOOD NEWS
I'd also like to take this time to welcome back a prodigal blogger who became a friend of mine New Year's Eve last year. He disappeared for the last ten months because he had to fight off a health condition. I was able to talk to him earlier this morning, and am glad to know he's doing okay. My prayers will be with you, hoping for your complete recovery.

NOVEMBER 13
The date marks my sixth year of existence in the online journal community. I was thinking of a 'pakulo' to celebrate this milestone. My original plan was for another contest, but everyone's already started one, and I want to be different. But I might give away some swag from our little Fuel Company. We'll see.

Hope you all have a great weekend!!!

Good vibes!!!

KWENTONG KATATAKUTAN

2011-10-31T19:02:00.002+08:00

Bata pa si Rico, hilig na niya ang kumuha ng mga litrato. May angking talento ang binata. Hindi lang niya masyadong nahubog dahil kulang ang kinikita ng pamilya niya. Nag-aral lang siya sa kanyang Tito na isang news photographer, pero hindi rin siya masyadong natutukan nito dahil palaging nasa duty ang kamag-anak, at kamakailan lang ay lumisan na ito.

Dalawa lang na magkapatid ang tatay ni Rico at ang kanyang tito. Hindi sila nagkaanak ng maybahay, kaya si Rico ang paborito nito. Kaya paglisan nito, kay Rico iniwan halos lahat ng kagamitan nito sa kanyang trabaho. Isang malaking koleksyon ng mga kamera at mga gamit dito.

Sa lahat ng iniwan sa kanya, ang naging paborito niya ay ang DSLR, isa sa mga unang henerasyon ng digital camera na nabili ng tito niya. Kahit luma, kumpleto naman ang accessories nito at tila ay hindi pa nagagamit. Maliit nga lang ang memory kaya ito'y agad niyang pinalitan.

Una niyang ginamit ito noong nakaraang taon sa anibersaryo ng pagkamatay ng kanyang Tito. Dumalaw ang kanilang pamilya sa puntod nag lumisang kamag-anak. Malawak ang sementeryong kanyang pinaglibingan. Isang magandang lugar upang pagpraktisan ang kanyang bagong laruan.

Habang kukunan niya ang kanyang mga kapatid, ay may nasilip si Rico sa lente ng kanyang camera. Isang lalaking nakaharang sa kanyang kukunan. Tiningnan ni Rico agad ang mama, kung umalis na ito, pero wala naman siyang nakita.

Sinilip niya ulit ang lente. Ang lalaki ay nakatabi na sa kanyang ina. Walang emosyon na nakatingin lang sa kanila.

"Excuse me po!" sigaw ni Rico sa lalaki habang nakatingin sa lente.

Hindi gumagalaw ang lalaki.

Naasar si Rico sa hindi pagsunod ng estranghero kaya't tiningnan niya ulit ang lalake. Pagtingin niya sa pamilya, ay wala ang mama na kinakausap niya. Tumingin ito sa paligid, ngunit sila lang ang tao sa sementeryo.

Sumilip ulit si Rico sa kanyang camera, at nandun, nakatingin sa kanya ang mama. Agad niyang kinunan ng litrato ang multo, pero nang sinilip sa viewer, ay pamilya niya lang ang nanduon.Sa muling pagsilip ni Rico sa lente, ang lalaki ay naruon pa rin. Palapit na sa kanya.

Nabitiwan ng binata ang camera. Nang tanungin siya ng pamilya, ang sabi lang nito'y naubusan na ng baterya ang kamera.

***********
Itinago agad ni Rico ang kamera sa kanyang kwarto. Ayaw na muna niyang galawin ang ipinamana ng Tito. Agad niyang tinawagan ang kabarkada niyang sinasabi nilang may taglay na "third eye." Ipinaliwanag sa kaibigan ang sitwasyon at niyaya para ipakita ang kamera.

Dahil sadyang maraming ginagawa, umabot ng dalawang linggo bago nakapagkita ang magkaibigan.

Pagpasok pa lang ng dalaga ay may kakaiba na agad itong napansin. Wika niya'y tila may mabigat na mararamdaman pagpasok pa lang sa tahanan. Ngayon lang daw niya ito naramdaman.

Nang hanapin ng kaibigan ang kamera, sinabi ni Rico na ito'y nasa kanyang kwarto. Niyaya ng binata ang kaibigan para maipakita ito.

Bawat hakbang ng dalaga patungo sa kwarto, lalong bumibigat ang nararamdaman nito. Magkahalong lungkot at takot ang bumabalot sa bahay ng kanyang kaibigan. Pakiramdam niya na mabilis umikot ang mundo. Nakakahilo.

Malayo pa siya sa kwarto nang buksan ng kaibigan ang pinto.

Agad ay napatigil ang dalaga. Agad ding binalot ng takot ang katawan nito.

"Rico, s-s-sorry ngayon lang ako nakapunta dito," simula nito.

"Okay lang. Basta kung makakatulong ka..."

"Ibigay mo na yang camera," mabilis na payo ng kaibigan.

"Sa tingin mo yun lang ang pwede kong gawin?" tanong ng binata.

"Simula nung inuwi mo yan galing sementeryo, binuksan mo na ba ulit yung kamera?" tanong ng kaibigan.

"H-hindi pa. Maan, m-may dapat ba akong malaman?" habang sinasabi ni Rico ang kanyang tanong, ay agad din siyang nakaramdam ng takot. Nagtayuan ang mga balahibo nito sa katawan.

Hindi na nakasagot ang dalaga.

Agad agad ay kinuha nito ang kamera sa mesa, tinanggal ang takip at sinilip ang lente.

Hindi nakagalaw ang binata sa kanyang nakita.

Puno ang kwarto niya ng mga kaluluwa ng mga namayapa. May babaeng duguan. May mga batang gusgusin. May lalaking sunog ang kalahati ng katawan. May dalagang puto ang ilang parte ng katawan. Lahat sila nakatingin sa kanya.

Kahit na inalis ni Rico ang mata sa lente, alam niyang napapaligiran siya ng mga kaluluwa. Multo. Lahat sila palapit sa kanya.

Agad tumakbo palabas ng bahay ang magkaibigan. Sinalubong sila ng inang umiiyak at hindi matahan.

"Rico, patay na ang Tita mo," sambit nito.

Napahinto ang dalawa.

Isinumpa. Yan ang unang pumasok sa isip ng magkaibigan.

****************
Happy Halloween sa inyong lahat!!!

Sana'y di magparamdam sa inyo yung katabi ninyong mga multo!!! :P

DEAR GILLBOARD 2011

2011-10-26T01:49:00.000+08:00

Kumusta naman ba ang future? Masaya ba?

Sana ay masaya ka pa. Kasi kung tatanungin mo ako ngayong 2011, masayang masaya ako. Naaalala mo pa ba? Madaming magagandang nangyari sa mga panahong ito. May lovelife ka!!! Sana pag binasa mo ito, kayo pa ring dalawa. Wag mong gaguhin yun. Mahal ka nun. Mahal na mahal.

Sana pag binasa mo ito ay may malaking ipon ka na. Marunong ka na ngayong magdownload ng comics. Hindi mo na kailangang gumastos ng libu-libo para makapagbasa nito. Isang libo lang ang internet connection ngayon, unlimited download ka na sa lahat ng gusto mong basahin at panuorin.

Pumapayat na ako ngayon, kaya dapat pag binasa mo ito ay mas healthy ka na. Tandaan mo, singkwenta ang edad kung kelan tayo lilisan. At dahil ang dalas ko ngayon mag Dance Central, sana naman ay hindi ka na nakakahiyang tingnan sumayaw ngayon. Hopefully hindi ka kailangan magkaroon ng mga muscles, kasi dapat yun nga, kayo pa rin ni Kasintahan.

Suportahan mo yun. Laki ng pag-asang yumaman nun. Matalino. Ngayon pa lang kahit trainee, siya na gumagawa ng trabaho ng isang may mataas na posisyon. Kung sakali, matutupad ang pangarap mong magretire ng maaga. Kaya kung may mga araw na pressured siya sa trabaho, dun ka lang sa likod niya. Kaya naman niya, kailangan lang niya na may labasan ng mga rants niya. Mataas pangarap nun, at kayang kaya niya abutin lahat ng mga iyon.

Kung sakali naman na pangatawanan mo ang pagiging Career Boy at di isang simpleng houseband, sana naman ay mataas na ang posisyon mo. Kung di man, ay malaki na ang sweldo mo. Sobrang ngarag ako ngayon sa trabaho, nag-aaral ulit para lumawak ang nalalaman sa linya ng trabaho ko ngayon. Wag mong sayangin lahat ng pinaghirapan ko. Yang mga inaaral ko ngayon, hindi lang sa mundo ng gasolinahan at lubricant mo magagamit, pwede ka pang maging IT pag nagkataon. In demand yang posisyon mo ngayon, wag mong sayangin at balewalain.

Sa mga oras na ito, wala na ako masyadong mahihiling pa. Pwede nating sabihing kumpleto tayo ngayon. Maintain mo lang yan.

Don't screw it up.

Nagmamahal,

Gillboard 2011

MY FAVORITES IN BOHOL

2011-10-22T13:16:00.003+08:00

I'm not much of a traveler. I'm a city boy. I prefer the hustle and bustle of the urban life. But every once in awhile opportunities come my way to travel, so I just take it.

This time, it's Kasintahan's birthday.

This is also the first out-of-town trip I had where I brought along my camera. I now see why travel bloggers do what they do. There's something alluring to capturing and immortalizing real beauty.

Our second out-of-town trip brought us to one of the most beautiful provinces in the Philippines. Bohol.

So today, I'm posting my 10 favorite photos of the place. I know I still have alot to learn about camera settings. I'm still using full auto when I shoot pics.

Inside Baclayon Church

Dancing group in the middle of the Loboc River ride

At the end of the Loboc River ride

Who doesn't like tarsiers?

The man made forest.

The world famous Chocolate Hills

My favorite photo in Bohol

Relaxing

Inside Hinagdanan Cave

Just beautiful.

AS OF 12:01 10/24/11

It's official. 2 years na kaming friends ni Kasintahan!!! Wala lang. Pakakeso lang.

THE WALKING DEAD SEASON 2

2011-10-19T00:22:00.000+08:00

Last Sunday, one of the best series on the planet started it's second season.

The Walking Dead is back!!!

The first episode picks up where last season ended. The group has moved on after the CDC blew up. They get stranded in the middle of the highway on their way to their next stop. A pile of about a thousand vehicles stops them from moving forward and a herd of the hungry undead prevents them from going anywhere.

The show has moved away from the comic books, but that's fine. It's become more unpredictable, and more exciting. You don't know what to expect anymore.

I'm now worried for Sophia. I don't know what will happen to Shane (I'm waiting for him to finally die... he did in the comics). I hope they'll flesh out T-Dog and Daryl more (they're the new characters). Where's Tyreese and his family?! How long will they be staying in Herschel's farm? I don't know the answers to these questions. I like it.

The great thing about this series is that even if they did deviate from the original story, they still find a way to come back to where they should be in the comics.

The first episode like the rest of the series was brilliant. The first half of the episode was heart attack inducing. It was suspenseful. It was gory. It was scary as hell. The show's back in it's form. Just the way I like it.

I believe Fox International will be showing the series here starting this weekend.

PAPAPAPAPALAISIPAN

2011-10-11T18:05:00.000+08:00

May lumapit sa aking isang kaibigan.

Iniwan ng kanyang kalandian.

Di niya masabi ang dahilan kasi hindi niya alam kung bakit siya hiniwalayan. Ginawa daw niya ang lahat para mapasaya si ex niya. Ibinuhos ang oras, ang pera ang lahat ng nararamdaman para ito'y maging maligaya. Tapos bigla na lang daw sasabihin sa kanyang ayaw na niya.

Alam ko itong mga bagay na ito ay balido. Tuwing nakikita ko sila nararamdaman ko namang totoo ang sinasabi ng kaibigan ko. Pero alam ko din na siya ay medyo selosa, mataray, competitive at overbearing. Mga katangiang pag nasobrahan ka ay iyong pagsasawaan.

Pero dahil siya ang iniwan, sa mga kwento niya siya ang naging biktima.

Napaisip ako, bakit kaya pagdating sa mga kwento ng hiwalayan kung sino ang nagkukwento siya palagi ang biktima? Palaging hindi siya ang may kasalanan?

Mahirap bang aminin na kaya di kayo nagkatuluyan ng mahal mo ay dahil sinakal mo ito? Na kaya laging maikli ang mga relasyon ninyo ay dahil may magpakita lang nang kaunting interes sa iyo ay pinapatulan mo agad ito? Na kaya wala talagang nakakatagal sa iyo ay dahil di lang pangit ang mukha mo, pati na ang ugali mo? Masakit ba sa pride sabihin na kaya ka iniwan ng syota mo ay dahil nahuli ka nitong nanloloko?

Kailangan ba lagi tayo ang biktima? Mahirap ba talagang tanggapin na minsan tayo ang may pagkukulang?

Bakit kaya mas madaling ibato ang sisi sa iba?

Wala lang. Naisip ko lang.

AKOOOOO NAAAAAAA

2011-10-05T06:44:00.000+08:00

May mga araw talaga na napapatunayan ko sa sarili ko, na kahit na marami ang tumututol, tama akong gwapo ako.

Napatunayan ko rin na magnet talaga ako ng mga taong hindi ko tipo.

Kanina pauwi, pagod na pagod ako. As in nahaggard ako sa tatlong linggong siksik liglig ang trabaho. After eight years ng pagtatrabaho, ngayon lang ako napagod nang ganito. In short pag-uwi ko kanina di nako mukhang fresh. Di na mukhang bagong ligo. Pero mabango pa rin.

So sumakay ako ng bus, at dahil sobrang aga wala pang masyadong maraming tao. Lahat ng mukhang makikita mo, matatandaan mo. Pumwesto ako sa bandang gitna.

Pag-upo ko, sumakto ang mata ko dun sa lalakeng nasa harapan ko. Ang mga mata niya ay nakatutok sa mukha ko. Sa katawan ko. Sa akin.

Eto nanaman, natipuhan ulit ako ng kuyang tirador ng mga pogi sa bus.

Shy type si kuya, nung napansin niyang nakita ko siya nakaharap na ang ulo niya sa tamang lugar. Palayo sa akin.

Pero sadyang malakas ang hila ng magnet ko. Sinisilip niya ang repleksyon ko sa salamin sa bintana. Nililingon niya ako sa likod niya. Hindi sa pagmamayabang, pero alam ko ako ang pinupunterya niya dahil ako lang ang tao sa likod niya. Ako lang ang tao sa gitna.

Kung ibang tao ako, papatulan ko siya. Pero sa totoo lang ang creepy ni kuya. Papatulan ko siya. Totoo. Sasapakin ko siya.

Hanggang sa pagbaba inabangan ako ni Kuya. Nang magkita kami sa mata, nakita ko ang dila niya. Yung parang nakatikim ng titing malinamnam.

Kahit nakatalikod ako, ramdam ko ang mga titig niya.

Nang-aakit.

Nanunukso.

Nakakadiri.

Oo. Ako na. Lecheng buhay to.

NASAAN KA GILLBOARD

2011-09-28T22:49:00.000+08:00

Mahigit isang linggong hindi nagpaparamdam si Gillboard. Bakit kaya?

Alam ko wala naman talagang nakakamiss sa akin. Alam ko wala naman talagang nagtatanong. Pero dahil natural na sa pagkatao ko ang maging defensive, magpapaliwanag ako.

Kung inyong matatandaan, mga ilang linggo pa lang ang nakakalipas, ay nabanggit ko na may tinanggap akong bagong posisyon. Lateral movement, nagbago lang ang aking titulo, pero di naman ako napromote. Isa na akong Super ~~Friendly~~User o mas kilala sa ibang kumpanya bilang Subject Matter Expert.

Ibig sabihin natatambakan na ako ngayon ng trabaho. Ang dati kong petiks na buhay ay isa na lang alaala. Araw araw ay may testing ako, may mga meeting, may mga isyung kailangang tapusin. Kapag weekend naman ay magkasama kami ni Kasintahan o kaya naman ako'y nasa harap ng telebisyon, naglalaro ng PS3 o XBox. Wala na talagang panahon sa net. Kung binubuksan ko man ito sa bahay, yun ay para na lang magdownload ng mga palabas sa telebisyon.

Ganito pala ang feeling ng busy. Nakakastress!!!

********************
Madami akong nakatambak na kwento sa drafts ko. Di ko natutuloy dahil walang oras. Minsan nasimulan ko na, pero dahil naputol ang trail of thought (shet trail of thought) nakalimutan ko na yung karugtong.

Sayang may isa pa naman akong magandang kwento. Saka na lang, kapag naalala ko na kung ano yung detalye nung kwento.

Basta nagpapasalamat pa rin naman ako at busy ako ngayon, kahit wala na pera.

********************
Bumigay na din ako. Di ko na matiis. Nagtutwit na ako. Nakaprivate nga lang ang account ko. Ayaw ko magkaroon ng kaaway kaya para na lang sa mga kakilala ko ang nakapost doon.

Meron na rin pala akong Google Plus. Wala nga lang oras ibrowse ito. Yung Facebook ko naman, feeling ko going the way of friendster na. Ang dami na kasing kamag-anak akong dinedecline ang friend request.

********************
Maikling kwento lang.

Kanina, matapos ang pagkatagal-tagal na panahon, inispray ko yung Scent of a Man ng Body Shop. Itong cologne na 'to ang paboritong amoy sa akin ni Joy. Kaya biglang naalala ko siya. The one who got away.

Wala namang nanumbalik.

Wala lang naalala ko lang.

Nakangiti ako sa bus dahil dun. Ni-twit ko pa nga.

Kaya lang, ilang minuto lang pagkaupo ko sa bus, biglang sumakay si Kuyang Nigger. Obviously maitim siya. Malaki. Nakakatakot. Yung tipo bang sa airport, yung magpapasuksok ng droga sa puwet mo. Ganung hitsura. Oo panget siya.

Kaya lang hindi lang yun yung katangian ni KN. Tang-ina ang BAHO BAHO BAHO niya!!! Alam niyo yung amoy ng lumang bus? Yung iniipis? Parang ganun na may sakay na apat na bumbay na hindi naliligo. Ang sakit sa ilong. Kumakapit. Na-overpower yung amoy ng pabango ko.

Walang halong biro, mula Baclaran hanggang sa LRT sa Buendia naaamoy ko siya. Sa harap ako nakaupo, siya sa likod. Yung naamoy ko lang yung nung dumaan siya, pero shit naglinger ng pagkatagal-tagal ang amoy niya.

Ayun lang naman ang kwento ng buhay ko sa ngayon. Sana sa mga susunod na araw mabakante ang oras ko.

Pero hindi ako nagrereklamo. Gusto ko ang mga ginagawa ko.

MANILA ZOO 2011

2011-09-19T11:54:00.005+08:00

Sa ikalawang pagkakataon, nakapag photowalk session ako kahapon. Well, photowalk slash date na rin kasama si Kasintahan. Dahil nagtitipid kami pareho para sa byahe namin sa susunod na buwan sa Bohol, Manila Zoo lang ang napuntahan namin.

In fairness, mas maganda ang experience ko ngayon. Di gaya ng huling punta namin, na muntik na akong maiyak dahil sa kundisyon ng mga hayop doon, nakakatuwang marami na ang improvements niya. Tao na lang ang problema siguro. Nakikita namin ang daming basura ang nakakalat sa lugar. Sana maging disiplinado po tayo dahil kawawa ang mga hayop na nandun.

Meron pa ring mga hayop na medyo malnourished. Panalangin ko na lang na sana'y mabigyang pansin pa ito dahil sayang siya. Lahat naman siguro tayo noong bata'y nakarating na sa Manila Zoo. Kailangan talaga ng lugar ito. P40.00 lang ang entrance fee dito (maliban na lang kung bata ka o taga Maynila).

Anyhoo, ito ang mga litratong nakuha ko sa lugar. Wala po sanang laitan. Di ako photographer gaya nina Dongho at Chyng. Wala akong formal na training, at di pa gaanong upgraded ang camera ko.

Ang unang makikita mo pagpasok sa zoo.

parang alam lang niyang may kumukuha ng litrato niya

reminds me of someone sa office

cassowary

iguana ata 'to. limot ko pangalan.

meron isang tiger dun sobrang payat

mali yung naupload kong pic. yung isa yung paborito kong pichur

cross-breed na ata to ng horse at zebra.

in fairness, daming tao sa zoo

diba guinea pig 'to?

ayun pala yung rabbits!!!

love this picture

philippine squirrel. so cute!!!

family picture!!!

si scarlett na makulit

kulit nitong mga lovebirds na 'to. takot si kasintahan dito

bait nitong ibon na to. kasama sa package ng jungle adventure na dagdag P100 pero all access.

may picture din ako with gibby.

So ang tanong ngayon, magiging photoblogger na din ba ako?!

I know, marami pa akong kakainin para maging gaya ng mga pro photobloggers.

ISANG ARAW NAGTWITTER AKO

2011-09-17T05:47:00.001+08:00

Isa sa mga bagay na sinabi kong hinding-hindi ko gagawin sa buong buhay ko ay ang magbukas ng account sa Twitter.

Wala lang, hindi kasi ako isa sa mga naunang nagkaroon nito. Di ako kasali sa mga trendsetters kaya di ko na pinangarap na makiuso. Ayaw kong maturingan na nagpauto.

Ito at ang Twilight Saga ang mga bagay na sobrang sumikat na hanggang ngayon ay di ko pinagkakainteresan. Ngayon, Twilight Saga na lang.

Halos isang linggo pa lang naman ako nagkakaroon nito. Pero nakita ko na kung bakit naaadik ang mga tao dito. Halos isang linggo nakong may account at naaliw din naman ako. Wala naman akong balak iexpand ang Twitter life ko. Wala nga akong sinusundan na kakilala ko ng personal. Puros celebrities lang. Ayoko nga magtwit. Gusto ko lang may maisulat.

At dahil dyan. Eto ang mga napansin ko sa isang linggong pagbukas ng Twitter.

Malaking tulong siya (lalo na kung follower ka ng MMDA). Kanina P300 lang ang nagastos ko sa taxi dahil nabalitaan kong traffic sa may airport dahil sa welga. Kung di ko nalaman yun, siguro P600 ang binayad ko at sobrang nalate ako.
Microblogging nga siya. Effective pa. 140 characters lang alam mo na ang nasa isip nila. Di mo na kailangang basahin ang ga-nobelang post ng mga tunay na blog.
Ang hirap gumawa ng twit na 140 characters lang. Facebook stats na lang ako.
Ang kuleet ni Superstarmarian!!! Pero minsan medyo sablay yung mga jokes niya.
Nakakatuwa din sundan si Kuya Kim. Mayroon kang matututunan. Mga kalokohan.
Wala akong naexperience pang twitter wars. Pero sabi nila, sundan ko lang daw sina Ogie Diaz at Mo Twister.
Di mo na kailangan maghintay na iapprove ang follow request mo para mabasa ang nasa isip ng mga artista. Di gaya ng sa Facebook (oo ikaw yun Ginger Conejeros!!!).
Di ako adik. Di ako maaadik.

Di ako nagsasabi ng tapos. Sinabi ko nga noon di ako magtutwitter pero eto ako ngayon, nagsusulat tungkol dito.

Bigyan niyo nga ako ng dahilan kung bakit dapat kong ituloy ang kalokohang ito?

Kung gusto niyo akong sundan (kahit wala namang laman ang twit ko, hanapin niyo na lang ang pangalan ko).

MY TOP FILMS: SUMMER 2011

2011-09-13T03:59:00.002+08:00

Unlike last year, this year's list is going to be different. I'm just going to list the best films that I saw over the US Summer Movie Season. It's not over yet, here in the Philippines because there are still a few films that have yet to be shown here, but so far I think I have a good list.

If you're expecting some of the films to make it on this list but didn't, it only means three things: I thought it was crap, I didn't see it or both (I didn't see it because I thought it was crap). Yeah, so there's no Green Lantern, Captain America, The Priest, Cars 2 (very disappointing) or Hangover 2.

8. SUPER 8

Honestly, this year's list is hard to rank. These are films that had me picking up my jaw on the floor. Of course these are films that requires you to turn your brain off for a couple of hours to fully enjoy. But the thing I'm looking for, the one thing that makes me enjoy a movie, is when it makes me leave the theater with a huge grin on my face. Super 8 is the first on the list. They say this is J.J. Abrams' tribute to Steven Spielberg, and it really shows. The hair on my arms stood up when I saw the alien in this film. Story-wise, this is a kid's film, but as a guy who grew up the same time the makers did, it tugs the strings of the child in you.

7. THOR
Marvel is marketing monster. Whether it's in comics, films or tv, if they have a project coming out, expect the hype to be all out. The hype really isn't for Thor itself. Thor is just a small piece of a bigger puzzle. I think this movie was created so that we'll be excited for the Avengers movie coming out next year. And it was successful. I was drooling when I saw Clint Barton (Hawkeye) pulled his bow onscreen for the first time. The girls around me were obviously drooling everytime Thor was shirtless. This film had alot of drool-worthy moments

6. TRANSFORMERS 3: THE DARK OF THE MOON
I don't know why, critics have been lambasting this film. I thought the last part of the Transformers Trilogy lived up to my expectations. This was a fun movie. No need to turn on your brain, it's a movie about Japanese made toy cars from the 80s, you don't need to go all existensial on it. I do see some of their gripes with director Michael Bay though, he sticks with a formula. His fight scenes aren't as polished and there are some that's just confusing (specially when autobots fight other robots). What is undeniable though, is that this film is visually arousing. There's no other way to see it but in IMAX 3D.

5. BRIDESMAIDS
Let's face it, Hangover 2 was a huge disappointment. It wasn't as funny as the original. Actually, it was the same film, just shot in a different location. Thank God, R-rated comedies got redeemed this summer by this movie. Kristin Wiig plays the maid of honor to her best friend's wedding. Unfortunately, she kinda lives a screwed up life. She's in a relationship with a guy who only sees her as a one night stand, the only guy who likes her, actually wants to put her in jail, and there's this other bridesmaid who wants to steal her place in the wedding. I don't ask much in films I watch, but this gave me what I asked for. I remember smiling from ear to ear when this film ended.

4. FRIENDS WITH BENEFITS
A summer film list that has a couple of chick flicks. Man, I'm getting sappy. Gay. Dammit. If you've seen alot of Filipino flicks then this one's cliche. Couple agreed to have sex for fun. One of them falls in love. The other misunderstood. There you go. But I like the execution. Mila Kunis and Justin Timberlake have chemistry. And they have sex. A lot. The girl who licked Natalie Portman's pussy can do guys too. That is the sole reason why it's high on the list. Oh it's got the best use of a flash mob.

3. RISE OF THE PLANET OF THE APES
I had zero expectations from this movie. Watching the trailer actually didn't make me want to watch it. I was actually surprised when I learned that it was showing already. I didn't read any reviews about ROTPOTA because it didn't occur to me that I'll be watching this movie. But one Saturday, after watching the genius that was "Babae Sa Septic Tank", Kasintahan was not yet ready to go home. Without anything to do, I thought why not just watch another movie. Long story short, it blew me away. Andy Serkis has been snubbed by Oscars for his Gollum and King Kong, and he probably will be again with his portrayal of Caesar for this one, but dammit he needs to be recognized! If it's for the ape alone, it's already worth your money.

2. X-MEN: FIRST CLASS

This film, I had high expectations. It's an X-Men film (I love the comics), it's rebooting the entire X-franchise, and it's directed by the helmer of my Top Film last year (Kick Ass) Matthew Vaughn. But people around me aren't as enthusiastic about this. It totally screws up the whole comics continuity, the movie stars no-name actors, and the line-up of the X-Men are of those who nobody really gives a fuck about. In a word, I was nervous. I thought that it would not live up to my expectation. Little did I know that it will. And it gave me more than what I asked for. It's not a comic book film. It's a spy film starring people with superpowers. Suddenly, I find myself loving Magneto, thought Xavier was actually a cool guy, fell in love with Mystique and I have a new favorite film.

1. HARRY POTTER AND THE DEATHLY HOLLOWS PART 2

It's really hard to say goodbye, let go and move on. I had a hard time finishing the book when it came out. Seeing this film, made it so much harder. I have high praises for this movie. I knew that from the book, this was the action part of the story. I knew it would be full of awesome moments and they did not disappoint. I love Neville's turn to badassery. I loved Ron and Hermione's kiss. Prof. McGonagall's desire fulfilled, coolness. And that one line, Molly Weasley uttered before she killed Bellatrix: goosebumps!!! Apart from all that, I did not expect that the film would also be poignant. I saw alot of girls wiping their eyes after leaving the cinema. This is how you say goodbye to a pop culture icon.

What was your top film of the summer?

DO THEY KNOW?

2011-09-10T00:49:00.000+08:00

A couple of years ago, I asked this question: Do they know?

I had an inkling that my parents had clues about who I really am. I think all parents do. These are things that just never get said. Things that are better left unsaid.

As a kid, I know they must have seen something in me. I remember my cousins would joke around that among our clan, the third generation of our family there were only about three and a half of us who'll spread our last name. The men in my family died young. I was the half.

My grandmother caught me fornicating with another guy in my room. I know she's always known. She'd tell my uncles what she thought of me when I was young. I'm sure that deed she saw would have already reached my mother's ears.

Then there's the fact that I'm almost thirty, and not once have I brought a woman home to meet them.

The Kid always sleeps over at home. And when he's there, we just lock ourselves up inside my room. I'm sure my cousin and our household help have at least once heard me and the kid say sweet nothings to each other.

They know.

The question though is this, should I confirm to them what they already know?

ONLINE LANDIAN NG MGA MAY KASINTAHAN

2011-09-08T23:34:00.002+08:00

TANONG: Ano ang opinyon ninyo sa online landian ng may mga kasintahan?

Hindi naman sa nagpapakabitter ako dahil hindi ako nilalandi ni Kasintahan Online. Well, hindi niya talaga ako nilalandi. Period. Pero pansin ko, meron talagang mga tao na di mapigilan ang sarili makipaglandian sa kanilang mga kasintahan online.

Epekto ito siguro ng Facebook/Twitter Generation. Wala ka nang maitatago sa publiko. At kung papansin ka, lahat ay maaari mo nang ilabas.

Sa una, pag nakakakita ako nito, medyo cute. Tipong, awwww ang sweet. Pero kung tipong everyday, three-four times a day ka magpakita ng ginagawa at natatanggap mo sa syota mo, diba parang OA na yun?

Masarap ang keso, pero pag nasobrahan tayo dito, diba minsan medyo nakakaumay din siya?

Nung binato ko 'to medyo bumalik sakin kasi habang tinatype ko 'to sabay tinatamaan din ako. In fairness naman sakin, di ko naman to gawain sa Facebook. At sa blog naman, di nako masyado nagsusulat din tungkol kay Kasintahan. So medyo nakakailag naman ako kahit papaano.

Ang pakiramdam ko, sa umpisa ginagawa ng tao ito para magpapansin. "Uy, tingnan niyo ako may syota na ako. At ang sweet namin! Mainggit kayo! MAINGGIT KAYO!!!" Kaya lang, a few weeks/months later, magugulat ka na lang na biglang papasok sa News Feeds mo, "X changed his status from In a Relationship to Single."

Anyare? Akala ko ba mas matamis pa kayo sa semilya ng diabetic na pag tinapon sa basurahan ay agad pinagpipiyestahan ng mga langgam? Akala ko ba siya na yung the one? Diba one time sinulat mo pa nga, tamod niya lang ang kaya mong lunukin? Anyare, pre?!

Para sakin medyo nakakahiya magpaliwanag kung bakit di nagwork-out yung relationship. Hindi sa iniisip kong hindi magwowork-out yung relasyon, pero kung sakaling dumating yung panahon, alam mong walang matatawa sa'yo sa likod mo. Pagdating sa hiwalayan, ang isa sa pinakamahirap gawin ay ang magpaliwanag sa mga tao kung bakit hindi na kayo.

Sa totoo lang, wala naman masama na ihayag mo sa worldwide web ang pagmamahal mo sa isang tao. Sweet nga yon eh. Pero hindi maiiwasan na merong mga tao ang hindi makakatanggap sa ganito. Bagong bersyon ng PDA. Meron at meron talagang mga tao ang hindi natin maiiwasan na magtaas ng kilay. Lalo na kung talamak kang magpalit ng relationship status.

Ewan ko, sa akin lang naman ito, pero it's either nagyayabang ka lang or nagpapapansin.

Buti na lang wala akong twitter. Siguro marami na akong kaaway ngayon dahil sa mga iniisip ko.

Kung talagang masaya ka sa piling ng mahal mo, di mo na ito kailangang ipangalandakan online. Makikita sa mukha mo, sa kilos mo, at madaling mararamdaman ng mga tao ito. Di mo na kailangan sabihin ito, dahil ang mga nasa paligid mo ang unang makakapuna nito.

***************
DISCLAIMER:
Di ito tungkol sa mga blog post na kakesohan. Tanggap ko na yan. Sanay na ako dyan. Gusto ko pa nga ang mga yan. Nakakakilig yan. Minsan, naging ganito na rin ako.

Ang pinatatamaan ko dito ay yung mga mahilig mag status update sa facebook/twitter ng lahat ng detalye ng kanilang relasyon. Oo, pati yung pagswallow ng cum. Merong ganun. Gaya ng sabi sakin, walang basagan ng trip, malaya akong iblock ang mga update nitong mga ito kaya lang, baka wala nanaman akong maisulat.

Ang maganda sa blogging ay malaya tayong lahat ilabas ang opinyon tungkol sa kahit anong bagay. Kung sang-ayon kayo o hindi, malaya din kayong ihayag ito. Naniniwala akong doon tayong lahat natututo.

ANG MGA TAONG HINDI KO MALILIMUTAN 1

2011-09-07T00:54:00.001+08:00

Alam naman nating lahat na mayroong mga tao sa buhay natin na kahit sa maliit na paraan ay mag-iiwan ng tatak sa ating puso na kahit hanggang pagtanda natin ay hindi natin makakalimutan. Mga taong naging malaking bahagi ng buhay natin. Maaaring nakasakit sa atin, o nakapagpatibok ng puso natin. Madalas, itong mga taong ito ay matatagal nating nakilala kaya hindi natin sila malilimot.

Pero hindi tungkol sa kanila ang post na ito. Para ito sa mga taong dumaan ng sobrang saglit lang, pero nag-iwan ng malaking tatak sa aking isipan.

MICRO MINISKIRT GIRL
May nakakaalala pa ba sa kanya? Sa totoo lang, siya ang dahilan kaya ko isinulat itong post na ito. Dahil nakasabay ko nanaman siya sa fx kanina. Si MMG ay yung dalagang sobrang ang ikli ng palda, pero gustung-gustong umupo sa likod ng fx. Hindi ko talaga siya makakalimutan, kasi unang-una maganda siya. Sexy. Kamukha ni Maja. Hindi mukhang pokpok. Pero parang. Tatlo kami kanina sa fx, at dun siya sa tapat ko umupo ulit. Sa tabi ni manong na mukhang manyak. Alam kong mukha siyang manya kasi nakikita ko ang tingin niya sa legs ni MMG. Alam kong balak niyang umupo sa aking tabi, kundi ko lang pinaupo yung bag ko sa tabi ko, malamang lumipat na siya. Paano ba naman, kanina ang ikli na nga ng suot niya, ang hilig pa niya bumukaka. Cream ang panty niya (oo sinilip ko, wala akong choice nakikita ko). Parang namamagnet ang mata ko. Yung tipong parang sinasadya niyang ipakita.

Pero sorry, kung alam niya lang... taken na ako. :P

SI PEKTO
Legend ito sa paaralan namin. Isa siyang taong grasa. Na bakla. Tambayan niya ang eskwelahan namin dahil maraming pogi dun. Madami siyang namamanyak. Ang modus operandi niya ay manggulat ng estudyante, at hipuan ang mga ito. Take note, pag hinipuan ka niya pipigain niya ang bayag mo ng matagal. Pag babae naman, hinahabol niya o kinakagat ang mga ito. Parang allergic ba. Basta ang lahat ng tao, pag nakakasalubong ito ay dagling tumatakbo palayo.

Isang hapon, galing ako ng Mcdo pabalik sa eskwela, tahimik akong naglalakad. Nagpapantasya ng pinagnanasahan ko noong panahon na iyon. Hindi ko napansin na wala na palang mga tao sa paligid ko. Lahat kumaripas na ng takbo.

Ilang sandali pa ay may narinig akong parang umuungol. Alam niyo yung sa Resident Evil na mga laro pag may zombie sa likod mo. May ganung tunog kang maririnig pag malapit na si Pekto. At ayun na nga, pagtingin ko sa likod ko nakatayo sa likod ko si Pekto. Agad niyang sinunggaban ang bayag ko at pinisil pisil. Napaluhod ako, kasi ang sakit.

Looking back, nakakatakot yung experience ko sa kanya. Pero ngayong inaalala ko, nakakatuwa pala. Di ko kasi nasabi, ang mga tinatarget niya mga pogi sa school namin. Pag panget, kinakagat din niya.

Kaya di ko siya malilimutan ay dahil sa kanya, narealize kong pogi din pala ako.

Choz (Di talaga bagay sakin mag gay lingo).

SAME SHIT, DIFFERENT DAY

2011-09-02T23:52:00.000+08:00

LUNES
Isang hilera ang team namin kung saan ako nagtatrabaho. Nag-iisang lalake lang ako. Ang tanging tinik sa mga rosas.

Tuwing umaga pagdating ko sa opisina, lahat sila binabati ko.

"Good morning Carol, ganda mo ngayon ah. Mommy Rose, payakap naman! Missy, lalo kang sumesexy ah! Leah, smile naman dyan. Nona, good morning! Tet, mukhang blooming ang lovelife natin ah!"

Pero may isang teammate akong paboritong binibiro.

"Hi Chen, may nakapagsabi na ba sa'yong ang panget mo ngayon?"

"Hmp. Leche ka!! Lunes na Lunes mambubuwisit ka!!"

"Concerned lang ako. Mukha ka kasing pokpok ngayon. Ang kapal ng make-up mo," sagot ko.

Walkout ang drama lagi ni Chen tuwing nakikita ako. Score one for me.

MARTES
"Naks naman, nakasleeveless tayo ngayon Chen ah! May date?!"

"Hoy ikaw ha, wag mo akong sisimulan ngayon. Umagang-umaga maninira ka nanaman ng araw!" bati sakin ni Chen.

"Eto naman, pinupuri ka na nga, pikon pa rin," sabay ngiti. "Buti naman at wala ka masyadong kolorete sa mukha ngayon, di ka na mukhang bakla."

Binato ni Chen ang hawak niyang tissue sabay alis.

"Psst, huy. Prumeno ka naman. Babae pa rin si Chen," paalala ni Missy.

Kindat lang ang aking sagot.

"Pag ikaw nireklamo niyan," dugtong naman ni Nona.

Ngiti lang ang sagot ko sa kanila.

Ilang saglit pa ay bumalik na si Chen. Namumula ang mukha. Parang napipikon na. Kinurot ko ang kanyang braso.

"Nakakagigil braso mo Chen. Parang liempo lang. Ang sarap kagatin."

"Teeeeeeee Elllllllll!!!" sigaw niya.

Tiningnan ako ng masama ni boss. "Nagbibiruan lang boss," ang sagot ko.

MIYERKULES
Dahil naubos na ang mga kasabayan kong pumasok sa opisina, ang team ko na lang ang palagi kong nakakasama. Sa tanghalian man o sa gimikan.

"Alam mo, worried ako sa magiging girlfriend mo hijo," may pag-aalalang banggit sakin ni Mommy Rose habang kami'y kumakain.

"Bakit naman po Mommy?" tanong ko.

"Malamang natatakot siya kasi di ka marunong gumalang sa babae," sagot ni Chen.

Tiningnan ko lang si Missy, at parang isang switch automatic itong sumagot para sakin. "Mommy, in fairness naman dyan, nung sila pa ng ate ko, sobrang sweet naman niyan. As in perfect gentleman. Lagi nga kami may pasalubong dyan."

"Asuuuuus. Kung perfect gentleman yan bakit wala na sila ng ate mo?" paghahamon ni Chen.

"Ate ko yung problema. Loka-loka talaga yun. Playgirl. Tatlo silang pinagsabay nun."

Naalala ko yung nangyari samin ng kapatid ni Missy. Masakit yun. Minahal ko talaga siya pero niloko ako. Naloko ako.

Ngiti ng pagpapasalamat ang binigay ko sa kanya. Kindat ang sagot sa akin.

"Mommy, wag kayo sakin mag-alala. Dyan kayo kay Chen mag-worry. Yan yung mukhang tatandang dalaga. Kahit minsan mukhang pokpok yan, feeling ko virgin pa yan. Takot ata sa lalake. Tapos linggo-linggo may dala kang mga Cosmo magazines, feeling mo naman makakatulong yan sa'yo"

Tumayo siya at umarteng parang sasaksakin ako ng hawak niyang tinidor.

"Ikaw, sumusobra ka na ha!!! Ang bastos talaga ng bunganga mo!! Kalalake mong tao, ganyan ka magsalita! Ganyan ka ba pinalaki ng nanay mo?! Para kang bakla!"

Inawat si Chen ng aming mga kasamahan.

Kinabahan ako sa nangyari, pero okay lang.

HUWEBES
"Pssst. Lagot ka. Absent si Chen ngayon." bati sakin ni Tet.

"Ano bang nangyari sa inyo kahapon?" unang tanong sakin ni boss pagkakita sa akin.

"Wala po. Nagbibiro lang ako. Napikon na yata."

"Mag-sorry ka ha." paalala niya. Akala ko papagalitan ako. Buti na lang, hindi.

BIYERNES
Hindi ko na muna binati si Chen pagdating ko. Tahimik akong naupo sa kanyang tabi at nag-ayos ng gamit ko.

Buong araw, hindi niya ako kinikibo. Kakausapin niya ang lahat sa grupo namin. Pero pagdating sakin ay hindi niya kayang magbigay ng kahit isang tingin.

Hinabol ko si Chen nung papauwi na kami. Susundin ko na yung inutos sakin ni boss.

"Ano nangyari sa'yo kahapon? Bakit ka absent?"

Naglakad lang siya parang walang narinig.

"Hoy, napuno ka na ba sakin?" tanong ko.

Huminto si Chen. Nagpipigil ng luha. Ng galit. Nagsimulang mamula ang kanyang mga mata.

"Alam mo, fuck you ka!" simula niya."Ang lakas ng loob mong itanong yan. Fuck you ka! For six months, araw-araw mo akong binabastos. Araw-araw mong sinisira yung araw ko. And you have the nerve to ask me, napupuno na ba ako sa'yo! Fuck you!"

"Hey, sorry. Alam mo naman nagbibiro lang ako diba?"

Sinampal ako ni Chen.

"Tangina mo. Nagbibiro?! Araw-araw napapahiya ako sa mga ginagawa mo. Sa mga sinasabi mo. Alam mo ba na babae ako?! At alam mo kung ano ang nakapagpapainit ng ulo ko? Ang bait mo sa lahat. Bakit sa akin, hindi?! Tangina mo, isaksak mo sa baga mo yang mga biro mo!"

Ngumiti lang ako.

"Chen," simula ko. "you don't understand."

Isang sampal ulit. Nakatayo lang ako.

"Kung binigay ko sa'yo yung parehong trato na binibigay ko sa team, you wouldn't know na nasa iyo ang atensyon ko. Sorry, I know I'm being foul sometimes sa mga sinasabi ko sa'yo. Pero that's how I know you'll listen to what I say. Ang ganda mo kaya na walang make-up. I know you feel na you're medyo chubby, pero para sakin you're sexy.

"I'm sorry I've been giving you the same shit everyday. But the truth is, hindi ko alam kung paano ko ipaparamdam sa'yo na I like you."

Tumawa siya ng malakas.

"Feeling mo sasagutin kita after all that you did to me?! Ha!"

Ngumiti ako.

"Chen, nagpapapansin pa lang ako. But now I've got your attention. You'll change your mind."

Tinaasan niya ako ng kilay at nagsimulang lumakad palayo.

"Chen, manliligaw pa ako!" pahabol kong sabi sa kanya.

Sabi ko sa sarili ko, magbabago din ang isip nito.

*************
Hindi ko alam kung qualified pa ako, pero para ito sa patimpalak ni L na may temang Same Shit, Different Day.

Alam ko medyo napahaba ito, kaya kung di niyo binasa ito ng buo, i-wish niyo na lang ako ng good luck.

ANO BA ANG BAGO

2011-08-29T20:37:00.000+08:00

Dahil si Gillboard ay:

Inggitero

Feelingero

Mahilig makisali sa uso

Medyo uto-uto

Kuripot

Kaya nang ma-offeran ng bagong mapagkakagastusan, hindi na ito nagdalawang-isip. Sayang ang payment terms.

Gusto niya kasing pag sinabing Gillboard, ang masasabi ng mga tao:

Blogger

Gas Boy

Taong Grasa

Maginoo

Gwapo

Pumayat ng todo

at ngayon... Photographer pa.

Kailangan nga lang maging praktisado

Naku, mukhang mamumulubi na ako

ONLINE LOVE AFFAIR

2011-08-22T11:27:00.003+08:00

I was asked by a colleague who knows that I'm an active blogger if it is possible for a person to fall in love just reading the works of others here in the blogosphere. I think she wants to use this as a means for her to find true love.

I immediately said yes. It is possible. I remember one time I wrote about my imperfections and there was someone brave enough to ask me out on a date. It turns out the reader found me interesting. But I did not reply. The blogger was not my type.

Let's face it, this world is full of really talented writers, creative poets, romantics and uber cheesy bloggers. At one point or another, you'll find him or her attractive. Maybe not physically. But intellectually you find yourself fascinated and interested in the person behind the written works.

Idealistic as it may seem there have been a number of bloggers who met and fell in love with fellow bloggers. Now, whether they'll stay together or not, that's the question.

But it is possible to be attracted with just the writer's words. If you ask me, I could name a few people in the blogosphere (not just on my bloglist here) that I'm attracted to intellectually. I like the way they write. I love their wordplays. I'm at awe with their wit and I'm spellbound by their stories. It's sort of a crush on a different level.

I've only met a few of them personally, and other than exchanging comments here and there, we have no other means of communicating with each other.

Realistically speaking, I don't dwell too much on these crushes. I know most of the time, people who write under pseudonyms don't necessarily reflect who they really are in person. Sometimes a blog is just a way for a writer to become what he or she wants to be. When in real life they're far from what they say they are on their works.

This medium is still young. Alot has yet to happen. If history taught us one important lesson is that nothing really is impossible.

But for bloggers, apart from enjoying the benefits of writing, finding the one in this medium is just the icing on the cake.

MAY MAIKUWENTO LANG

2011-08-18T07:25:00.000+08:00

Dahil malapit nang umalis ng bansa si Paris Hilton, naisip kong magsulat ng something na may kinalaman sa kanya. Kaya ang post na ito ay tungkol sa mga bus. Sa pagcocommute ko.

Nung huling post ko naikwento ko si Ateng "What's the fuck?!" Nagulat lang ako't mabilis akong nakaencounter ulit ng kwentong bus. Yung iba dito repost ko na lang, mula sa kaluma-lumaang mga post ko pandagdag lang.

Kelangan ko lang itong isulat ngayon kasi baka makalimutan ko, magandang mailathala na siya ngayon habang fresh pa sa isip ko yung mga nangyari kanina habang papauwi ako.

***********************
Kanina pauwi ako ay napasakay ako sa bus. Dahil medyo puno na ito, sa may bandang likuran na ako umupo. Dalawa lang kami ni kuya ang nakaupo dun.

Si kuya, mukhang galing construction lang. Medyo nanlilimahid. May konting amoy, pero tolerable naman. Sa totoo lang, wala naman talagang pakialaman pagdating sa biyahe. As long as hindi ako naiistorbo, okay lang ako.

Habang binabaybay namin ang Buendia, dumating si Manong Konduktor (MK) para maningil ng pamasahe. Buo ang pera ko, kaya wala na akong sukli habang si Kuyang Construction (KC) naman ay bente ang binayad.

Sosyalin yung bus, EFTPOS yung ticket, di na nila kelangan magsuot ng condom sa daliri para mapunit ang mga ito. Demakina na siya. Ang siste nga lang, kulang ang sukli ni MK kay KC. Kung sasakay ka ng Ayala pa-Baclaran dose lang ang isisingil sa'yo.

Medyo nahirapan ata magbilang si KC kasi medyo matagal niya narealize na apat na piso lang yung sukli sa kanya (oo nakialam ako, binilang ko yung barya niya). Dahil nga slow, medyo nakalayo na si MK samin. Kaya tawag naman si KC.

"Kuya."

Dedma.

"Kuya!"

Wala pa rin.

"KUYA!!!"

Di pa rin pinanain.

Nafrustrate na si KC, kaya bigla itong nagsabi. "Eeewww!! Eeewww!! Eeeww!!" na para bang tumatawag ng ibon o diwata.

Eto ang punchline, saka lang lumingon si MK sa kanya. Bigla akong lipat ng upuan dahil di kinaya ng powers ko. Kung nakainom ako ng tubig nung panahong iyon, malamang lumabas na sa ilong ko iyon.

***********************
Noong panahong sa Ortigas pa ako nagtatrabaho, may mga araw na inaabot ng dalawang oras ang byahe ko pauwi. Minsan dahil sa pagod o kaya'y sa stress, imbis na magngitngit ako sa galit dahil sa trapik, ay natutulog na lang ako.

Summer nun Ate Charo. Tanghaling tapat. Mainit. Matao. Kaya namili ako ng bus na sasakyan ko. Gusto ko yung medyo bago dahil malakas ang aircon nito.

Malas ko lang at di lang ako ang nakaisip ng ganun. Dun sa nasakyan kong bus, medyo punuan. Swerte naman dahil nakaupo pa rin ako.

Dala na siguro ng pagod Ate Charo, nakatulog ako. Ng Mahimbing. Yung tipong tulo laway. Di katagalan may kumalabit sa akin.

Iritable, tiningnan ko ng masama yung gumising sakin. Yung konduktor. Naniningil. "May tiket na kayo ng boypren mo?" sabi sakin ni Manong Konduktor. Ang bilis ng pangyayari Charo, naramdaman ko na lang may tumulak sa ulo ko paitaas. Nakasandal pa pala ang ulo ko sa balikat ng katabi ko.

Hiyang-hiya ako nun, pinagtitinginan kami ng mga katabi namin. Pinagchichismisan. Napalingon ako sa katabi ko, at nagsorry. Okay lang daw. Alam ko nakatulog din yun dahil ramdam kong nakapatong ang ulo niya sa ulo ko. Para lang talaga kaming magsyota.

Ngayong naaalala ko yung nangyari, naisip ko mukhang bagay din naman kami nung katabi ko. Tisoy siya, gwapo naman ako. Kaya siguro kami napagkamalan ni Manong Konduktor.

***********************
Huli na 'to.

Meron talagang mga tao na insensitive pagdating sa bus. Yung tipong alam mo nang mataba si Ate pero sa di siya umuusog sa upuan. Gusto niyang yung huling uupo ay dun sa gitna (pag tatluhan) o sa may bintana (pag dalawahan) ang pupuwestuhan.

Isang gabi, may nakasabay akong Ms. Insensitive (MI) na nakakilala ng katapat niya.

Sa Baclaran, may mga bus na masiba at naghihintay na mapuno ang sasakyan bago lumarga. Maarte nga ako pagdating sa mga bus, at dahil maaga naman ako pumapasok, ayos lang na maghintay ako basta kompurtable ang nasakyan ko. Sa may dalawahan ako palagi umuupo.

Sa tapat ko ay isang dambuhalang MI. As in may katabaan talaga si Ate. Mga tipong babaeng kasize ni Chokoleit. At dahil feeling ko ay call center girl si ate, may pagkamaarte din ito. Dahil siguro mukhang nakakatakot si MI at hindi siya talaga gumagalaw sa pwesto niya sa dulo ng tatluhang upuan (di sa bintana, sa may gitna) walang naglalakas loob na tumabi sa kanya.

Sakto nung mapupuno na ang bus, may dumating na magkasintahan. Dahil gusto siguro nilang magkatabi at halos puno na yung sasakyan, wala na silang choice kundi tabihan si MI. Eh nagmamatigas ang hitad, di gumagalaw, sumideview lang para makadaan yung babae.

Eh hindi kasya si girlfriend, nagtitinginan lang sila, si girlfriend hoping na umusog si MI. Pero matigas pa rin. Ayaw gumalaw. Napikon si boyfriend at biglang sumigaw "EH TANGINA AYAW MO UMUSOG ANG TABA MO NAMAN!!!" sabay hila sa kasintahan at bumaba sila sa sasakyan.

Ikaw ba naman, makarinig ka ng ganyan, hindi ka ba matatawa? Ako mababaw lang ako kaya di ko talaga napigilan. Pagtingin ko sa tabi ko kay MI. Nakatingin ito ng masama sakin. Nanlilisik ang mata. Napikon siya dun sa sinabi ni kuya, pero mas napikon ata siya kasi natawa ako.

Napatingin ako bigla sa bintana nun. Takot ko lang baka upuan ako nun. Payat pa naman ako noong mga panahon na iyon.

Ang uncomfortable nung ride na yun. Feeling ko naririnig ko si ate bumubulong ng mga dasal ng mga mangkukulam sa tabi ko.

***********************
Sa mga naliligaw sa tahanan kong ito, kung nagugustuhan niyo po ang mga kwento ko, paki-like naman yung Facebook Page ko. Di ako normally magrerequest sa inyo, pero natutuwa lang talaga ako dahil ngayon lampas 100 na ang mga kasapi nito.

Salamat pala sa mga sumali at nag-like na! Nakakapagpataba kayo ng pumapayat kong puso.

CHOOSY AKO MAY REKLAMO

2011-08-15T22:43:00.000+08:00

Sa totoo lang, pasensyoso ako. Hindi ako iritable. Hindi ako madaling mainis. Pero tao lang ako. Minsan madaling mapikon. Minsan kahit walang dahilan, may kaiinisan. Gaya na lang ng mga ito. Tao nga ako, hindi ako santo. Meron talagang mga bagay na nagbibigay ng dahilan para sakin na magtaas ng kilay.

Hindi ako perpekto, pero ayaw ko talaga sa mga ito...

FEELING CONIO
Papasok sa opisina, sa schedule ko, hindi mo talaga maiiwasang may makasabay na mga Call Center people. Ito ang nangungunang source para sakin ng mga taong feeling conio. Naiintindihan kong sa mga call center, uso ang English Only Policy. Pero sana nilalagay sa lugar. Magaling ang tenga kong maka-spot ng tunay na conio at nagkuconio-coniohan.

Gaya ng nakasabay ko sa bus, nung isang linggo. Dalawang babae, medyo maingay na nagkukwentuhan. English. Eh may bumangga kay ate nang hindi sinasadya. Biglang napasigaw si ate, "What's the fuck?!"

Naman. Alam na!!!

GRAMMAR / SPELLING NAZI AKO
Hindi naman ito sa lahat. Naiintindihan ko na nakakalito ang Grammar, yung mga subject-verb agreement. Kahit ako, hirap dito. Kaya nga tagalog ang blog na ito. Medyo mahilig ako sa redundant words.

Anyway, ang mga kinaaasaran kong mga bobo sa grammar ay yung mga mas nakakaangat sa akin. Sa trabaho at mas lalo na sa mga nag-aangat-angatan. Yun bang mga feeling magaling. Mga napromote lang akala mo na lobo sa laki ng ulo, pero pag nagsulat ng mga business letters ay walang-wala. Maeengganyo ka bang magtrabaho kung makakakuha ka ng sulat na gaya nito:

"Please take a look at the order. Indorsing this to your division."

FEELING CLOSE
Eto lang sa akin. Hindi ko naman nilalahat. Gaya nga ng sabi ko dati, oo judgemental ako. Pero kapag may isang tao na hindi ko pa masyadong kilala, at tinatawag akong "friend" ay lumalayo na ako. Yung tipo na kung kausap ako ay ganito sinasabi: "uy friend, halika dito tikman mo ito."

Hindi ko alam ha, sa akin lang 'to. Pero ang tingin ko sa mga taong ganun, medyo epal at hindi mapagkakatiwalaan. Ewan ko. Personal na opinyon lang naman ito. Feeling ko, susunod nilang sasabihin sa'yo "uy friend, pautang naman" o kaya "uy friend, bilhin mo na 'to, mura lang, kaluluwa mo lang kelangan mong ibayad."

Siguro nadala lang ako sa mga taong sinasabihan ako ng ganyan. Either nauutangan ako (at tinatakbuhan) o kaya'y nabebentahan ng mga bagay na di ko naman kailangan dahil napilit ako. Off lang talaga sakin ang nakakarinig ng ganun lalo na kung hindi ko naman friend.

Choosy kasi ako.

Kayo, anong ugali ang kinaiinisan ninyo?

PARANG HAYSKUL LANG

2011-08-09T19:46:00.001+08:00

"Dali na kasi, pahawak na ng kamay," hiling ni Bert kay Adelle matapos isara ang pinto.

Hinila ng babae kamay palayo sa kasama.

"Asuuuuuuus, nagpapakadalagang pilipina ang sinta ko," tukso ng lalake.

"Yiiiii, may mga tao sa labas Bert baka marinig tayo," babala ni Adelle.

"Bakit ba matatanda na tayo Adelle. Wala ng pakialam yung mga yan kung anong gusto nating gawin. Wala na rin naman tayong mga magulang na magsusuway satin." Pilit nilalapit ng lalake ang mga labi sa babae.

"Anubaaaaa! Baka biglang bumukas yung pinto Bert," umiwas ang babae.

"Nakakandado na yang pinto, wag kang mag-alala," kinindatan ni Bert si Adelle.

"Sigurado ka?" tanong ng babae.

Tumayo si Adelle, dahan dahang lumapit sa pintuan at tiniyak na nakakandado nga ito. Pagtalikod niya'y biglang may humawak sa baywang niya. Niyakap ito ng mahigpit.

"Ano ba Bert, nakikiliti ako!!! Hihihihihi!" pilitin man ni Adelle ay hindi maitago ang kilig.

Nagpupumigil man ang kapareha, alam ni Bert na nagugustuhan ni Adelle ang ginagawa niya. Hinalikan niya ito sa leeg. Hinalikan ng maraming beses habang nakakapit ito sa baywang. Alam ni Bert na wala nang kawala ang kapareha. Bibigay din siya.

"Bert!!! Tama na!! Hihihihi." hagikgik ng babae.

"Asuuuuuuus Adelle. Wag ka na magkunwari alam ko naman gusto mo 'to diba?" pinaliguan ni Bert ng maraming halik sa leeg ang kapareha.

Tok tok tok.

May kumatok sa pinto.

"Sino yan?" dismayadong tanong ni Bert.

"Looooloooo, inom na daw po kayo ng gamot ninyo sa rayuma!!!" sigaw ng isang bata sa kabila ng pintuan.

"O siya apo... Lalabas na." sagot ng matanda.

"Halika na Adelle, mamaya na lang ulit tayo magkulitan." kinuha ng matanda ang kamay ng asawa at sabay na lumabas at binati ang bata.

********************
Sinisipag akong magsulat ngayon. Hayaan niyo na, minsan lang ito.

TIMELINE

2011-08-09T00:03:00.000+08:00

Engel's timeline after he created this blog two years ago.

August '09 - Started this second blog anonymously. Followed and got followed by other pink bloggers.

September '09 - Became fully engrossed in this home. Posted more regularly and got more regular readers and commenters.

October '09 - Not anonymous anymore. Met a blogger and after a day became his beau.

November '09 - Not a month after, they broke up.

December '09 - Because of the mess that was his lovelife, attempted to say goodbye. Took him a week to come back.

January '10 - Started flirting with other bloggers. Other bloggers started flirting back.

February '10 - Met 5 bloggers on his birthday. Had a huge crush upon meeting Lukayo, Johnny

Cursive and Maxwell.

March '10 - On his third day of making spontaneous decisions, decided to close down this blog... again.

April '10 - Took him three weeks this time to come back to writing. Courting the Kid more aggressively this time.

May '10 - Sex blogs started to grow. I blamed Soltero (just kidding). Oh, and Engel's not single anymore (seriously this time). Finally met birthday boy Nyl and Kane.

June '10 - Nothing much happened.

July '10 - Bought a Playstation 3 console.

August '10 - Started posting about relationship. Wrote about sex life. Wrote about sex. Fail!!! Iurico told me he hated me one time because he thought I did something. Got promoted.

September '10 - Makmak's dilemma with his "love life" reached a climax. Became constant companion during Thursday mass in St. Jude.

October '10 - Finally opened up about on the truth about an ex.

November '10 - The Kid started writing for this blog. Readers got a taste of the nosebleed. I guess except for Red the Mod and Kaloy. 6th lunaversary with the Kid.

December '10 - Met with alot of bloggers. Formed a huge crush on one that became his friend. Crush had to end. Still in love with the Kid.

January '11 - Met one anonymous blogger who Engel had a huge crush on since 2008. Finally put a face on that smiley he used to hide his face in when he posted pictures of himself. Gorgeous gorgeous man. Promised this will be the year he'll lose weight.

February '11 - Quiet birthday with blog friends. A schoolmate got killed by a couple of kids he met in Malate. Initial findings say robbery was motive. Mourned death by eating. Got promoted again.

March '11 - No blog posts. Writer's block. Probably know readers got tired of reading every single significant event in relationship that's been chronicled. Busied himself by eating more.

April '11 - Posts became seldom for both blogs. Gave other bloggers time to shine. Not updated anymore on happenings in blog world.

May '11 - Celebrated 1st year anniversary with Kid... separately. I had to attend to a friend's wedding in Boracay, and the Kid didn't have money to follow. Oh yeah, and friendship with a blogger friend ended because he groped my Kid.

June '11 - After not being able to look at his Boracay pictures, decided to finally start losing weight. Annual Physical Exam showed, he finally reached 200 lbs. Disgusted with himself.

July '11 - Lost 20 lbs!!! Celebrated by eating.

August '11 - Have not looked in the scales yet, but is already in the 170's range. 177 the last time I looked. Celebrated two years of Engel.

Happy blog birthday to me!!!

WALANG SPOILER: ANG BABAE SA SEPTIC TANK

2011-08-08T20:39:00.004+08:00

Bibihira na lang yata ang mapapanuod mong pelikulang tagalog na makapagpapaaliw sa'yo. Kung manunuod ka ngayon, puros romantic comedy na lang ang pagpipilian mo. Tatak ito na bumagsak na ang pelikulang Pilipino.

Sa mga indie films ka na lang yata makakakita ng mga kakaibang kwento. Pero kahit ang mga ito, ay maraming temang magkakatulad. Kung kwentong pag-ibig sa mainstream na mga pelikula, tungkol naman sa kahirapan o kaya nama'y kabaklaan ang sa mga indie.

Kaya minsan nakakawalang gana manuod ng pinoy na mga pelikula.

Pero minsan, may mga dumarating na direktor o manunulat na maghahatid ng isang pelikulang kakaiba. Hindi lang mamumulat ang iyong mga mata, pero sobrang maaaliw ka pa. Yan yung naramdaman ko nang mapanuod ko ang "Ang Babae Sa Septic Tank" ni Marlon Rivera.

Without getting to the specifics, isa itong parody kung paano gumawa ng isang indie movie. Kung tutuusin, wala siya talagang kungkretong kwento. Kung meron man, tungkol ito kung paano in-imagine ng direktor, producer at production assistant ang kanilang obrang pinamagatang "Walang Wala" na pagbibidahan ni Eugene Domingo.

Ang husay. Sa totoo lang, ito lang ang masasabi ko tungkol sa pelikula. Henyo ang pagkakasulat nito. At sobrang galing ng bidang si Eugene Domingo. Bagay nga na nakuha niya yung award bilang pinakamahusay na aktres para sa pelikulang ito. Sumakit ang tyan ko.

Ang pinakapaborito kong eksena eh yung part kung saan in-imagine nila kung paano ang magiging hitsura ng pelikula kung ibang artista ang gumanap nito. Dito ako sobrang napahanga sa pelikula. Napaka-creative. Mapapabilib ka sa husay ng imahinasyon ng nagsulat (Chris Martinez) at nagdirehe nito. Di ko na sasabihin kung sino-sino ang mga artistang nagcameo pero kaabang-abang ito. At dito mo marerealize na bagay nga talaga si Eugene para dito.

Ang dami kong natutunan sa pelikulang ito. Ang tatlong klase ng pag-arte (ito yata ang pinagbasehan ng pagkapanalo ni Eugene). Meron din akong natutunan sa paggawa ng pelikula gaya ng "the shakier the camera, the better the film."

Sobrang tumatak din ang ilang bida sa pelikula, sina JM de Guzman at Kean Cipriano ay magaling din. Kahit yung Production Assistant, kahit wala siyang linya, ay mapapansin mo din. Ang paborito ko yung kupal na direktor na kinaaasaran nila. Dun sa eksenang yun yata muntik nakong mapautot sa kakatawa.

Kung meron man akong pupunahin, dun lang siguro sa musical number ng pelikula. Masyado siyang humaba.

Pero all in all, mataas ang marka para sa akin ang pelikulang ito. Hindi man ito yung tipo ng pelikulang pwedeng ipanglaban sa mga international film festivals (ika nga ni Kasintahan masyado kasi siyang rooted sa Philippine Culture kaya baka di ito magets ng mga banyaga) ay sulit naman ang ibabayad mo dito. Kalaban man nito ngayon sa sinehan ang mga pelikulang Rise of the Planet of the Apes, Harry Potter at Captain America, ito muna umpisahan ninyo.

PAALALA LANG: MINSAN NA LANG PO TAYO MAGKAROON NG MATINONG PELIKULA, SANA SUPORTAHAN NIYO NAMAN AT WAG MAMIRATA!!!

RATING: 9.5 out of 10

KWENTONG MRT

2011-08-03T03:48:00.002+08:00

Isang gabi, pauwi ako sa bahay namin sa katimugan ng syudad, sumakay ako sa huling byahe ng MRT. Ayokong magbus dahil nakakatakot maglakad sa Cubao. Mga mandurukot dun kahit mukhang dukha na gaya ko ay pinapatulan at ninanakawan. At ang tagal ng byahe. Mabilis at safe sa MRT para sakin.

Maluwag ang mga huling byahe. Tuwang tuwa ako nun dahil maraming bakanteng upuan. Hindi siksikan. Hindi ako mahihipuan.

Pagdating namin ng Santolan, may isang mama ang pumasok. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, sa kabila ng kaluwagan ng tren at dami ng bakanteng upuan, si kuya ay tumayo sa harap ko. Mukha siyang macho dancer. Naaalala ko nakaitim na see-through na sleeveless shirt siya. Amoy pinaghalong Safeguard at baby powder. Oo, ako na ang judgemental.

Natatakot akong tingnan siya. Baka ano ang gawin sakin. Sino ba namang matinong tao ang tatayo sa harap mo kahit na maluwag ang tren? Yung mga may masasamang intensyon lang, sa isip-isip ko.

Dumaan ang Ortigas, ang EDSA Central, maraming nagbababaan. Lalong lumuluwag, pero si Kuya di natitinag, parang rebultong nakatayo sa aking harapan. Natatakot akong tingnan siya baka kung ano ang isipin ni Kuya.

Pero isang saglit ay ako'y napasulyap sa kanya. Nagkita kami ng mata sa mata.

Mukhang may balak nga si kuya, dahil hindi niyia pinalampas ang pagkakataong iyon. Nang ako'y nakita niyang tumingin sa kanya, ako'y nginusuan niya. Shet, gusto niya ba akong halikan?! Mukha ba akong bading? Mukha ba akong pumapatol sa mga nakikilala ko sa tren na amoy Safeguard at baby powder?!

Walang takot, pinakita ng mukha kong nandidiri ako sa ginagawa niya. Pero matigas si Kuya, nginusuan niya ako ulit. At sa pagkakataong ito, nakaturo ang nguso niya sa pagkalalaki ko.

Kahit anong angas mo, gawan ka ng ganun ni kuya, at hindi ka lasing, matatakot ka. Mabilis na lumipat ako ng upuan. Nakakakilabot na.

Pagdating ng Ayala Station, halos wala na talagang mga tao. Sampu na lang siguro kami dun. Tumabi sa akin si Kuya.

Pinagpapawisan ako. Gusto ko magwala sa loob ng tren. Pero natatakot ako, mas malaki katawan niya.

Linapit niya ang mukha niya sakin at bumulong, "bukas zipper mo at butas brief mo."

Nginitian niya ako at bumaba ng Magallanes.

Ahhhh yun pala ang tinuturo ni Kuya.

Akala ko pa naman ang pogi ko na.

Yun lang pala.

ASSUMPTIONS

2011-07-29T02:31:00.000+08:00

A recent conversation with some friends got me thinking of some of my most embarassing moments.

It was way back when I was still renting in Marikina. You see, I used to travel from apartment to our home on weekends. But there was this one night that I had to go home late because of some gimmick I went to with my housemates.

I didn't want to take the bus back because it was a very long ride from Cubao to Baclaran. And I had to run from LRT2 to the MRT to reach the last ride.

Fortunately, I made it. And as it was the last train for the night, the cart was practically empty. A station later, a guy came in. He's cute if you're into guys who look like strippers. He certainly dressed like one. I still remember he's wearing a black see-through sleeveless shirt.

Upon entering, we immediately made eye contact. I was not into the guy, but apparently for him it may have meant that I was. So, in the midst of an almost empty cart he decided to stand up in front of me. It was a very uncomfortable ride. Me, seated, and his growing cock starign right back at me.

Station after station people started going down, yet he still did not move. I was afraid to look at the guy because he might take it as a sign that I'm into him.

But the moment I did, I saw him immediately purse his lips. Did he signal me to give him a kiss? Did I look obvious that night? Did I look like the type who'd make out with a guy who makes out with people he meets on a train?

I am now. But four years ago, I was the virginal type. I gave him a look of disgust. But he still pursed his lips, pointing towards my crotch.

That time I got really scared so I left my seat and transferred a couple of benches away from him. After Buendia Station, he sat beside me.

He whispered, "butas brief mo. Bukas din ang zipper mo." He smiled, then got off on Magallanes.

So that's why he was pointing his lips on my crotch.

Yes, I wear holey undies. I'm an exhibitionist that way.

MY 7 LINKS PROJECT:

2011-07-28T04:59:00.000+08:00

Dahil siguro napapansin ni Chyng na hindi nako masyadong aktibo sa blogosperyo nitong mga nakalipas na mga buwan, eh naisipan akong bigyan ng assignment. Medyo marami-rami na rin akong nakikitang mga post na gaya nito sa paglilibut-libot ko. Magsisilbi ata itong paraan para makita ulit ng mga mambabasa ang ilang mga post na karapat-dapat na mabasa ng mga walang magawa kundi makibalita sa buhay ng ibang tao.

Pasensya na kung wala akong link-link mula sa pinanggalingan nitong proyekto na ito at kung hindi ko na itatag yung ibang mga kapwa ko blogero. Busy kasi ako sa trabaho.

Anyway, simulan na natin 'to.

MOST BEAUTIFUL POST
Kwentong Ondoy
Kung meron akong isang post na ipagmamalaki ko, ito na siguro yun. Inspirado akong magsulat lalo na nang makabasa ako ng isang post tungkol sa kanyang karanasan noong bagyo mga 2 taon na ang nakakaraan. Naisip kong gawan ito ng kwento. Hindi ko inakala na maraming maaantig dun sa kwentong sinulat ko. At mas lalo akong nagulat na maraming nag-akalang totoong kwento ko ito. Sa totoo lang, hindi kami binaha nung dumating si Ondoy. Ni di man lang pumasok sa gate namin yung tubig. Gusto ko lang noon magkaroon ng maikukwento noong panahon na iyon.

MOST POPULAR POST
Para Dumami Ang Blog Hits Mo
Kung paramihan ng hits ang pagbabasehan, masasabi kong Ang Kwento Ng Gabi ang may pinakamaraming nagdaan. Ito ay nakita ko nang ipinaskil sa iba pang mga blog. Pero hindi siya para sakin ang pinakapopular. Ang basehan ko nito ay kung gaano karami ang naging mga malalaman na kumento ang dumating sa post na iyon. Basta nagsulat ako tungkol sa pagsusulat o pagbablog, medyo marami ang nagbabasa nito. Pero sa lahat ng blogging post ko, ito ang may pinakamaraming response. Hindi ito seryosong post. Sa ingles ito'y isa lamang satire. Pero mukhang merong mga sumeryoso sa mga pinagsususulat ko.

MOST CONTROVERSIAL POST
Epic Fail: Mga Kwentong Kamunduhan
Alam naman ng karamihan na ang dalawang blog ko ay wholesome. Na hindi ako nagsusulat ng mga kalaswaan para sumikat di gaya ng ilan-ilan dyan. Kaya marami ang nagulat ng isang araw ay nagpost ako ng aking mga kwentong kamunduhan. Di naman talaga ito kwentong aabot sa punto ng "kamunduhan" kaya nga may Epic Fail. Pero hindi ito yung tipo ng post na manggagaling sa isang manunulat na kagaya ko.

MOST HELPFUL POST
Anong Gusto Ng Mga Lalake
Naipaskil ko ito noong mga panahon na baguhan pa lang ako, at ang nais ay sumikat sa blogosperyo. Noong mga panahon na feelingero ako at nagpapaka-Joe D'Mango. Di ko alam kung sa totoo ay helpful nga ito, pero pag sinisilip ko kasi minsan kung paano napapadpad dito ang mga galing sa Google, ang mga inquiries nila ay "Paano Ako Magugustuhan ng Lalake." "Anong Gusto ng Lalake" "Type ng Lalake". In fairness naman sa post na ito, medyo sang-ayon naman sa mga sinabi ko ang mga nagkukumento tungkol dito.

A POST WHOSE SUCCESS SURPRISED YOU
Travel With Jaja
Noong mga panahon na baguhan pa lang ako, ito yung unang post ko na nagkaroon ng pinakamaraming kumento. Ito ang dahilan kung bakit noon ako ay nagkaroon ng tag for Featured Friend. Siguro hindi naman ako dapat magtataka kasi isang magandang dalaga ang fineature ko. Dito yata nagsimula akong magkaroon ng mga regular na mambabasang maton. At noong mga panahong iyon, sobrang saya ko na na may napapapadpad at napapadalas sa aking tahanan.

A POST YOU FEEL DIDN'T GET THE ATTENTION IT DESERVED
Pop Culture
Ito ay iisa lamang sa mga post na kung ako ay masusunod ay sana napapansin. Sa mga post na ganito lumalabas kung sino ako. Isang geek na mahilig sa pop culture. Dito ko pinupromote ang mga paborito kong palabas sa telebisyon. Pelikula. Video games. Alam kong ang karamihan ng mga tao ay walang panahon sa mga ganito dahil may iba silang pinagkakaabalahan. Hindi naman lahat ay makukumbinsi natin na gustuhin ang hilig natin. Pero nararamdaman ko ang tunay na saya sa pagiging isang blogger tuwing merong nagsasabi na "nabasa ko sa blog mo nung prinomote mo yung Game Of Thrones o Walking Dead... tapos nung napanuod ko, tama ka astig nga."

THE POST YOU ARE MOST PROUD OF
Bulalakaw
Marami akong post na maipagmamalaki ko. Yung nga lang mga post na pinaplagiarize ng isang blogger dyan hanggang ngayon, kahit walang paalam sakin, the fact na ninanais niyang angkinin yung mga sulat ko ay nakakapagpataba na ng puso. Ibig sabihin meron akong mga sinusulat na may sense. Pero itong post na ito, isang kwentong kathang-isip lamang ay natutuwa ako. Isang araw kasi, may nagkwento sakin na nagkalat sa opisina nila ang sinulat kong ito. May naglink sa facebook ng post ko. At nakakatuwa pa yung mga kumento nila. Naiintindihan ko kahit Cebuano yung mga kumento. Ito ba ang pinakamagandang naisulat ko? Hindi naman siguro. Pero yung the fact na alam mong umiikot sa labas ng blog mo yung gawa mo, that's something to be proud of.

Di nako magtatag. Pasensya na Chyng ha. Alam mo naman na hindi ako ma-tag na blogger. Gusto ko lang magsulat. Kung gusto niyong sumali sa proyektong ito. Go lang. Ang sarap balikan ng mga post nating may laman.

MY TOP FILMS: HARRY POTTER

2011-07-18T22:20:00.001+08:00

By this time, I'm pretty sure that everyone who's read the series have already seen the last installment of the Harry Potter film franchise.

I'm not going to write a review anymore as I'm sure that everything that needs to be said a bout the movie has already been written. And I'm a few days too late, if I wanted to write a review, I should've done it when it opened last Thursday.

But I still like to write something about Potter. And since all of the films have already been shown, I thought why not list the order of my favorite Potter films. So here's how I would rank the Harry Potter movies.

8. HARRY POTTER AND THE CHAMBER OF SECRETS (2002)

This is my least favorite of the film franchise. It's not at all that bad. I thought that the film was funny. It had some great effects specially towards the end when they were about to fight the basilisk. And Kenneth Branagh as Professor Gilderoy Lockhart was just comedic gold. I think he stole all of the scenes where he was in, in this movie. It was pretty much loyal to the book, but I thought that there were alot of important scenes from the book that did not make it in the film version. But the thing about the first sequel is that it's forgettable. Or I just didn't like this story. It's also possible that Dobby was really annoying in this movie.

7. HARRY POTTER AND THE GOBLET OF FIRE (2005)

Yeah, this film is notorious for introducing Robert Pattinson to the whole world. Not that I'm a fan (because I'm not), but apart from his stint as Cedric Diggory, I thought that this film is one of the most disappointing adaptation from the novel. The book is one of the longest in the series, yet the film is actually one of the shortest in the franchise.That basically means that alot of scenes in the book did not have a film version. As annoying as Dobby was in the books, he had quite a large role in the story. He didn't even show up in the movie. I was also hoping for some scenes with Viktor Krumm trying to woe Hermione, but none of it were made. The film was just so disappointing.

6. HARRY POTTER AND THE ORDER OF THE PHOENIX (2007)
The book version is one of my favorites in the whole Potter lore. This was a very important book. But the movie was very disappointing. Just like in the fourth, alot of important scenes from the book did not make it in the film. Alot of scenes felt disjointed, and some of the more important ones felt rushed. They hyped first kiss between Harry and Cho was supposed to make us feel all jittery and excited. But for me it was more meh. Even the death of Sirius Black did not have that gut wrenching feel that it should've had. I had a lot of expectations for this one, and I was let down big time. But I loved how this feel started to be dark and grim. The one thing from the book that David Yates got correctly.

5. HARRY POTTER AND THE DEATHLY HOLLOWS PART 1 (2010)

For the length of this film spent with Harry and friends trying to find Voldemort's Horcruxes, this films still missed alot of really important scenes. They left out some nice scenes prior to Bill and Fleur's wedding. They left out Tonks' parents. In the book, Harry and friends stayed at Sirius's place for a number of chapters, but in the film they were only there for a few minutes. I haven't actually finished reading again the last book so I'm sure I missed some things, but after seeing the film I was left wanting more. And I guess that's also it's film's strength. It made me want the conclusion more. This film has beautiful locations and for the first time, it made Harry's mythology feel grand. And for the first time in Harry Potter history, this film made me care for the characters that died. Even if it was just the bird or that annoying elf.

4. HARRY POTTER AND THE HALF BLOOD PRINCE (2009)

People said that this film was boring. I agree, in terms of storytelling, the sixth film in the franchise was done basically to set-up the pieces for Harry and Voldemort's last battle. This is not an action packed film. I think it only had about two or three big fight sequences. By this time I've let go of my expectations about death scenes. The Harry Potter films don't really make a big deal about the death scenes, so I wasn't that disappointed when Dumbledore died in this film. But what I liked about this book is that it's really beautiful. I love the shots from the castle. The cinematography. The darkness of this film. This isn't necessarily the best film, but for me it is one of the most loyal to the book. I'd say of all the films in the franchise, this was the one that could be described as artsy. And that is the strength of the Half Blood Prince.

3. HARRY POTTER AND THE DEATHLY HOLLOWS PART 2 (2011)

David Yates directed four of the eight films, and this was his best one. The last one. I don't know, maybe it's because of the emotions it brought out (specially because this was the final Potter movie). It could be because the action and adventure in this film were really epic. It might be because alot of characters had their moment to shine in this movie (Neville was really a bad ass in this one). It's possible because Alan Rickman delivered his best as Snape as well as Maggie Smith as Professor McGonagall. It could also be because this film almost made me tear up a little. Or it could be simply because this is a great movie. It's not a complete film, and would be better seen together with the first part, but it did not fail to capture the Potter magic one last time.

2. HARRY POTTER AND THE SORCERER'S STONE (2001)

To be honest, all in all, this film cannot hold a candle against alot of the sequels made after this was done. But it is high in my list simply because this introduced me to the world of Harry Potter. It left me awestruck just like the young wizard as he took his first step in King's Cross' platform 9 3/4. It made me believe in magic. It made me wide eyed with wonder upon seeing Harry ride the broom for the first time. It left me in awe watching the game Quidditch for the first time. I was 19 when I saw this and I remember feeling like a kid again. And this was the only film that I've seen in the theaters nine times. This ranks high in my list because this is where I fell in love with J.K. Rowling's opus.

1. HARRY POTTER AND THE PRISONER OF AZKABAN (2004)

Maybe I'm biased for Alfonso Cuaron, but this really is my favorite Harry Potter movie. For me, this was the first time in film that I felt that the Potter Universe is epic. It introduced us to one of the series' most important character in Sirius Black. It was a film that has depth and is heavy in characterization. This was probably the last film to see Harry, Ron and Hermione's innocence. I loved this movie because of a lot of things. It's a very complex movie involving time travel and werewolves. It's the only film that had me literally jumped out of my seat. Whereas alot of the books' film adaptations felt like we are shown vignettes of what were originally written, this was the first film that gave us a solid fluid story. It's also visually haunting and is actually smart. This was the first time Harry Potter felt like a film that's not for kids anymore.

What's your favorite Harry Potter movie?

INSPIRADO

2011-07-12T04:00:00.000+08:00

Bilang may-ari ng isang personal na blog, mayroong mga bagay tungkol sa ating buhay na nais natin na ibahagi sa mga nagbabasa sa atin. Itong post na ito ay naisulat ko kanina sa isa kong tahanan at nais kong ibahagi din sa ilan-ilang napapagawi dito.

**************
May isang buwan na ang nakakaraan ako ay nagtungo para kunin ang aking ikatlong Annual Physical Exam. Kailangan ko sa trabaho ito dahil kung hindi, pagbabawalan akong pumasok sa loob ng aming opisina.

Normal naman yung mga pinagdaanan ko. Kukunin yung dugo. Sample ng ihi. Ng dumi. ECG. AIDS test. Yung pinaghuhubad ka ng doktor para malaman kung gaano kalaki yung putotoy mo.

Gaya ng sabi ko, normal lang yung araw na yun. Dapat normal lang. Pero iyon yung araw na pinakaayaw kong dumating. Iyon kasi yung araw na ako ay titimbangin.

Matagal-tagal na rin nung huli kong nakita ang bigat ko. Nakakadismaya. Alam ko kasi at di ko tinatanggi na nitong mga nakalipas na buwan ay napapabayaan ko ang aking sarili. Pero kailangan kong harapin. Kailangan kong tanggapin na yung nag-iisang goal ko na pumayat ngayong taon ay hindi ko matutupad.

Nanlaki ang aking mata nang makita ko ang numerong tumambad sa timbangan. 201 pounds.

Hindi ako gaanong katangkaran kaya nung nakita ko ang numero, alam kong wala na ako sa kategorya ng chubby o stocky. Malapit na o marahil maaari na akong tawaging OBESE. Baboy.

Matagal ko nanamang alam yan. Hindi ko na maisuot ang medyas ko sa aking paa. Ang hirap nang abutin yung mga kuko ko sa paa pag ginugupitan ko ito. Hindi ko na maisara ang butones ng aking mga pantalon. Kalahati ng mga damit ko ay hindi na kasya sa akin. Tuwing tinataas ko ang aking mga braso, nagmumukha akong si Nutty Professor. Hindi na ako makatingin sa salamin. Pagkagaling namin sa Boracay, in-untag ko ang sarili ko sa karamihan ng mga litratong pinost sa wall ko. Ayoko nang magpapicture dahil dalawa na ang baba ko.

Baboy na talaga ako, at hindi ko matanggap ito.

**************************
Sa totoo lang, bago ko nalaman yung bigat ko, wala naman ako masyadong pakialam kung tumaba ako. Tanggap naman kasi ni Kasintahan kung ano ako. Madalas pa nga, ako pinapakain niya ng mga tira niya. Parang kaning baboy lang talaga.

At mas lalo na sa bahay. Noon, sa tuwing sasabihin kong magpapapayat ako, dun magsisimulang maghanda ang mga magulang ko ng mga ulam na gusto ko. Kaldereta. Pork Steak. Carbonara. Yang Chow Fried Rice. Beef with Mushroom.

Sinasabotahe nila ang mga plano ko.

Sa opisina naman ay mas malala.Simula nang lumipat ako ng team sa kumpanyang pinagsisilbihan ko, walang araw sa isang linggo na hindi ako lumamon. Army Navy burgers, Amber's, Chickboy, Mercatto, Banchetto, Salcedo Market, Yellow Cab, Jollibee, 2 piece Mini Stop chicken, McDonald's, KFC, lahat ng pagkaing mayaman sa sebo at kulesterol ay pinatulan ko.

Bumili nga ako ng Kinect noong simula ng taon, pero matapos ng birthday party ko ay hindi ko na iyon ulit nabuksan. Limang buwan na siyang nakatengga sa aming sala. Inaalikabok at kinalimutan.

**************************
Nagcrash diet ako ilang araw matapos kong dibdibin ang laki ng tinaba ko. Tuwing nagugutom ako, aakyat ako sa kwarto at matutulog para lang malimutan ang gutom ko. Tubig lang ang tinutungga ko. Tinigilan ko ang mga pang-aakit ng kanin. Alam kong hindi healthy ang ginawa ko, pero kailangan kong may simulan.

Nang may nangyari na sa mga pinaggagagawa ko, unti-unti ay binalikan ko ang pagkain. Tinigilan ko ang pagkain ng tsokolate sa umaga, tanghali at gabi. Sobrang bawas na ang kinakain kong kanin. Kumakain na ako ng saging at umiinom ng mga fruit smoothies. Madalas ko pa ring pampabusog ang tubig.

May isang buwan ding tinigilan ang pag-order ng pizza (noon ay halos linggo-linggo). Medyo umiwas na rin ako sa aking mga kaopisina pag kumakain sila sa labas. At kung may mga araw na natutukso akong kumain sa McDonald's, pancake na lang ang nilalantakan ko at di na longanisa meal with sausage mcmuffin (kung tutuusin dapat tinitigilan ko na sila dahil ang mamahal naman ng pagkain nila pero ang liit liit naman ng servings).

Ilang araw lang matapos noon ay nakayanan ko ang mabuhay sa isang araw nang walang kaning pumapasok sa aking tyan. Naging disiplinado ako. Di na ako kumakain bago matulog. Pinagbibigyan ko naman ang sarili ko pagdating sa mga pagkaing gusto ko. Kapag Sabado at Linggo, tumitikim naman ako ng pizza at ice cream. Ang sa akin lang, kung lalo kong pipigilan ang tukso, mas lalong lalapit ito.

**************************
Nakakatuwang isipin na yung mga ginawa ko noong nakaraang buwan ay may nagiging bunga naman. Mangilang beses na akong nasasabihan na pumapayat ako. Noong isang linggo, naisuot ko muli yung ilang polo ko na sobrang tagal ko nang hindi nagagamit (medyo makati na nga siya sa katawan). Napapatingin na rin ako sa sarili ko pag dumadaan ako sa salamin.

Kahapon ng umaga, isang buwan pagkatapos ng aking APE, nagtimbang muli ako. Napangiti. 21 pounds ang nawala sa akin.

Sa totoo, malayu-layo pa ang lalakbayin ko para makuha yung hinahangad na timbang. Marami pa akong dapat gawin. Di lang sa pagdidiyeta nakasalalay ang aking pagpayat.

Sinusulat ko ito para may magpaalala sakin kung dumating ang panahon na sumuko nanaman ako. Para maalala ko na nagawa ko ito. Nakayanan ko. At hindi dapat ako agad bumigay. Ibabalik ko ang katawan ko noong nag-aaral pa ako sa kolehiyo.

Kaninang hapon, noong nagbibihis ako papasok. Sinubukan kong isara ang butones ng pantalon ko.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon, naisara ko ito.

Ang sarap ng pakiramdam.

BULLET POINTS 2

2011-07-04T22:53:00.000+08:00

Mabilisang post dahil wala akong maisip isulat nitong mga nakaraang araw.

Medyo nabubuo ang araw ko nitong mga nakalipas na araw. Marami-rami na rin kasi ang nagsasabi na pumapayat ako. After 6 months, ngayon pa lang natutupad ang nag-iisang goal ko ngayong taon, ang mabawasan ng timbang. As of writing 15 pounds na ang nawawala sa akin. Sana magtuluy-tuloy na 'to. Kaya ko naman pala kahit di ako sumali sa The Biggest Loser. Naiinggit kasi ako pag napapanuod ko na ang laki ng nababawas sa mga contestant dun sa palabas.
Dahil nadelay kami sa flight noong pumunta kami sa Boracay nung isang buwan. Nagkaroon kami ng libreng round trip flight sa kahit anong lugar sa bansa. Kaya sa Setyembre o Oktubre, kami ng barkada ko ay magtutungo sa Camiguin!!! Kung meron kayong mairerekumendang murang matitirahan at gagawin, pashare naman. Alam kong madaming travel bloggers dito.
Konting rant lang. Madalas ko ngayon napapanuod sa tv ang trailer ng bagong pelikula ni Melai na Pureza Queen of the Riles. Di ko alam kung sino ang nag-approve ng pelikulang ito, pero ang tanong ay bakit?! BAKIT?! Gusto ko si Melai. Pero hindi sa kanya bagay umarte. Walang maski anong eksena sa trailer ang nakakatawa. Hindi siya nakakatuwa. Good luck na lang sa pelikula niya.
Napaisip ako habang nagsusulat nito. Ang hirap palang mag-update kung wala naman masyadong nangyayaring bago sa buhay mo. Medyo status quo na ako ngayon. Ang nagbago lang ay mas napapadalas na kami magkita ni Kasintahan ngayon dahil medyo pareho na kami ng pinagsisilbihang kumpanya ngayon. Medyo, dahil Pilipinas ang pinagsisilbihan niya, habang Estados Unidos naman ang sa akin.
Kahapon ay nagtungo kami ni Kasintahan sa Manila Ocean Park para iclaim ang libre kong tickets na nakuha ko mula sa kumpanya noong Pasko. Marami akong nakuhang litrato, at napagtanto ko na medyo mahusay pala akong kumuha ng mga litrato. Photographer noon ang tito ko, kaya naturuan niya ako. Naisip ko tuloy na kailangan kong magkaroon ng DSLR. Kaya ngayon, yan na ang project ko. O HDTV. O treadmill. Teka, ang dami ko pala gustong bilhin.
Medyo marami-rami na pala akong dinadownload ngayon. Sa palagay ko mabilis mapupuno ang 500Gb na hard drive ko dahil puros tv shows lang ang pinaglalalagay ko. Falling Sky, Franklin and Bash, Necessary Roughness, Wilfred, True Blood at Suits ang mga pinapanuod ko. Saka na ako magrereview ng bawat show, pero lahat sila ay maganda at nakakaadik.

NAAALALA MO PA BA NOONG NAGSUSULAT KA

2011-06-22T21:39:00.000+08:00

Hindi ako masyadong napapaikot sa mundo ng blogosperyo, pero minsan may manaka-nakang mga post na nagpapaalala sa akin kung bakit ko minahal ang mundong ito.

Nakakatuwang magbasa ng mga blog ng kabataan, dahil naaalala mo kung paano ka rin dati. Ewan ko kung dahil ba ito sa edad ko, o dahil iba na ang kalagayan ko ngayon.

Medyo matagal na rin akong di nakakapagsulat ng mga napapansin ko sa mga makabagong manunulat. Pero gaya ng sabi ko noon, parang cycle lang ang blogging. Umiikot. Umuulit. Iba nga lang ang nagsusulat.

Naaalala mo pa ba noong nagsusulat ka.

ANG LUNGKOT NG BUHAY DAHIL SINGLE AKO
Nalulungkot ka tuwing umuulan. Nalulungkot tuwing Pasko. Umiiyak kapag araw ng mga puso. Nagsummer vacation ka mag-isa kaya depressed ka. Nagbibirthday ka at ang nag-iisang hiling mo ay ang magka girlfriend o boyfriend. Ang goal mo tuwing bagong taon ay magkasyota. Ang buong mundo mo ay hindi iikot hangga't single ka. Magpapakaplastic ka minsan, at sasabihin mo masaya ang single blessedness, pero ilang linggo matapos, ay magmumukmok ka dahil mag-isa ka.

ANG SAYA NG BUHAY DAHIL MAY SYOTA/ASAWA AKO.
Ipopost mo ang anniversary ninyo. Ipopost niyo ang monthsary ninyo. Ipopost mo ang weeksary niyo. Ipopost mo ang daysary ninyo. Ipopost mo pag nag-away kayo. Ipopost mo kapag nagkabati kayo. Ipopost mo kapag namimiss mo siya. Ipopost mo ang dates ninyo. Ipopost mo yung pagmamahal mo sa kanya. Medyo nakakasuka. Pero mahal mo, bakit ba. Oo. Ako yan.

WALA NANG NANGYAYARING MAGANDA SA BUHAY KO.
Magkukwento ka ng kwentong masalimuot tungkol sa buhay mo. Kung ano ang hirap na dinanas ninyo. Kung paano ka niloko at iniwan ng minamahal mo. Magkukwento ka kung paanong sinira ang buhay mo ng bulok na sistema ng bahay niyo, eskwela, trabaho o pamahalaang Arroyo at Aquino. Hindi ka nakikinig sa mga nagsasabing maganda ang buhay. Ikaw lang ang may karapatang magdrama sa mundo. At kapag may nagbibigay ng payo na hindi mo gusto, gigyerahin mo ito.

IKAW NA ANG TAMA. IKAW LANG.
Ikaw na ang nagbibigay ng tips kung paano maghandle ng pag-ibig. Kung anong klaseng girlfriend/boyfriend ang dapat hanapin ng mga mambabasa mo. Nagbibigay ka ng payo kung paano maghandle ng hiwalayan. Ng away ng mag-asawa. Minsan pa nga, gumagawa ka ng post para sagutin lahat ng tanong ng mga mambabasa mo. Ikaw na si Charo Santos Concio ng blogging. Pero sa totoo, disi-otso ka lang at di pa nagkakasyota.

IKAW NA ANG GUSTONG SUMIKAT.
Aktibo kang magkumento sa mga tahanan ng mga sikat na blogger hoping na yung mga nagbabasa doon ay mapapadaan din sa bahay mo ang mga mambabasa nito. Gumagawa ka ng kung anu-anong pautot masabi lang na in ka. Makikijoin sa mga tag na post ng iba. Gagawa ng kung anu-anong badge para sa kanila. Mamimigay ng award. Ililink mo lahat lahat sila kahit hindi mo binabasa. Magsusulat ka ng kung ano ang in. Makikisawsaw sa isyu o sa mga nagbablog war. At araw araw kang nagsusulat para ikaw ay sumikat.

IKAW NA MAHILIG UMINOM NG SPRITE.
Ikaw yung nagpapakatotoo. Yung isusulat ang tunay na damdamin mo. Wala kang pakialam kung may nagbabasa o wala ng mga sinusulat mo. Minsan isang sentence lang ang ipapublish mo. Hindi mo hangad na magkaroon ng bagong kaibigan. Ng syota. Ng kung ano pa man. Basta nagsusulat ka dahil dun ka masaya. Minsan ikaw lang nakakaintindi sa mga sinusulat mo. Pero ikaw yung gustong kaibiganin ng mga tao. Mayroong kokontra sa mga paniniwala mo, pero dedma ka lang dahil nirerespeto mo ang opinyon ng ibang tao.

********************

Ang dami nang nagsusulat sa mundo. Nakakatuwa kadalasan. Nakakainis at nakakalungkot kung minsan. May mga pagkakataon na gusto mong ihinto pero nahihirapan kang tigilan.

Masaya eh. Nakakatanggal ng stress.

Ang hirap iwan.

Ikaw, naaalala mo ba noong nagsusulat ka? Sino ka sa kanila?

KWENTONG TATAY KO

2011-06-15T01:52:00.000+08:00

Dahil nalalapit na ang Araw ng mga Ama, eh nais ko nang maunang magpost tungkol dito. Tsaka baka mawala pa yung mga naiisip kong isulat kapag pinatagal ko pa ito.

Hindi ako masyadong close sa tatay ko dahil lumaki ako na ang nanay ko madalas ang kasama ko, dahil labingdalawang taon din siya sa Saudi nagluluto bilang isang cook. Wala ako masyadong alaala sa kanya noong bata pa ako, dahil kadalasan nga eh nasa ibang bansa siya, at kung andito naman siya sa Pilipinas, kadalasan ay dun siya sa probinsya namamalagi. Sa tingin ko, alam naman niya ang mga pagkukulang niya kaya nung nagdesisyon siyang magretiro, eh bumawi naman siya sa akin. Siya ang naging tagahatid ko sa eskwela buong high school ko, at tuwing meron kaming di pagkakasundo ng nanay ko, sa akin siya kumakampi. Wala lang... Pero ang tatay ko, mas nakikilala ko ngayon...

*************
Frustrated singer yang tatay ko. Gabi-gabi nagcoconcert yan. Tipong mula alas onse hanggang ala-una ng madaling araw. Ewan ko, kaming 3rd generation sa angkan namin eh halos lahat marunong kumanta, hindi nga lang namin alam kung saan namin nakuha yung talentong iyon, kasi judging sa boses ng mga magulang ko... wala talaga. Ang tatay ko boses syokoy na paos!!! Basta masakit sa tenga pakinggan boses nun, pero pag nagcoconcert siya kelangan talaga nakafull speaker. Kaya minsan putol ang tulog ko. Mahilig pa yan, pag may bisita, siya mamimili ng ipapakanta sa mga pinsan/pamangkin ko, pero pag ayaw nila siya kakanta... kesehodang Strangers In the Night pa yan o kaya'y Hit Me Baby One More Time ni Britney. Buti na lang mababait mga bisita... at mga kapitbahay namin.

**************
Ang tatay ko, siguro nasa Top 100 na fans ni Manny Pacquiao. Meron siya lahat na pirated na DVD ng lahat ng laban ni Pacquiao, kahit simula pa nang mukhang uhuging bata pa si Manny, meron siya. Hindi talaga siya papatalo sa mga pumupuna sa kanya. Muntik na nga niyang isumpa yung pinsan ko dati nang sabihin ng pinsan ko na luto ang laban ni Pacquiao at ni dela Hoya. Palagi pag may bisita kami, kung hindi nakasaksak yung Magic Sing, ang dibidi ng huling laban ni Pacquiao ang palabas sa tv namin. Kahit pa puros babae ang bisita. Noon pa ngang hindi pa ako bumibili ng sarili kong dvd player eh lagi kami nag-aagawan ng ipapalabas. Naaalala ko pa nga na inggit na inggit siya nang malaman niyang nakapasok yung nanay ko sa mansyon ni Pacquiao sa Mindanao. Nakaframe yata yung pichur ng bahay ni Manny sa wallet niya.

***************
Ang tatay ko, lagi akong sinesermonan kapag may binibili akong bago. Matuto daw akong mag-ipon. Malapit na yata akong palayasin sa bahay, dahil madalas na itong magparinig kung bakit dun pa rin ako sa bahay namin nakatira. Anyway, pero kahit ganun lagi ang sinasabi sa akin ng aking ama, pag nakikita niya yung mga pinamimili ko, pagkatapos lumamig ang ulo niya, namamangha siya. Kagaya na lang nung bumili ako ng Xbox 360 ulit, pinagalitan ako tapos ng makitang kamukha talaga ni Pacquiao yung sa Fight Night... ako pa nagsara ng bibig niya. O kaya nung bumili ako ng MP3 player, pagkatapos litanyahan ng tungkol sa krisis, hiniram ito't tinanong kung mas marami pang lamang kanta yung player kesa dun sa binili niyang 100 in 1 cd ng chacha.

***************
Si tatay eh madalas din akong litanyahan tungkol sa pagmamaneho ng tama. Mapabisikleta, scooter o kotse. Ang ratio ng aksidente naming dalawa sa mga sasakyan... 10:1. Sampung beses na siyang nabangga, tumilapon sa sasakyan at naaksidente, habang ako eh isa. Actually 1/2 nga lang yung sa akin kasi muntik lang ako bumangga nun sa rumaragasang sasakyan.

****************
Noong mga araw naman na wala akong trabaho, dalawang beses sa isang buwan niya ako kung lecturan sa pagmamahal sa trabaho. Medyo kapag ganito na ang usapan, nagbibingi-bingihan ako. Paano ba naman labingdalawang taon lang siya nagtrabaho sa Saudi. Labinganim na taon na siyang tambay sa amin. So... nakikita niyo naman siguro kung ano yung di tama dun sa pangungusap na yon, di ba? Hindi ko nga alam kung san niya nakukuha yung mga pinambibili niya ng mga pinamimili niya eh... Sa tingin ko, may nakatagong kayamanan yang tatay ko eh..

*****************
Isa pa, yang tatay ko lagi akong pinapagalitan pag hindi ako humaharap sa mga bisita. Kung nagkukulong ako sa kwarto, talagang hihilahin ako niyan palabas para ientertain ang mga bisita nila. Tapos pag baba ko, mga ilang saglit lang, pagtingin ko sa likod ko wala na siya. Ang tatay ko na ang nagtago!!! Lilitaw lang yan ulit pag gusto na niyang isaksak yung Magic Sing o kaya yung mga dibidi niya ng mga laban ni Pacquiao.

Marami pa akong mga kwento dyan. May pagkapasaway talaga yang tatay ko. Buti na lang di ako masyado nagmana sa kanya...

HAPPY FATHER'S DAY sa lahat ng mga tatay diyan!!! Sa mga magiging tatay!!! At sa mga tatay ng mga wala pang anak!!!

TALES FROM THE CLOSET

2011-06-08T23:55:00.000+08:00

When you haven't outed yourself, you get alot of questions. People specially your family have alot of expectations. Unfortunately some of them want those expectations met.

Sometimes it's frustrating (if this seems familiar, I already wrote this somewhere else and in Filipino).

Tita: Engel, when are you going to get married?
Engel: It might take awhile.
Tita: Aren't you afraid you might get left behind. You're not getting any younger.
Engel: I'm fine. I'm a guy. I'm not worried about having kids.
Engel: And besides, I'm happy where I am right now.
Tita: That's not a good idea. If you get kids when you're older, who do you think will take care of them? When you hit 60 do you think you could still take care of a teenager?
Tita: I'm just worried you won't be able to take care of your children.
Engel: How about you tita, when are you going to get married?
Tita: is offline

**********
Another Tita: Technology's great, yeah.
Engel: Yeah.
Tita: You get to talk to family hundreds of miles away.
Tita: You see their pictures.
Engel: Yup.
Tita: I especially like facebook.
(me thinking to myself uh-oh)
Tita: You get updated with old friends
Tita: Classmates.
Tita: Family.
Engel: Yup. Yup.
Tita: You.
Tita: So I see on your profile you're in a relationship
Engel: ...
Tita: ...
Engel: ...
Tita: ...
Engel: ...
Tita: Aren't you going to tell me about your girlfriend?
Engel: is offline.

**********
Maybe it'll be easier if I just out myself.

QUICK HITS: REVIEWS

2011-06-08T20:38:00.006+08:00

X-MEN FIRST CLASS:
Great movie. It's not really very faithful to the source material but it's undeniably entertaining. More of a spy film than a comic book movie, this one will definitely rank high on my end of summer list.

Just want to geek out a bit if you let me. Here are some of the inconsistencies when you compare the movie with the comics (as if you'd care):

- Havok is Cyclops' younger brother
- Moira MacTaggert is not an American spy but an Irish (or Scottish) scientist
- Xavier's First class includes Jean Grey, Cyclops, Iceman Angel and Beast
- Emma Frost shouldn't be that old. Unless Cyclops is into cougars (she's his current gf)

Still doesn't mean that I didn't like the movie.

***********

GAME OF THRONES
Wrote about this a few posts ago but I can't stress enough how awesome this series is. This is like the season's The Walking Dead.

I am not privvy to the written books (for one I can't find a copy on any bookstore I go to) but they say this is pretty faithful to the original material. This show's got everything you want in a series and they're not afraid to flaunt it.

You get beheadings, incest, full frontal nudity, lesbian sex, dwarf sex, basically every immoral thing you could think of that is entertaining, you will see in HBO's latest offering. I doubt they'll show this in it's entirety here in Asia.

I don't watch the show only because of those things, believe me, it is awesome. I love the intriguing story. I love the mythology. I love the nudity. And it is well acted. It's the type you'll only see in movies. But then again it's from HBO so that is expected. Fortunately they deliver.

The season's only ten episodes long and we're at episode 8 already so you can still jump in.

***********

21 - ADELE
I know this has been out a long time already, but it's only recently that I've downloaded or rather asked a colleague's copy of Adele's album.

Honestly, I was blown away by her songs. Most of them may sound bitter, but undeniably at one point or another, we've all gone through what those songs were about.

When I'm tired or travelling, I listen to her album. Heck I sing her songs too. To hell with the people inside the fx who hears my out-of-tune vocals, they're great.

I love how bittersweet Someone Like You sounds, how angsty Turning Tables is, or how hopeful One and Only seems. This is music. Real music. Not some noise that Lady Gaga produces.

***********

Hope this writing streak continues. I miss posting regularly.

BAKIT KAYA

2011-06-06T20:25:00.004+08:00

Dahil hindi ako makatulog kaninang hapon, napapanuod ako ng tv. Bio channel ata yun. Ang palabas Tough Love Couples Edition.

Ang tema ng palabas, merong 7 magsyota. Lahat sila medyo may problema sa kasintahan nila at sumali sila upang malaman kung dapat ba silang mag move forward sa relationship nila o kailangan na nilang maghiwalay.

Napaisip ako, bakit mahirap para sa isang pares ang maghiwalay?

Bago ko ipagpapatuloy ang post na ito, nais ko munang linawin walang kinalaman sa akin itong post na ito. Ako sa kasalukuyan ay masaya. Walang problema. May mga gusot, pero naaayos lahat. Itong post na ito ay tungkol lang talaga sa napanuod ko sa telebisyon kanina. Okay? Klaro? Wala lang. Defensive ako, bakit ba.

Yun nga, naisip ko, bakit meron mga tao na nagpapakatanga sa isang relasyon at hindi ito maiwan kahit na sobrang miserable na nila?

-Dahil ba natatakot sila na maging single ulit?

-Dahil tanggap nila na hindi lang sila ang laman ng puso ng mahal nila at kaya nilang tiisin ang ganung sitwasyon?

-Dahil naghihintay sila't umaasa na balang araw magbabago din ang mahal nila?

-Dahil wala silang choice, alam nilang yun lang yung taong magmamahal sa kanila?

-Dahil kasal na sila?

-Dahil kaya kahit na sobra sobra silang saktan, sa huli sila pa rin yung mahal ng nananakit sa kanila?

-O kaya'y dahil nagmamahal lang talaga sila?

Kung isa man diyan yung sagot, naisip ko sapat na ba iyong dahilan para magstay sila. Kahit gabi-gabi na lang ay umiiyak sila dahil sa sakit?

Ewan ko. Ganun naman ata talaga pag nagmamahal. Handang gumawa ng maraming katangahan. Sa dulo naman kasi minsan, kung tama sulit ang lahat.

Ano sa tingin ninyo?

KUNG NASA BORACAY KA...

2011-06-01T00:57:00.002+08:00

- Wag makakalimot uminom ng Jonah's fruit shake. Sikat sa kanila yung Choco Banana.
- Namnamin ang ang bulalo sa Smoke's sa may D'Mall.
- Manuod ng show ng Phoenix Fire Dancers sa harap ng Beach Bum Club (ata yun).
- Wag kalimutang magpapicture sa harap ng grotto.
- Wag magpanic kapag nag helmet diving ka.
- Wag magpawax ng dibdib kung wala ka balak magtanggal ng t-shirt sa beach.
- Mag advance order ng calamansi muffin dahil hindi ka pagbibilhan ni Ate sa araw ng pag-alis mo. Ayaw nila kumita.
- Wag ka maglakad sa beach ng alas tres ng madaling araw, mapagkakamalan kang emo.
- Wag mong kakalimutang batiin ang Kasintahan mo sa araw ng inyong anibersaryo.
- Magpapicture kasama ng mga sexy na Russian bebots.
- Magpakalasing ka at pumarty buong gabi.
- Wag labanan ang agos ng dagat pag nagsnorkling, sasakit lang ang katawan mo at di ka makakasama sa lasingan at party buong gabi.
- Bawal magkasakit.
- Wag magsama ng sexy pag naghelmet diving, dahil siya lang palagi ang bibigyan ng mga diver ng starfish at laging kukunan ng picture. Apat kami nun no!!! Apat!!!
- Umattend sa kasal dahil aasahan mong laging bongga ang kinakasal sa Boracay!!!
- Higit sa lahat wag kalimutang mag-enjoy!!!

TRUST ISSUES

2011-05-31T23:34:00.000+08:00

"Do you trust me?" the Kid asked Sunday morning.

I said yes.

It hurts when your lover does it. But it hurts more when a friend does.

**********
Last week, when I went to Boracay, I entrusted the Kid to another couple (let's call them blogger and bf). The firts gay couple that we've befriended. The Kid likes them both as the bf is of the same age range as he is.

We've been friends for awhile now. I think we've met twice before last week, me and the blogger more prior. We've grown accustom to each other as we often chat with each other and joke around. The bf's been inviting the Kid to either the blogger's province or bf's home since we last met with them. And since I'll be away, the Kid decided he'd sleep over the bf's place.

I've been wary about them ever since, specially the blogger. I knew he had a crush on the Kid. Sometimes when we chat, he'd joke around about taking the Kid away from me. I didn't mind because he does that all the time.

**********
Thursday, the Kid met with the couple. Everything was fine. They saw a movie and the Kid's been texting with me and calling me for most of the day and night. So I thought everything was okay.

We met last weekend to celebrate our anniversary. I just woke up and we were about to do it when he asked that question. He told me something happened Friday morning.

It was around 2am. The blogger, bf and the kid were all about to sleep. They've been talking about life, about us. Suddenly, the blogger hugged the kid. He kissed him. And then put his hand inside the Kid's shorts. The kid did so too, but he hesitated. The blogger said it isn't right.

The Kid was crying when he told me the story. He thought this was the end of our relationship.

But I didn't think it was his fault. Blogger should not have done that. What's worse was he did it in front of the bf. The bf didn't mind. He thought that somehow these things are a part of gay relationships.

It's disturbing.

The friendship ended that day. I have forgiven them, but thought it would be better to go our separate ways.

I thought it was hard to find friends. I guess it's harder to trust people now too.

KWENTONG TORTURE

2011-05-20T01:35:00.003+08:00

Kaninang umaga ay sumailalim ako sa pinakatorturous na activity na ginawa ko sa buhay ko. Pinatunayan ko na isa talaga akong masokista. Ang hilig kong saktan ang sarili ko. Shit lang.

Nagpawax ako ng dibdib at likod.

At tang ina lang ang sakit sakit niya!!!

Hindi exaggeration yung mga napapanuod natin sa mga pelikula at telebisyon. Mapapasigaw at mapapaiyak ka talaga sa sakit. Parang feeling mo kasabay ng balahibo, tinatanggal din ang balat mo.

*************************
Biglaan lang, dahil nga pupunta ako sa Boracay sa Lunes, naisip ko kung magtatanggal naman ako ng shirt sa beach dapat medyo kaaya-aya naman yung magiging sight ng mga papansin sakin.

Matagal ko nang alam na masakit ang magpawax. Napanuod ko ang The 40 Year Old Virgin at huling episode ng The Amazing Race. Pero dahil nakasinghot ako ng usok mula sa kumukulong tubig, naisipan kong magpawax.

Well, suggestion yun ng officemate ko. Sinunod ko lang dahil uto-uto ako.

Tumungo ako sa Let's Face It sa amin at pinakilala ako kay Vicky.

*************************
Ito ang ilang kwento ko nang magpatanggal ako ng balahibo sa dibdib, tyan at likod:

Natutunan kong posible pala ang back kick lalo na pag hindi nabunot ng matino yung cloth ni ateng waxer. May ilang beses ko rin siyang ninais sipain nun.

Ang masakit na part sa waxing ay tuwing bubunutin na yung mababalahibong part ng iyong katawan at yung may maninipis na balahibo. Iyon yung mga parte na mapapahiyaw ka at mapapaiyak.

Ang kinis pala ng katawan kung hindi ako balbon.

Pagkatapos ng session namin ni Vicky, hapong hapo siya. Napagod dahil ang balbon ko daw.

Sa isip ko gusto kong murahin yung Arabong nilahian ako ng balbonic genes niya. Leche siya. Sana maranasan niya ang mawax ang buo niyang katawan. Bwiset!!!

Hindi na mauulit ang mga ganitong kaganapan. Bibili na lang ako ng hair removal cream. Mas madali pa yun gawin. Tsaka hindi masakit.

Handa na ako magBoracay!!!

PALAD

2011-05-17T04:56:00.004+08:00

"Akin na ang palad mo," sabi sa akin ni manang.

Hindi ako makapaniwala na napilit akong pumunta sa lugar na ito. Hindi ako naniniwala sa hula. We guide our own destinies, ika nga. Hindi ang bituin. Hindi ang mga guhit sa palad ko. Ang mga desisyon ko. Yun ang magdadala sa akin sa patutunguhan ko.

"Ahhhh, marami ka nang biyahe. Dito. At sa ibang bansa," umpisa niya. Tama siya. Hula nga. General yung sinabi niya. Lahat naman siguro ng tao sa edad ko ay nakapagbiyahe na. Hindi man sa labas ng Pinas. Pero nakalabas na ng Maynila.

"Kailangan mo pang makumbinsi," ngiti niya. "Sumama ka lang sa kaibigan mo dahil pinilit ka niya. Hindi ka naniniwala sa hula. Ikaw yung tipo ng tao na gumagawa ng sariling mga desisyon. Pero umamin ka, gusto mong malaman kung may kinabukasan ba yang puso mo."

Psychology. Minsan hindi mo na kailangan maging graduate sa kolehiyo para matutong bumasa ng tao. Pero inaamin ko, interesado akong malaman kung ano nga ba ang kapalaran ng puso ko.

"May kasintahan ka." patuloy niya.

"Pogi. Maganda ang trabaho. Responsable," tama nanaman ang hula niya.

Baka kasabwat niya ang kasama ko. Si Tracey. Tiningnan ko siya. Ngiti lang ang binigay niya. May alam siguro ang babaeng ito. Lagot siya sakin.

"Siya ang pinapangarap mo, tama ba?" tanong niya.

Ngumiti lang ako.

Huminga ng malalim si manang. "Tsk tsk tsk sayang at hindi siya ang makakatuluyan mo. Medyo nasasakal siya sa iyo."

Nanlaki ang mata ko. Nagulat ako. Alam niya pati problema namin.

"Gusto mong malaman kung maaayos niyo pa," lumungkot ang kanyang mga mata. "Pasensya na hija, wala siya sa palad mo."

Hinawakan ni Tracey ang aking kamay. "At least girl, pareho tayo ng fortune. Hindi rin daw para sa akin si Phillip."

Ngumiti siya. Hinawakan niya ng mahigpit ang aking kamay.

"Pero nakikita ko..." pinupunasan niya ang palad ko. Tila tinatanggal ang mga hindi makitang dumi para luminaw ang nababasa niya. "May isa pang lalaking darating na lalaki sa iyo. Nakilala mo na siya."

"Hmmm. Jen, meron ka bang bagong nakilala na boylet?" biro ni Tracey. "Gwapo din po ba siya manang?"

"Matagal mo na siyang kilala. Matagal mo na siyang gusto. Matagal mo na siyang pinapangarap. Mapapasayo siya."

Sino kaya to? Si Ian lang naman yung gusto ko. Sino pa ba? Si...

"Kilala ko lahat ng lalake sa buhay niya manang. Alam mo ba ang hitsura niya?" binasag ni Tracey ang aking iniisip.

"Maputi. Hindi masyadong matangkad. Matangos ang ilong. Maganda ang katawan. Kalbo. At may..."

"Nunal sa ilalim ng mata?" pagtatapos ni Tracey.

"Oo." sagot ng matanda. Ito ang kinakatakot ko. Ito ang ayaw kong marinig. "Paano mo nalaman? Kilala mo siya?"

Binitiwan ni Tracey ang aking kamay.

"Kilala ko siya. Kilalang kilala ko siya."

"Tracey..." hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya.

"Ahhh. I'm sorry hija. Ito ang nasa palad niya," bumitiw si manang sa aking kamay.

"Jen, gusto mo bang agawin sakin si Phillip?"

Para sa akin daw siya.

Shit.

**************************
Medyo matagal akong nawala at mukhang mawawala ulit ako. Bora baby!!! Excited lang!!!

STEP FORWARD

2011-05-04T01:55:00.000+08:00

I just came out from the shower when I read the 'kid's' sms. He wants me to give him a call.

And when I did I was surprised when he told me to talk to his friend.

It was a girl.

She said hi. I said hello.

"You must be Kid's guy?" she asked.

"I guess I am," I replied.

"It's nice to hear your voice," she said then she gave the phone back to the kid.

And then our relationship took another step forward. I knew him telling someone about me would be a hard thing to do. I knew it would eventually happen, and I'm fine if it takes him long so I did not expect him to do so this time. I thought he'd wait until he finishes his masters and start work, but I guess he's ready.

And so now I'm smiling. Been doing so for a few hours already.

Can't take the stupid thing off my face.

KUNG BROKEN HEARTED KA

2011-05-03T07:48:00.005+08:00

Repost ko muna ang isa sa blogpost kong pinakamadalas hanapin ng mga tao sa google. I'm sure yung hanap nila ay mga text quotes pero ito yung nakuha nila. Anyway nitatamad akong mag-isip at medyo busy sa trabaho kaya eto muna ang handog ko sa mga naliligaw at nagtitiyaga sa blog ko.

Para sa mga broken hearted...

ANG PAGTATAPOS NG PAG-IBIG HINDI IBIG SABIHIN KATAPUSAN NG MUNDO. Alam ko, maraming ganyan ang pakiramdam. Marami ngang nagsusuicide attempt dahil dito. Hindi ko sila masisisi, malamang binigay nila ang buong puso nila dun sa taong minahal nila, pero sa huli'y di rin pala magkakatuluyan. Ang sarap kayang mabuhay. Ang daming lugar na dapat makita. Mga taong dapat makilala. Bagay na dapat gawin. Ang hindi naiisip ng mga taong ito, na minsan may mga bagay na gusto mong gawin dati at hindi mo magawa dahil pinipigilan ka ng kasama mo, kaya ngayon maaari ang tamang panahon para gawin ang mga nais mong magawa. Dapat lang tandaan, lumayo sa tali, blade, kutsilyo, pills at baril.

DITO MO MAKIKILALA KUNG SINO ANG MGA KAIBIGAN MO. Merong mga panahon noong may kapartner ka pa, na hindi mo na madalas nakakasama ang iyong mga kabarkada. Alam ko, pag malungkot ka, mas nanaisin mong mapag-isa. Pero trust me, higit kailanman, ito ang panahon kung kailan mo kailangan ang iyong mga kaibigan. Hindi lamang dahil kaya ka nilang pasayahin, pero dahil hindi ka nila bibigyan pa ng dahilan para maging malungkot. Oo, minsan pagtatawanan ka nila, kasi naging tanga ka, pero kailangan nating mabatukan paminsan-minsan.

ISIPIN MO ANG SARILI MO. Sabi ko nga kanina, sa mga panahong ito mo itatanong kung ano ang kulang sayo. Kung ano ang mali sa'yo. Ayus lang yan. Importante yan para lalo mo makilala ang sarili mo. Pero don't dwell too much on the negative. Isipin mo, lalo kung wala kang makitang mali sa mga ginagawa mo, na baka hindi ikaw ang dahilan kaya kayo hindi nagkatuluyan. Baka siya yung may problema. Ang isipin mo na lang, paano mo pa mapapabuti ang sarili mo, at paano mo mamahalin ang sarili mo, para hindi na maulit ang nangyari sa inyo.

Totoong mahirap magmove on. Sabi nila, kadalasan hindi natin nakakatuluyan ang ating greatest love. Pero ang isipin niyo na lang, kung dun sa taong hindi para sa atin ay naging maligaya tayo, paano pa kaya kapag nakilala na natin yung babae/lalake na inilaan para sa atin.

BULLET POINTS

2011-04-25T07:22:00.004+08:00

Kahapon kami ni Kasintahan ay nagtungo ng Enchanted Kingdom upang magcelebrate ng aming ika labing-isang buwan ng pagsasama. Mababaw man, pareho naman kaming masaya kahit ayaw niyang sumakay sa Anchor's Away at hindi ko siya napilit mag EKstreme.

Ang sakit ng likod ko!!! Ayoko mang aminin pero feeling ko sign of aging na talaga ito. Kailangan ko ng masahista o manghihilot.

Mayroon akong dalawang palabas na kinahuhumalingan ngayon. Ang una ay Shameless. Tungkol ito sa pamilya ng mga manggagantso at lasinggero at kung papaano sila nabubuhay kahit sila'y pinapabayaan ng kanilang ama. Ang ganda niya, nakakatawa at nakakabilib.

Ang ikalawa naman ay ang Game of Thrones ng HBO. Hango ito sa serye ni George Martin. Ang husay ng pagkakagawa. Feeling mo nanunuod ka ulit ng Lord of the Rings. Isang episode pa lang ang pinapalabas kaya madali pa kayo makakahabol.

Ilang linggo na lang at ako'y makakatapak na sa buhangin ng Boracay. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong iexpect pero dapat pumayat na ako bago ako magpunta dun. Hindi na kasya sa akin ang mga pang-ibaba ko. Hayst.

Hindi ko ito madalas nagagawa pero MARAMING SALAMAT sa lahat ng napapadaan dito. Nagulat ako pagbukas ko ng blog kanina meron na pala akong 322 na followers at 73 miyembro sa aking reader's community sa facebook. Salamat at kahit lately ay wala akong masyadong maraming naikukwento ay sinusundan niyo pa rin ako. Hayaan niyo, nararamadaman kong malapit ng bumalik ang mojo ko.

Huli man, pero Happy Easter sa inyong lahat!!!

BAKIT NAGSUSULAT AKO

2011-04-18T06:53:00.004+08:00

Medyo hindi na ako aktibo sa mundo ng pagsusulat. Hindi naman sa tinatamad ako, pero hindi pa ako masyado dinadapuan ng inspirasyon. Minsan iniisip ko kung panahon na ba para lisanin ang mundong ito.

Marami na akong nakilalang kaibigan. Naikwento ko na lahat ng nais kong ikwento. Busy na ang buhay pag-ibig ko. Wala na akong maisulat.

Pero pag binabalikan ko ang mga lumang post ko at nababasa ko ang mga kumentong gaya ng nasa ibaba, nagbabago isip ko. Mababaw man ang mga panulat ko meron pa rin naaapekto sa mga sinasabi ko.

Worth it magsulat sa tahanang ito.

*****************************

ayidnas said... i'm not really a bloggerbut as i am trying to find something in the web that could ease my pain of loosing my family i came across your blog entry about saying goodbye... It hurts... more than what i thought how it is that I know of when we talk about pain of letting go..I am very much inspired by you... who ever you are I thank you for this wonderful blogsite...now I am trying to make My own...

Like what you saidI quote"write to express, but not to impress"hope to hear it from you... Salamat kabayan!

ZsaZsa said... anyway, i was reading this at bloglines and in the middle of the text, i channeled the inner coniotic in me and i said to myself, "OMG! it's so nakakakilig naman! this Gilbert he's mahiyain pala."

nakakatuwa ang date mo, it's like something out of a teeny-bopper movie. yung mga kwentong first date ng dalawang hs student tapos ang tahimik, pero pag-uwi super kilig naman at hindi makatulog. whahaha. ayiiiiii!

Mugen said... Since isang pasasalamat entry ito, sasabihin ko sayo kung paano ko nahanap ang blog mo.

Naghahanap ako ng mga interesadong blog sa pinoyexchange minsan. Nagkataon naman na pinost mo yung link mo roon. Sa hindi ko mapaliwanag na dahilan, naaliw ako. Yung mga entry mo kasi light, tapos magkapareho pa tayo ng generation, tapos makwento ka sa nakaraan mo. Hayun, simula noon, araw araw na kita sinusundan.

Keep on writing. Maniwala ka man o sa hindi, nakikita ko sa iyo si Bob Ong. :D

UtakMunggo said... sa totoo lang napaluha ako sa kwento mong ito. napaka-vivid ng iyong paglalahad. at naiyak/naenjoy ako sa mga banat mo. siguro nga mas nagiging close ang mga anak sa kanilang mga magulang kapag nasa certain age na ang mga ito. siguro kasi mas madaling masakyan yung mga trip ng isa't isa sa buhay.

walang perpektong magulang. at ito ang lagi kong sinasabi sa sarili ko tuwing ako'y sumasablay sa napakapalpak kong role bilang ilaw (bumbilya) ng tahanan.

aba kinarir ko raw ang comment. sori naman. happy belated birthday sa mommy mo. God bless her.

gravity said... bow ako sayo! super keen observant ka haha. nakakatawa yung tungkol sa mga nagcocomment ng nice blog, pls visit mine. haha.

basta ako, super favorite ko blog mo. bukod sa halos magkaedad tayo, eh super idol kita sa lawak at astig mong mag-isip. Ü

write on Ü

Dylan Dimaubusan said... Nakakatuwa naman 'tong post na woh. Hindi ko alam kung isa ako sa mga babaeng mahahaba ang post, pero madalang lang ata akong magpost ng nobela - ang comment, nyahaha!

Anyways ito ang seryosong totoo, I'd have to agree with Mulong. Ang alam ko halos magkaedad lang tayo pero di ko alam kung nakaka-relate ka sa mga post ko, ako kasi madalas maka-relate sa pinagsususulat mo, kaya isa itong blog mo sa binabalik-balikan ko. Wala kasing halong kaplastikan at buhatan ng upuan.

MAKIKISAWSAW LANG

2011-04-12T02:09:00.005+08:00

Mga taong hindi kawalan sa mundo. Ito ay opinyon ko lamang po.

- Willie Revillame
- Christy Fermin
- Ping Lacson
- Gloria Macapagal Arroyo
- Mo Twister
- Mag-asawang Ligot
- Mikey Arroyo
- Tim Yap
- Dra. Vicky Belo
- Raymond Guttierez

Sa totoo lang naiirita na ako pag pinapanuod ko sila sa balita. Lagi na lang silang laman ng telebisyon. Wala naman silang magandang naidudulot sa mundo. Hindi magaganda ang mga ugali. Ewan ko ba kung bakit sila ay nasa taas pa rin sa hierarchy ng society.

Hindi naman tayo mga bobong mamamayan, pero bakit may hila pa rin sila sa atin? Bakit may nagtitiwala? Bakit may nagpapauto? Bakit may humahanga pa rin sa kanila?

DUKOT

2011-04-04T20:34:00.008+08:00

Feeling ko kinarma ako noong nag April Fools Day joke ako noong Biyernes. Paano ba naman pag-uwi ko nung Sabado, naranasan ko ang pinakanakakatakot na Bus Ride sa tanang buhay ko.

Wala naman nangyari sa aking masama. Pero the fact na sobrang muntik na may nangyari eh nagpapasalamat ako at sa akin ay may nagbabantay pa rin.

Ngayong Abril kasi, 730pm to 430am na ang schedule ng inyong lingkod. At dahil weekend na, inisip kong wag sayangin ang oras sa opisina at umuwi na lang para matulog. Kaya on the dot ang alis ko. Dahil maarte ang lolo niyo nag-abang talaga ako ng aircon na bus. Di naman kasi ako talaga sumasakay sa hindi aircon.

Nung una may kasabay ako na tsinitsismis sa akin ang kanyang buhay pag-ibig na hindi ako nakakarelate.

Nagbibigay lang ako ng opinyon kasi kailangan niya ang opinyon ng lalake. So wala lang di ko muna pinapansin ang mga kaganapan sa loob ng bus.

Pero nung ako na lang mag-isa, dun na nagsimula akong makakita ng hindi ko dapat makita. ANG DAMING MANDURUKOT AKONG KASABAY!!!

Mga lima o anim yata sila. Noong una yung isa lang yung napansin ko. Nasa harap ko kasi. Tingin siya ng tingin dun sa katabi niya na natutulog. Nung una, iniisip ko baka bading yun na chinachansingan yung katabi niya, pero mukhang sanggano yung lalake. Tapos nakita ko yung nasa tapat nila nakatingin din. Parang lookout. Shet, sabi ko dinudukutan nito yung mamang natutulog. Shet kakasweldo lang pala ng ibang manggagawa ngayon!!!

At dun ko na napansin yung iba nilang kasama. Palipat lipat sila ng upuan. At palaging tumatabi sa mga mukhang natutulog. Gusto kong dutdutin yung mama sa harap ko pero natatakot ako na baka ako naman yung pagdiskitahan nila.

Meron isa na mukhang ako yung natripan dahil may bag ako. Pero tinitingnan ko sila. Hindi ko siya pinatabi sa akin at kumapit ako ng mahigpit sa aking bag. Kabadong-kabado ako nung mga panahon na iyon. Buti na lang mabilis yung bus at nakarating kami agad ng Baclaran.

Grabe nung tumayo ako at sinilip yung mamang natutulog, bukas na bukas yung bag at binulatlat talaga. Tapos yung mama na muntik tumabi sakin, kitang kita kong binubuksan yung bag nung binata na natutulog.

Shet, sa isip ko alam ko na kung paano dumiskarte ang mga mandurukot, pwede ko nang gawin yun sa susunod!!!

Lumayo ako sa kanila pagbaba. Nakakatakot. P150 lang ang pera ko nun pero ayoko mawala pa yun.

Nagpapasalamat ako na kahit sinungaling ako at masama ang ugali ko ay nilalayo pa rin ako sa kapahamakan. It’s either that or mukha din akong mandurukot kaya di nila ako tinalo.

I GUESS THIS IS IT... THIS IS REALLY IS IT

2011-03-31T21:06:00.002+08:00

I have been staring at my monitor for quite some time now.

Looking at editing my profile, whether or not to change my status.

Single.

It’s been more than 10 months. I have been single for 28 years, pero when you go back to status quo, hindi nawawala yung bigat na nararamdaman. Masakit.

I’ve always told myself that I’ll be ready whenever Kasintahan decides to let me go. Na tatanggapin ko ng maluwat kapag dumating yung araw na ayaw na niya sa akin. Alam kong darating yung araw na yan.

Maraming dahilan kung paanong hindi kami bagay. The age gap. Yung talino niya. Mga hilig namin. Pero hindi pa rin ako naging handa. Ang bigat sa loob. Ganito pala kasakit pag iniwan ka. It came out of the blue. Yes, we do have our arguments, but I did not expect for it to build up to this. I did not expect that this will end with goodbye.

I feel like shit. I feel like crying. Tang ina, nasa office ako, ang pula ng mata ko. Gusto ko sumigaw. Wala akong ganang magtrabaho. I just want to know why.

Shit, we’re supposed to go to Bohol.

I can’t say ‘kasintahan’ anymore.

Wala nang mangungulit sa akin bago ako matulog.

I just wrote about our theme songs.

Hindi man lang kami umabot ng anniversary.

Di ko alam kung makakahanap pa ako ng isang katulad niya na magmamahal at tatanggap sa akin.

Ayokong maging emo, pero shit. SHIT!!!

I don’t know if you can still read this. If you will read this. This may not mean much to you, but do know that I love you. I always will. You have a new chapter in your life. One without me. But I pray it will still be happy.

I’m staring at my facebook page.

I can’t make that change…

*******************

Dahil patapos na ang araw, I will come clean. Ito ang aking April Fool's Day post ko.

Mayroon pa rin akong Kasintahan.

Sa lahat ng nagmensahe sa akin, maraming salamat sa pag-aalala. Pasensya na sa kalokohan ko. Apat na taon ko nang nais makapagsulat ng April Fools Day na post at ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon.

Salamat sa concern.

THEM SONGS

2011-03-27T09:13:00.006+08:00

Medyo matagal tagal nang nirerequest ni Kasintahan sa akin na ishare sa benteng nagbabasa ng blog ko ang aming mga theme songs.

Kaming dalawa paiba-iba ang kanta dahil pareho kami mahilig sa musika. Pero malaki ang aming pagkakaiba. Mahilig siya sa melody, habang ako naman ay sa lyrics. Isa pang pagkakaiba namin, sobrang paborito niya si Mariah Carey, habang ayaw ko naman sa kanya. Minsan nag-aaway pa kami dahil dyan.

Pero hindi ito tungkol sa mga pinag-aawayan namin, so simulan na natin. Babala, medyo cheesy ang mga kanta namin... and jologs.

AT LAST

Theme song ko 'to para sa kanya. Sa mga hindi pa nakakaalam ng kwento namin, bago naging kami pitong buwan kaming magkaibigan lang. As in alam mong may feelings kayo sa isa't-isa pero hindi masabi sa kanya. Kaya sobrang nakakarelate ako sa kanta. Sa wakas, naging akin din siya.

PANGAKO SA'YO

No judgements, i find the song sweet. Kanta niya ito para sakin kasi noong bago pa lang kami, meron kaming mga pagdududa kung magtatagal ba kaming dalawa. Ang sweet lang.

NGAYON AT KAILANMAN

Isa pang awit na pinili niya para sa amin. Naaalala ko nung tinext niya sa akin yung lyrics. Akala ko pa naman compose niya kasi ang ganda ganda ng mga salita. Yun pala galing sa kanta. Alam ko lang noon pangkasal siya, pero yun pala pag mahal mo talaga yung tao, tatamaan ka sa mensahe ng awit.

BEST DAYS

Matagal ko nang paborito itong awit na ito ni Matt White. Upbeat. Light. Sa totoo lang, pareho kaming mahilig sa musika, pero ang taste namin medyo magkaiba. Si Kasintahan paborito si Mariah Carey, Muse, Radiohead at Justin Bieber habang ako naman ay James Morrison at Jon Mclaughlin. Pero nung pinarinig ko itong kanta sa kanya nagkaroon na kami agad ng something in common.

SO CLOSE

Noong nanuod kaming dalawa ng dvd ng Enchanted minsan, nainlove siya sa kantang ito. Tamang-tama dahil matagal ko nang gusto itong kantang ito ni Jon Mclaughlin. Sa totoo lang medyo malungkot yung kanta at hindi pang magsyota pero itong kanta kasing ito eh merong significance saming dalawa kaya mahal namin ito.

SMACK INTO YOU

Isa pa naming paboritong kanta. Well, mostly sakin dahil ito talaga yung pinakapaborito kong awitin. At sobrang naaappreciate ko sobra na gusto niya yung kanta. Maganda naman talaga kasi siya.

SIGNALFIRE

Pinag-awayan namin ito kanina lang. Hindi dahil sa di kami nagkasundo, pero basta mababaw lang. Anyway, isa ito sa mga paborito kong kanta at isa ito sa mga pinakamagandang wedding songs para sakin. Hindi naman sa umaasa akong ikakasal ako sa kanya (malabo naman mangyari yun), pero kung sakali man mangyari yun, itong awit na ito ng Snow Patrol yung nakikita ko na patutugtugin sa kasal namin.

VCR

Isa sa mga paboritong klase ng mga awit na gusto ni Kasintahan ay mga indie music. At itong kanta ng The XX ang pinakapaborito niya. Sa sobrang paborito niya pinadownload niya agad sa akin yung kanta. At dun ako natutong magdownload ng kanta gamit ang blackberry ko. Maganda yung kanta, di ko pa lang gets masyado yung lyrics, pero masarap siya sa tenga.

THERE FOR ME

Ito lang ang awit ni Mariah Carey ngayon na sobrang pinilit niyang ipakinig sa akin. As in nag-away kami dahil sa kantang ito. Pero noong napakinggan ko, nagets ko kung bakit gustung-gusto niyang maging theme song namin ito. Dahil nakakarelate siya sa kantang ito. Ako daw yung taong pinatutukuyan ng kanta para sa kanya. Ito lang yung kanta ni Mariah na natotolerate ko.

IT MIGHT BE YOU

So cheesy and so 90's high school, I know. Pero ganun talaga siguro. Una naming awitin ito dahil nga nakakarelate siya sa kwento ng kanta. Dahil noong umpisa mayroon kaming pagdududa kung para kami sa isa't-isa. Pero gaya ng sabi sa kanta... "something's telling me it might be you." Kaya ayun na. "Maybe it's you I've been waiting for all of my life." Siya na nga.

Kayo ano ang awitin niyo sa Kasintahan ninyo?

SA MGA NAGTATANONG

2011-03-14T11:08:00.004+08:00

Natutuwa ako dahil kahit nawawala ako ay marami pa rin ang nangangamusta at naghahanap sa akin.

Kahit nakikichismis lang kung sino ba yung dalawang blogger na nagdedate. Gaya ng sinabi ko wala akong sasabihin tungkol dito. Tikom ang aking bibig.

Anyway ang isa pang madalas na itanong sa akin ay tungkol kay Joy. Bakit daw ba madalas kong nababanggit ang taong ito sa mga blog ko. Parang di pa nakakamove-on ba. Hindi naman sa ganun. Matagal na akong nakamove on dun. May Kasintahan na nga ako.

Pero syempre, hindi naman na maikakaila na malaking bahagi rin yung taong iyon ng buhay ko. Hindi lang dahil sa minsan ko siyang pinagnasahan kundi dahil hanggang ngayon ay isa siyang mabuting kaibigan. Tsaka andami naming pinagdaanan niyan.

Ang paghihiwalay nila ng siyam na taon niyang syota.

Ang pagdala ng tanghalian para sa akin sa opisina.

Ang pag-amin ko sa kanya ng aking nararamdaman.

Ang hindi pagkikita ng mahigit dalawang taon.

Bankruptcy era.

Ang pagpapadate sa kanya sa isang kaibigan.

Ang epic fail ng kanilang date. As in EPIC!!!

Ang mga kalokohan niya sa kanyang relasyon ngayon.

Ang pakikiramay sa aking depression moments bago naging kami ni Kasintahan.

Mga Tagaytay at road trip moments.

At higit sa lahat ay ang mapagkatiwalaan ng masalimuot na kwento ng kanyang nakaraan.

Konti lang yung mga kaibigan ko na ganun ka-open sa akin kaya pinahahalagahan ko yun. May pagkaphobic yun sa mga taong katulad ko ang preference, pero sobrang tanggap niya pa rin ako. Kahit pa noon inamin ko na mahal ko yung tao. Malaking bagay na sa akin ito.

WALANG KAKWENTA-KWENTANG KOMENTARYO

2011-03-08T04:08:00.000+08:00

Medyo matagal-tagal bago ako nakakapag-update ngayon dahil walang laman ang utak. Puros pilit na post lang. Umaandar lang ang pagiging mediocre blogger natin. Wala lang talagang maisulat. Pasensya na rin kung di ako masyadong nakakablog hop. Bawal na kasi sa opisina ang mag-internet. Kaya patakas na lang ako gumamit nito. Masunuring empleyado lang. Sa bahay naman, tulog lang ang inaatupag ko madalas.

Kaya eto muna. Mabilisang Komentaryo muli. Dahil mahilig akong magbigay ng mga kumentong hindi naman hinihingi.

AMERICAN IDOL
Nagbago ang isip ko mula ng nagkaroon ng Top 40. Dati nabanggit ko na nakakaantok ang palabas na ito. Pero binabawi ko na ang sinabi ko. Ang gagaling ng mga talento ngayong taon. Walang patapon. Well, meron pero kaunti lang. Natutuwa ako’t may nakapasok na Pilipino. Mas natuwa ako nang matanggal si Clint. Nakakairita lang yung boses niya. At mas nakakairita yung ugali. Ang mga gusto ko ngayon sina Thia, Casey, Pia at Scotty.

**********
MOMMY
Kaarawan niya ngayon. Unfortunately, wala na akong pera. Nangutang na ako last week sa tatay ko. Kaya yung hinihingi niyang regalong cake sa akin ay hindi ko maibibigay L Sabi ko sa kanya bili na lang siya tapos irereimburse ko sa sweldo. Pero di ko kinaya ang gusto niyang cake… Mango Bravo ng Conti’s.

**********
EFBEE
At dahil birthday ng nanay ko… ibig sabihin birthday din ngayon ng isa kong blog friend. HAPPY BIRTHDAY EFBEE aka Ferbert Bautista aka Kokeymonster!!!

**********
SUMMER
Umiinit nanaman. Gumising ako kanina na pinapawisan. Kulang nanaman sakin ang isang electric fan. Ibig sabihin niyan summer na!!! Pero kanina nalate ako pumasok. Kasi ang lakas ng ulan, bigla sa amin bumaha. Something tells me it’s gonna be one wet summer. I like.

**********
PIMPLES
Nagpapasalamat ako’t hindi masyadong tigyawatin ang mukha ko. Kung meron lumalabas ay paisa-isa lang. Kaya lang lately dumarami ang nagiging tagyawat ko. Ang problema kung saan saang parte ng mukha ko siya lumalabas. Sa likod. Sa dibdib. Sa pwe—likod. Masyado na ba talaga ako mataba at buong katawan ko ay naglalangis at naglalangib? Bwiset!!!

**********
TRABAHO
Dahil sa naganap na rigodon sa amin ngayong buwan, ay nagkaroon nanaman ako ng bagong team. Bagong boss. At bagong titulo. Napaisip ako kung handa na ba ako para dito. Syempre dahil sa bagong titulo, ibig sabihin na magkakaroon na ako ng mas maraming responsibilidad. Nagpapasalamat ako na kahit minsan ay pepetiks petiks ako, ay nabibigyan pa rin ng pansin ang aking trabaho. Wish ko lang na kaakibat ng bagong titulo ay isa pang pagtaas sa aking sweldo (Malabo!!!).

**********
OUTSOURCED
I just want to promote this show to you guys. I want to spread the word on how hilarious this show is and a bit relatable to a lot of Filipinos. Outsourced is a show about a Specialty Items Company Manager who was transferred to India to run their company’s outsourced call center. This is funny because watching the show, I remember a lot of my experiences when I was working for the industry. The customers, other agents, upselling, spiels. Just about everything that made working in a call center fun. Plus we get to learn a little about the Indian culture too. I love Gupta. And Mardri. I think 2nd Avenue will start showing the sitcom this month (if it hasn’t started already).

(Kailangan talagang English yung post na yan nang malpractice naman ang English ko. Tagal ko nang di nakakapagsulat sa ingles.)

**********
BLIND ITEM
May nasagap akong tsismis na may dalawa akong kaibigang blogger na nagdate. Nakakatuwa lang dahil pareho ko sila kaibigan. Hindi ko alam kung saan ang patutunguhan ng kanilang paglabas labas. Pero masaya ako para sa kanila. Two less lonely people in the world. Good luck sa inyong dalawa!!!

Wag niyo na rin akong tanungin kung sino sila, dahil hindi ko sasabihin. Basta naexcite lang ako. Hopefully mabawasan na ang mga emo post sa blogosperyo ngayon.

**********
SIGNS…
Na tumataba na ang kaibigan ko. Hindi na siya makatingin sa salamin. Ayaw na niya masyado magpapicture. Kailangan na raw niyang bumili ng mga bagong pantalon. Nahihirapan na siyang huminga minsan. Lumulubog na yung isang parte ng kama niya. Natutulog na bukas ang ilaw dahil hindi na nakakabangon sa gabi para patayin ito dahil sa bigat ng katawan. At nakasimangot na ang mga katabi niya sa fx pag sa gitna siya umuupo.

Ang totoo, wala talaga akong kaibigang ganyan. Ako yan.

**********
Yan na muna. Saka na ang cohesive na post. Pag nagka-inspirasyon na ako ulit.

KWENTONG BAD DAYS

2011-03-03T01:40:00.002+08:00

Mag-eemote lang ako ng konti. Di naman talaga ako emo ngayon. Marami naman magagandang nangyayari sa buhay ko ngayon pero gusto ko lang alalahanin ang mga araw na hindi ko makakalimutan. Hindi ito yung mga araw na sobrang saya ko. Eto yung mga sinasabi nating ‘worst days of our lives.’

Naisulat ko na ang ilang sa mga pinakananlulumong araw ng buhay ko. Gaya nung tinakbuhan ako ng date ko. Well, basically lahat ng disaster dates ko eh worst days of my life. Pero yung ilan sa ilalathala ko ngayon eh yung mga nakapagpa-emo sa akin ng sobrang tindi.

*************
UP DREAM
Filingero ako noong bata ako. At kahit na bagsak-bagsakan ako sa mga grades ko noong high school eh feeling matalino ako. Akala ko noon sisiw lang yung UPCAT. Yung kursong kinuha ko pa ay journalism. At dahil manunulat ako sa aming dyaryo sa paaralan, akala ko kaya kong ipasa ang test ng unibersidad na ito.

Akala ko’y nagsakripisyo din ako noong nilakad ko mula Ateneo sa Katipunan pabalik ng UP dahil naligaw ako at dahil sa sakripisyong iyon ay matatanggap ako. Ang lakas ng loob ko na matatanggap ako dun at hindi man lang ako nag-apply sa ibang pamantasan, doon lang at sa La Salle.

Pero mali lahat ng akala ko. Hindi pala ako matalino. Konti lang. Bumagsak ako. Hindi ako natanggap.

Ang sakit sakit sa ego. Feeling ko gumuho ang mga pangarap ko. Inisip ko baka maging isa akong tambay at palamunin sa kanto. Sobrang nadepress ako nang malaman ko ito. Kulang na lang maging suicidal ako.

Sa sobrang panlulumo ko nilagnat ako ng isang linggo. Namayat ako noong mga panahong iyon. Nilayo ng nanay ko ang kumot sa takot na ako’y magbigti bigla. Bawal ang kutsilyo sa bahay. Ewan ko ba, hindi naman nag-eexpect ang magulang ko na makakapasok ako dun, pero sobrang apektado ako.

Natakot lang siguro na hindi ako makakapagkolehiyo.

*************
NANG MAGPAALAM SI JOY
Ilang beses ko nang nabanggit sa blog na ito si Joy. Siya yung akala ko noon na the one. Siya yung nakawala. Yung kaibigang di pwedeng mahalin.

Noong mga panahong iyon patay na patay ako kay Joy. As in wala na akong ibang iniisip kundi siya. Walang ibang inaalala kundi siya. Walang ibang pinapansin kundi siya. At ang malala pa, eh sobrang close namin na magkaibigan. Bunso siya at only child ako, kaya parang kapatid na ang turing namin sa isa’t-isa.

Humingi ako kay Lord noon ng sign kung magiging kami ba. Sinagot naman niya kaagad. As in kinabukasan. At ang sagot niya ay isang malaking hindi.

Lumapit sa akin si Joy nun, excited na ibinalita sa akin na lilipat na siya ng programa sa kumpanya, at magiging pang-umaga na siya. Sobrang nawasak ang puso ko nun. Tag-ulan.

Sobrang emo ko noong araw na iyon. Yung tipong hinahayaan kong itago ng mga patak ng ulan ang luhang dumadaloy s aking mga mata. Iniyakan ko talaga siya ng sobra.

At kamalas-malasan pa eh nung itinulog ko sa fx ang aking kalungkutan, sinira ng ale ang moment ko. Ginising ako ng atribida dahil napapasandal na ang ulo ko sa balikat niya. Bwiset siya. Insensitive. Gurang.

*************
Hindi ko talaga malilimutan yung mga araw na iyon. Minsan pag inaalala ko siya, iniiyakan ko, pero madalas tinatawanan ko na lang.

Naaamaze lang ako, kasi tuwing binabalikan ko siya, naaalala ko na noong mga panahon na iyon, sobrang nag-aalala ako dahil pakiramdam ko ay hindi ako makakamove-on sa mga nangyayari sa akin. Akala ko dun matatapos ang buhay ko. Akala ko dun na nagtatapos ang lahat.

And then narerealize ko, nakamove-on ako. At nagpapasalamat ako, dahil kung gaano kabigat sa dibdib nung mga naranasan ko, mas marami pa rin ang mga maliligayang araw sa buhay ko.

Kayo, anong nangyari sa mga bad days ninyo?

ISANG MILYONG PISO

2011-02-28T14:01:00.004+08:00

Dito nakasalalay ang kinabukasan ko. Ng pamilya ko.

Isang milyong piso.

Sa totoo lang hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa mapapanalunan ko. Pambayad ng utang. Mabibili ko na ang matagal ko nang inaasam na cellphone. Maibibili ko na rin si nanay ng computer. Hindi na kami mag-aagawan para makapagfacebook. Ang tatay ko makakabili na rin ng traysikel.

Sabihin na natin mababawasan ng tax, sapat... hindi... sobra sobra pa yun sa kakailanganin ko at ng pamilya ko.

Isang milyong piso.

Isang tanong.

Isang sagot.

All or nothing.

Kampante ako sa sagot ko.

Sigurado ako.

Panalo ito.

Kinakabahan ako. Pero dapat relax lang. Saka ko na iisipin. Pag nasa kamay ko na ang pera. Kapag pumasok na sa bank account ko ang mapapanalunan ko.

"B ang sagot mo sa one million peso question. Locked in na ang sagot. Hindi na pwedeng baguhin. Madadagdagan na kaya ang circle of millionaires natin?"

Tumingin siya sa akin.

Ang lakas ng kaba sa dibdib ko.

Tama ako. Tama ako. Tama ako.

Pinikit ko ang mata ko.

Nagdasal sa Panginoon.

"B nga ba ang tamang sagot? Computer... Show us the correct answer!!!"

Bumaligtad ang mundo ko. Hindi ako makahinga. Natawa.

Hindi makapaniwala.

Narinig ang sigawan ng mga tao.

Wala akong marinig kundi ang kabog ng sumasabog kong puso. Ganito pala ang nararamdaman ng mga umaabot dito. Ng mga nananalo. Ganito ang nararamdaman pag alam mong mapapasakamay mo na ang isang milyong piso.

Nakangiti ako. Masaya.

Minulat ang mata at tumingin sa board.

*****************

Ang hirap ng walang maisulat. Kwentong piksyon lang muna. Salamat sa lahat ng bumati sa akin noong Huwebes!!!

CHECKLIST

2011-02-24T00:59:00.000+08:00

On my 29th year I am going to…

Bohol with the Kid to celebrate his birthday
Be more spontaneous
Lose 20 lbs
Open a bank account
Boracay!!!
Be clear of all debts (even if I don’t own a credit card)
Party more
Meet at least 5 new friends
Keep those 5 new friends
Have more sex
Give in to the Kid’s insistence on going to Malate (but just once)
Be a more supportive boyfriend
Buy less comics
Buy only quality video games
Dance more
Get my trinkets from Ruddie and Kane (belated Happy Birthday Rudeboy!!!)
Sing my heart out
Work harder (aim for another promotion, perhaps)
Stop slouching around and start working out
Get my desktop fixed!!!
Look forward to turning 30

This is what’s nice about having two blogs, you get to write as many birthday posts as you want, and it’s fine.

Happy birthday to me!

29 BAGAY NA HINDI NIYO KAILANGANG MALAMAN PERO ISUSULAT KO PA RIN

2011-02-24T00:30:00.002+08:00

1. Dalawang beses ako nakatanggap ng increase ngayong taon. Pero hindi ko naramdaman salamat sa tax. Panalo ang tax. Ang laki laki. Hindi ko naman nararamdaman.

2. Sa sobrang hindi ko maramdaman ang itinaas ng sweldo ko, araw araw na akong nagbabaon ng lunch sa opisina dahil hindi ko na kaya bumili ng thigh part ng chicken ng Mini Stop.

3. Pero sa laki ng tinipid ko sa mga pinaggagawa kong pagbabaon ng pagkain, hindi pa rin ako pumapayat. Kailangan ko pang magsayaw ng madalas yata.

4. Ang una kong trabaho ay bilang isang outbound telemarketer. Nagbebenta ako noon ng linya ng telepono. Scammer ako noon. Pero hindi ako magaling bumenta. Scammer lang talaga.

5. Sentimental akong tao. Lalo na pag kras ko. Kahit na ‘ok’ lang ang text sa akin, kapag may lihim akong pagnanasa sa isang tao, ay tinatago ko. Feeling ko hindi na nila kasi ako itetext ulit. Loser lang.

6. Ang sabi nila, malandi ako online… sa chat o kaya sa text… pero ang totoo niyan, hanggang dun lang ang gawa ko. Tahimik ako sa personal. At hindi ako dapat sineseryoso. Ika nga ni Ternie, dalisay akong tao. Binatang Pilipino talaga.

7. Antukin akong tao. Ang unang oras ko sa trabaho ay ginugugol ko sa pagtulog. Pero after ng first hour, masipag na ako.

8. Hindi ako mahilig umattend ng mga party, kasi isa akong introvert. Pag maraming tao akong kahalubilo, usually nakaupo lang ako sa isang tabi. Kunwari nakikinig. Minsan nagtetext, o kaya naman ay nakabaling ang atensyon sa iisa o dalawang tao lamang. Pero mahilig ako magpaparty.

9. Hindi ako maarte sa pananamit. Nakakadiri man pero minsan kayak o magsuot ng isang t-shirt lang sa isang linggo. Hindi naman kasi ako pawisin at wala akong BO.

10. Sabi nila, ang mga pinanganak ng Pebrero kulang kulang… ano kaya ang kulang sa akin? Hmmmm… Pagkalalaki siguro.

11. Mahilig akong kumanta habang nagtatrabaho. Balladeer nga ang tawag sa akin sa opisina. Hindi sa pagbubuhat ng bangko, pero marunong naman ako kumanta. Medyo malamig daw ang boses ko. Wala lang ako sa tono.

12. Isa pang hidden talent ko ay ang pagdodrawing. Kung makikita mo ang mga post-it ko sa opisina, punung-puno ng mga doodles ko. Di ko lang masyado pinapakita kasi baka madiscover ako.

13. Oo. Ilusyonado ako.

14. Alam kong may mga malulungkot. Pero sa mga hindi nakakaalam, taken na po ako. Hindi lang masyado halata.

15. Noong nagbibinatilyo ako, pinangarap kong maging Hollywood action star. Promise, totoo ito.

16. Kaya lang hindi naglaon, nainlove ako sa isa ring action star. Alam ko, ang cheap lang.

17. Hindi ako dancer, pero nahihilig ako ngayon sa pagsayaw dahil sa panunuod ng So You Think You Can Dance.

18. Kung may isang babaeng magpapatuwid sa akin, si Georgina Wilson lang yun. ANG GANDA GANDA NIYA!!! Sana mabasa mo ‘to Georgina. I love you!!! Nagpupuyat ako araw araw makapanuod lang ng Showtime dahil nandun ka!

19. Madami kaming alagang hayop sa bahay. Isang parrot. Anim na aso. Anim na parakeet (dalawa sa kanila bading). Dalawang pato. Noong bata ako, nagkaroon na kami ng mga alagang kuneho, pusa, pagong at isang bulate sa tiyan.

20. Alam kong alam ninyong paborito kong mangolekta ng pabango, pero ang pinakagusto kong pabango sa koleksyon ko ay ang Polo Black ng Ralph Lauren. Amoy upos siya ng yosi na mabango. Lalaking lalaki ang amoy ko pag yun ang inispray ko.

21. Hindi ako iyakin sa totoong buhay, pero pag pinanuod ko na ang Marley and Me, Toy Story 3, My Sister’s Keeper at Hachiko, hindi ninyo ako mapapatigil sa paghagulgol. Hindi iyak ha, hagulgol.

22. Ewan ko ba, pero medyo lapitin ako sa mga magagandang babaeng mahilig magkwento ng mga sex life nila. God’s way of saying, ito ang mga pinalalampas mo!!! Pero strong ako. Di ako papadala sa temptation.

23. Kakatext lang sa akin ni Kasintahan. Kinikilig ako.

24. Mababaw lang akong tao. Promise.

25. Ang hirap mag-isip ng 29 things, wala na nga ako maisip ngayon. Apat na lang!!!

26. Sa totoo lang, natutuwa ang mga magulang ko kapag may pumupunta sa bahay na mga bisita
ko. Hindi kasi sila naniniwala noon na may mga kaibigan ako. Akala nila puros imaginary lang ang mga friends ko.

27. Wala akong balak umalis ng Pilipinas. Minahal ko ang New Zealand noon, I’m sure marami pa akong mamahalin na ibang bansa, pero kuntento na ako sa traffic ng Maynila, sa mga basura, sa kurakot na pamahalaan. I love this country.

28. Positibo akong tao, minsan mababa ang expectations ko. Siguro dahil madalas gusto kong ginugulat ako. Mas maganda kasi yun, kesa nadidisappoint ako.

29. Birthday ko ngayon.

MAHALAY

2011-02-19T05:33:00.002+08:00

Babala: Medyo mahalay.

JERJER

Hindi ko alam kung alam ninyo, pero hindi naman talaga ako bading. Nagbabading badingan lang ako para makahagilap ng mga magagandang tips tungkol sa pagjerjer.

Sa opisina lalo na, ang team ko ay composed ng mga babae. Tatlo lang kaming lalaki out of ten. Kaya pag sumasama ako sa lunch, hindi maiiwasang minsan mapag-usapan ang mga bagay tungkol sa pagjerjer.

Kagaya kanina, nasabi sa akin na ang babae, kapag hindi nadidiligan ng dalawang linggo, medyo sumisikip agad ang kanila. Masakit na daw ito. Masikip. Masarap.

E paano pa daw kaya pag longer than two weeks, alam niyo na.

CONDOM

Kuya Aajao, ipopromote ko ang dating pinagtatrabahuan mo.

Minsan napag-usapan ang condom. Maraming babae ang hindi nasasarapan sa dotted condoms. Medyo masakit daw ito. May feeling na hindi kumportable para sa kanila.

Pero sa mga condom, ang napagkasunduan ng mga pinakinggan ko, ang pinakamasarap daw para sa kanila ang pinakamasarap daw sa sensation eh yung twister na condom. Panget daw tingnan ang putotoy natin, pero may kakaibang kiliti ito para sa kanila.

Takot sila sa earthquake, pero mukhang masarap daw. May nagsabi din dati na panalo daw ang may vibrator na condom.

*************
Ayoko na. Baka kung sino sino nanaman ang mapadpad sa blog ko at kung anu-anong search nanaman ang makita kong hinahanap ng mga napapadpad dito.

Hindi talaga ako mahalay. Pasensya na kung hindi kayo sanay makabasa ng ganito dito. Sa totoo lang, wala ako choice. Kailangan ko itong isulat nang mawala na siya sa isip ko. Buong gabi ito lang ang naglalaro sa mapaglarong utak ko. Nagkataon lang na puros girl talk ang naririnig ko sa opisina these days.

Nagkakamigraine na ako sa dami ng girl talk.

Ang lilibog talaga ng mga babae!!!

Ayan. Bi na ako ulit.

NINE MONTHS

2011-02-17T05:00:00.000+08:00

In nine months...

I knew how it felt being a teen-ager again
I received and sent love letters (more received than sent)
I felt happy finally knowing how it feels when couples argue and fight.
And I feel happier that all the fighting and arguing are settled
I became someone's first time
I learned about philosophy
And was lectured on saving money
We've met 'our friends' not just his or mine... but ours
I am, have been and will always be happy.

He said we shouldn't count. But honestly I don't care. This is the longest relationship I have had. And it's nice.

He may not be with me on my birthday, but he knows, he is already the best birthday gift.

MABILISANG KOMENTARYO

2011-02-16T23:21:00.000+08:00

BLACK SWAN
Maganda. Nakakaintriga. Naging straight ako kina Natalie Portman at Mila Kunis.

THE KING’S SPEECH
Ang galing ni Colin Firth bilang si King George VI. Pero maganda yung movie. Hindi nga lang daw accurate sabi ng mga historian.

THE GREEN HORNET
Naging bading ulit ako dahil kay Kato.

AMERICAN IDOL
Pampatulog. Nakakaantok!

JUNIOR MASTER CHEF AUSTRALIA
Ang bagong palabas sa telebisyon na kinababaliwan ko. Pero hindi yata siya bago.

FEBRUARY 24
Kaarawan ko. Sana batiin niyo ako sa araw na ito. Walang party. Wala akong pera.

REGALO
Hindi ako manghihingi ng regalo sa inyo. Sumali na lang kayo sa reader’s community ko. Nagiging interactive naman siya kahit papaano.

BUWIS
Dahil napromote ako noong nakaraang buwan, nagkaroon ako ng increase. Sa buwis lang napunta lahat iyon. Hindi ko maramdaman.

CHARICE
Parang yumayabang. Ewan ko lang. Parang hindi na siya masyadong nakakatuwa.

MANO PO: A MOTHER’S LOVE
Gigil na gigil ako sa asar habang pinapanood sa Cinema One. Pero tinapos ko pa ring panoorin. Ako ang may hawak ng remote control.

SELECTA ICE CREAM REESE’S PIECES
Pinakamasarap na ice cream sa Pilipinas na nakain ko. Yum. Pero wala paring tatalo sa ice cream ng New Zealand.

SIOPAO BOLA BOLA
Kinaaadikan kong pagkain ng 711 ngayon.

AMBER’S PICHI PICHI
Kinecrave ko. Pero dahil walang pera, kailangan maghintay ng aking kaarawan bago makatikim ulit nito.

BALITA
Sign of aging: nagiging interesado sa mga balita. Hindi naman ako ganito dati!!! Feeling ko pagtungtong ko ng trenta magiging isa ako dun sa mga tumatawag sa radio balita para magbigay ng mga walang kwenta kong opinyon.

POKER
Isang araw napanaginipan ko na magaling akong maglaro nito. Parang naiintindihan ko na kung paano ito laruin salamat sa panaginip ko. Tsaka sa Chinese film na Poker King.

ROSAS
May natanggap akong rosas noong Araw ng mga Puso. Kinilig ako. Galing siya sa kumpanya naming. Hangsweet!!! Oo sarcastic ako. Sana pinera na lang nila.

JACKET
Itong kumpanyang pinagsisilbihan ko ang pinakamahal ko sa lahat ng pinagtrabahuan ko. Nakaka-apat na jacket, isang polo shirt at isang gym bag na ako sa kanila. Haylabet! Di na ito sarcastic. Mababaw lang talaga ako.

BAON
Dahil nga walang kwenta ang sinahod ko noong Balentayms, at sa dinami na rin ng aking bayarin at utang, nagsimula nanaman akong magdala ng baon na pagkain sa opisina. Tocino. Yum. Parang grade school lang!!!

BLACKBERRY
Buti na lang at may bago akong phone. Pinuno ko ito ng mga kanta. Kailangan ko siya sa trabaho dahil saksakan ng ingay sa nilipatan kong lugar. Parang palengke lang. Nakakapikon. Ang sarap lang pasabugin. One time big time lang. Kung pwede lang talaga.

TULOG
Dahil malamig lamig pa rin ang panahon ngayon, napapasarap madalas ang tulog ko. Sa sobrang dalas ay hindi ko na nasasagot ang mga tawag ni Kasintahan. Kaya ang laki ng tampo niya sa akin noong Valentine’s Weekend. Sad lang. Pero okay na kami. Bilang ganti, di niya pupuntahan ang birthday party ko. Quits lang.

DESPERATE MUCH (EDITED)

2011-02-12T23:06:00.009+08:00

Taong 2000.

Bago lang ako nagkacellphone.

Walang katext. At adik sa text channel sa cable.

At ilang araw bago mag araw ng mga puso may nakilala.

Kakulitan sa text. Kalandian. Kapalitan ng mga pangarap. Mga pangako.

Tapos isang araw bago magValentine's Day, nagyaya siya makipagdate.

Magkita na raw kami nang matuloy na ang mga nabitawang salita.

Na makapagyakapan.

Makapaghalikan.

Makapagniig.

At dahil bata. Desperado. At gustong makilala ang taong kalandian.

Ako'y umoo.

Araw ng mga puso.

Galing kolehiyo.

Pormang porma.

Nagspray ng paboritong pabango.

Handa na.

Naghihintay na daw siya sa 711 sa kanto ng katabi naming village.

Umalis nako.

Pagdating ko siya'y aking nakita.

Nakapula. Tight fit jeans.

May hearts sa t-shirt.

At ang kapal kapal ng foundation.

Natakot ako.

Nagkita kami sa mata.

Nginitian niya ako.

Nginitian ko siya.

Tapos...

Nilagpasan siya.

Pinatay ang cellphone.

Sumakay ng jeep. Bumaba sa kabilang kanto.

Tumawid at sumakay ulit ng jeep pauwi.

Puchang balentayms yan.

Ang sakit sa singit.

********************

Hindi ko alam kung nahack yung account ko. Kanina hindi ko mabuksan yung blog ko. Nawala daw siya. Ayos na naman. Nakakalog-in na ako. Nagpalit ng password.

Pero ang problema ngayon, hindi ako makapasok ng dashboard ko. So hindi ko mabuksan yung links ng mga sinusundan kong blog na hindi ko nilink.

May makakatulong kaya sa akin?

FOR CLARENCE

2011-02-11T08:42:00.000+08:00

The one thing that's scary when someone updates you on what's happening with people you haven't been in touch with for a long time, is finding out that they died.

This morning I was informed by a classmate/colleague that one of our batchmate in college was murdered two weeks ago.

I personally don't know Clarence very well. We were never classmates, we did have common friends but we were never friends. We do say hi to each other. I remember he's one of the meek gay people from our course. The one who was almost always bullied or harassed by friends. But he was nice. He often greets me when we stumble upon each other.

After college I never really heard from him again. I know he works for a telecommunications company. But other than that, I have nothing.

Apparently he was murdered by two teenage boys he met in Malate. He was found naked and was robbed of his personal belongings.

The suspects already surrendered to the authorities but said that they only did it because they were just protecting the younger brother from being molested by Clarence who held him at knifepoint.

Honestly, I never saw in Clarence's personality as someone who can threaten another person at knifepoint. But even if it was true, he did not deserve to be butchered and stabbed 13 times. He was a good person.

My prayers to his family and to everyone he left behind. I hope he finds peace and justice.

KWENTONG COMMUTE

2011-02-10T05:33:00.000+08:00

May nangyari kanina sa aking pagcocommute kaya medyo nabasag yung pagkakaroon ko ng writer’s block. Okay naman ako. Hindi ako napahamak. Hindi naman masama yung nasaksihan ko kanina. Pero karapatdapat lang siyang ikwento.

Tahimik yung fx na sinasakyan ko. Halos lahat ng pasahero maliban sa akin tulog. Sinusulyap sulyap ko kasi yung nasa harap ko. Cute kasi. Pero hindi siya yung kwento.

Yung ikukwento ko eh tungkol dun sa mamang nakasakay sa gitna.

Ang himbing himbing ng tulog ni kuya. Sa sobrang lalim, eh feeling ko lumampas siya dahil nung naalimpungatan siya bigla itong napasigaw.

“Baragadumbadumbum!!”

Nagulat kami lahat. Pero si manong fx driver hindi, “bababa?”

“Para!” sabi ulit nung mama.

Wala lang. Weird.

**********
Napareminisce tuloy ako sa lahat ng epic fails ko sa buhay commute.

Sigurado ako, nakasakay na kayo sa fx driver na lahat na lang ng taong madadaanan hinihintuan, kahit di pinapara.

One time last year, napasakay ako sa ganun. E hindi yata napansin ni manong drayber na yung hinintuan niya, special child na naging taong grasa. At sakto dun siya umupo sa likuran kung saan ako nakaupo tsaka yung cute na kasabay ko.

Nung una, sakin siya tumabi. Pero dahil madirihin ako, lumalayo talaga ako sa kanya sabay may pandidiring face. Dahil nakakatakot naman talaga si ate. Madaming galis, tapos gustong kunin yung ear phones ko. Kaya kahit malaki akong tao, nagsusumiksik ako dun sa gilid ko.

Nagsawa siya sa akin, dahil mas cute sa akin yung katapat ko kaya dun naman siya tumabi. Hindi naman siya lumalandi, pero kinakalabit niya si kuya. Sabay bukaka. Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang ipahiwatig, pero pag bumubukaka siya ng legs, nakikita ko kuyukot niya.

Pag may pumapara sa fx namin at sakto sa likod uupo, pag bukas niya ng pinto at nakita si ateng special child, nagmamadali itong umalis at lumipat ng sasakyan. Hindi rin naman kami makalipat dahil puno yung sinakyan namin, at di kami makaalis dahil nakapagbayad na kami.

Yun ang pinakamahabang 30 minuto sa buong buhay ko.

**********
Sa bus hindi talaga maiiwasan na may makasabay kang weirdo. May lasing. May nagpepray-over. May namamalimos. May magnanakaw. At merong nananantsing.

Hindi ako gwapo. Hindi rin ako obvious na kakaiba. Pero one time talaga, pinursue ako ng isang bading sa bus. Nung una kinalabit niya ako, so okay naman. Friendly naman ako so pinansin ko. Tsaka kahit papano naman di naman mukhang holdaper si kuya. Mas mukha pa akong mandurukot sa kanya.

Kinakausap niya talaga ako with matching touch touch sa braso. Ang cute ko daw. Sarap yakapin. So ako naman medyo nagpauto. Tinanong niya kung bababa ako sa binababaan niya. Sabi ko hindi. Sa Baclaran ako, sa LRT siya. Niyaya niya akong magbreakfast, pero tumanggi ako. Hindi ako cheap na pumapatol sa nangangalabit sa bus. Hiningi niya number at pangalan ko. Nanghula ako ng mga number. Ibibigay ko sana number ng kinaasaran kong tao, kaya lang di ko memorize eh.

**********
Nakasabay ko siya ulit noong isang linggo. At kahit may balbas na ako at kamukha ko si Grissom ng CSI, namukhaan pa rin niya ako. Pagpasok ko ng bus at pagkita sa kanya ay mega ngiti siya sa akin. Hindi ko pinansin.

At talagang tinabihan niya ako. Pero dahil nasa tamang katinuan ako, wala lang. Alam ko tinititigan niya ako, kasi sa gilid ng mata ko nakikita ko yung ulo niya nakaanggulo sa akin. Kinalabit niya ako one time sa aking love handle. Tiningnan ko siya ng masama. Sabay growl parang aso.

Pero hindi parin lumipat ang beauty ni kuya. Persistent. Talagang tinititigan lang ako. Buti na lang may music ako. Kanta kanta lang hanggang bumaba siya sa may LRT.

Ang creepy ni kuya sa totoo lang. Parang loser. Pero ang lakas ng loob niya ha. Pano pa kaya kung naging basag-ulo ako. Baka nasaksak ko yun. O kaya nagkaroon ng bus bombing part 3.

**********
O siya, yan na muna ang kwento ko. Kayo, ano mga weird o unforgettable moments niyo sa pagcocommute?

DAHIL MALAPIT NA ANG ARAW NI KUPIDO

2011-02-06T12:30:00.003+08:00

Dahil malapit na ang araw ng mga puso, naisip kong magsulat ng tungkol sa pag-ibig. Para ito sa mga taong nagturo sa akin kung paano nga ba magmahal. Repost muli dahil wala talagang pumapasok sa utak ko ngayon.

Sila ang mga humubog sa pagkatao ko. Ang nagturo sakin kung paano ba ang maging kalahati sa isang pares. Ang mga minahal ko... at sa huli, ang nagpasakit sa ulo ko.

SI UNA
Nabanggit ko siya sa isa sa mga posts ko ngayong taon. Si Una, o si Love ang pinakauna ko. 3rd year hayskul ako noon, at ilang buwan lang kami nagkasama.

Alala ko, una naming LQ ay dahil sa payong. Tatanga-tanga talaga ako dun sa mga kumplikadong payong, yung tinitiklop at maliliit. Hanggang ngayon, di talaga ako marunong mag-ayos ng ganoong klase ng payong. Sanay ako dun sa isang pindutan lang bumubukas na. Anyway, one time lumabas kami on a date na tag-ulan. Dahil nga di ako marunong gumamit ng payong, nasira ko yung dala-dala niya. Syempre dahil kasalanan ko kaya wala kaming payong, bumili ako ng bago para palitan ito.

Inaway niya ako kasi yung binili ko eh yung parang sa mga bumbay. Yung mahabang itim na payong na hindi natitiklop. Galit na galit si Love nun kasi nga nakakahiyang dalhin yung payong na yun, kikay pa man din siya. 3 araw niyang di sinasagot yung telepono nun pag numero ko ang lumalabas sa caller id nila.

Hindi iyon ang dahilan ng paghihiwalay namin. Nag-college na siya nung sumunod na taon, kaya naisip niya na mas makakabuti sa amin na iexplore pa ang mundo ng hindi magkasama.

YUNG DALAWANG BUWAN LANG...
Etong pangalawa eh kaibigan ng kaklase ko sa kolehiyo. Naging kami sa telepono din. Maganda daw kasi boses ko. Akala niya it will translate pati sa totoong buhay... joke.

Sa dalawang buwan na naging kami. 2 beses lang kami lumabas. Text at usapan sa telepono lang kami palagi. Yung una naming pagkikita, para lalo naming makilala yun isa't-isa. Yung pangalawa, eh para tapusin na yung relasyon namin sa telepono.

Sweet naman siya. Matalino. Marami akong natutunan. Kaya lang masyadong seryoso sa buhay. Puros aral lang ang ginagawa kaya nga dalawang beses lang kami nagkita. Tapos tuwing weekend lagi pa siyang umuuwi sa probinsya para makasama yung pamilya niya. Kaya siguro napagod din ako, dahil nga parang wala namang patutunguhan yung kung ano man meron kami kasi di naman kami nagkikita.

YUNG BATA
Ewan ko ba kung bakit ako pumatol sa sobrang mas bata pa sakin. Feeling ko kung hindi ko tinapos yung 1 buwan naming relasyon eh ginawa akong sugar daddy nito.

Mantakin mo, di ko lang nabigyan ng regalo nung monthsary namin, eh sinabihan ba naman akong hindi ako marunong magmahal!!! Tama ba yon? Siya ang dahilan kaya ayaw ko ng mga mas bata sakin. Ayaw ko ng mga masyadong nagpapababy. Nakakainis. May pinagbabagayan yan. Di nagwowork sakin yung nagpapouty lips para lang pagbigyan sa mga gusto. At ayaw ko yung laging nagtatantrums pag di nasusunod ang gusto.

(Nilunok ko rin yung sinabi ko noon na ayaw ko sa bata... si kasintahan halos siyam na taon din ang tanda ko sa kanya.)

SI DOC
Isang linggo lang naging kami ni doc. Ang hirap kasi pag wala talagang oras para sa isa't-isa. Si Doc laging on call. Yung nag-iisang date namin, kelangan pang maputol kasi nakalimutan niya meron pala siyang buntis na pasyente na magpapacheck-up.

Masaya sana yun kung nagkatuluyan kami kasi pwede nakong hindi magtrabaho nun!!! Kaya lang, di talaga pwede eh. Feeling ko lagi ko lang siyang aawayin dahil wala siyang magiging oras para sa akin. Parang mas malala pa yun sa long distance relationship kasi alam mong nandyan lang siya pero hindi pa kami nagkikita.

Ang gusto pa niya sana eh pupuntahan ko siya palagi sa ospital. Di ko gusto yun. Gaya ng sabi ko, ayaw kong nagpupunta ng mga ospital, dahil nadedepress ako. Tsaka madirihin ako... Pero ibang kwento naman iyon.

SI OPISMEYT
Siya ang dahilan kung bakit hinding-hindi ako sa ngayon maghahanap ng karelasyon na katrabaho ko. Isang malaking sakit sa ulo ang magkaroon ng karelasyon na katrabaho mo.

Masaya kasi merong mga moments na nakakatakot, at ayaw mong mahuli kayo dahil baka pareho kayong masesante. Medyo malambing siya at makulit.

Ang problema lang, grabe magselos. Pinagseselosan lahat ng nilalapitan ko. Laging naghihinala pag nagiging mabait ako sa isang tao. Laging nagsasabi na katawan lang niya ang hinahabol ko (in fairness sa kanya sexy siya).

Isa't kalahating buwan lang kami. Pero parang ayaw ko nang gumawa ng ganyan ulit. Nakakatakot. Masaya, pero malaking sakit talaga sa ulo.

SI JOY
Ahh... si Joy. Hindi naging kami. Pero siya yung nag-iisang tao na hanggang ngayon siguro eh hindi mawala-wala sa isip ko. Siya yung taong sinulatan ko ng Goodbye Letter.

Talagang halos mabaliw ako dahil nadepress ako nung aminin ko sa kanya yung gusto ko sa kanya, tapos hanggang kaibigan lang daw talaga ang kaya niyang ituring sa akin. Tapos tuwing nawawala siya sa isip ko, nagtetext siya. O kaya nagsesend ng message sa ym.

Siya lang yung talagang iniyakan ko. Hanggang ngayon siguro, kahit sabihin ko pang okay na ako, eh paminsan-minsan sumasagi pa rin siya sa isip ko. At naglalaro sa utak ko kung ano kaya ang mangyayari sa amin kung sakali mang naging kami. O kaya kung nakipagkita ako, noong araw na niyaya niya akong makipag-date.

UPDATED SA SHOWBIZ HAPPENINGS

2011-02-02T21:40:00.005+08:00

Hindi ito tungkol sa showbiz. Hindi naman talaga ako updated sa showbiz happenings. Matagal na nang huli akong nanuod ng Showbiz Lingo at S-Files.

Wala lang akong maisip na maisulat. Walang kwentang post. Update ko lang kayo sa buhay ko. Kunwari interesado kayo.

**********
Pebrero na. Buwan ng mga kulang-kulang. Ibig sabihin malapit na ang kaarawan ko. Hindi ako manghihingi ng picture greeting. Di kasi ako nagpapadala pag may nanghihingi. Iba rin naman kasi ang gusto ko.

Gusto ko regalo talaga.

Joke.

Half meant.

I-like niyo na lang pala yung Readers Community ko. Sapat nang regalo para sakin yun.

**********
Sa aking palagay meron akong lahing intsik. Lagi akong sinuswerte tuwing Chinese New Year.

Katulad kanina, bumaba na.

Bumaba na ang papel na nagsasabing ako'y naglevel up ulit sa aking trabaho.

Nakakatuwa lang.

Pwede nang mag-apply sa iba.

Joke ulit.

Not half meant.

**********
Malapit na pala ang araw ng mga puso. 12 days na lang. May mga date na ba kayo? May nahanap na kayong kapalit sa bumasted sa inyo nung isang linggo? May kalandian na ba kayo sa chatroom? Ipinagluto niyo na ba yung pinupormahan ninyo?

Ako wala. Bawal muna lumabas. Wala na kasing pera.

Pero pwede rin siguro kami magpunta ng Manila Ocean Park. Kasi may libre akong 2 tickets para sa lahat ng attractions nila. Pamasko ng aking butihing gasolinahan.

Sa mga sumagot ng no sa mga tanong ko, wag kayo malulungkot. Masarap maging single.

Gawain ko dati, pag Valentine's Day, dinuduro ko yung mga may kadate at pinagtatawanan. Wala lang. Bitter. Hehehe

**********
Kung Hei Fat Choi sa mga Kapatid nating singkit!!!

:)

2011-02-01T09:10:00.000+08:00

I have never questioned how much the kid loves me. I am certain he does.

Sometimes he tells me that he loves me more than I do him (that's not true by the way).

They say love makes you do crazy things. Things you've never done before. Things you thought you'll never do.

Last weekend was a step forward in our relationship.

Something we've never done in the last eight months we've been together.

He broke a promise that we agreed he'll never do.

He changed for me.

For us.

For the first time.

He let me in.

I'll never question how much he loves me.

Never ever.

ANG TANONG (UPDATED)

2011-01-31T09:01:00.003+08:00

Perfect. Kailangan ang gabing ito ay maging perpekto. Walang anumang bagay sa mundo ang makakasira sa mga plano ko ngayong gabi. Dito nakasalalay ang kinabukasan ng pagsasama namin ng aking kasintahan.

Limang taon. Hindi man matiwasay ang buong limang taon na iyon, alam kong masaya kaming dalawa. Alam kong marami akong pagkukulang, pero pilit ko itong pinupunan dahil hanggang ngayon, ay pilit pa rin akong nagbabago. Lahat ng sa tingin niya ay hindi kaaya-aya sa aking ugali, ay tinatanggal ko sa sistema ko. Nagiging mabuti akong tao dahil sa kanya.

"You are the perfect couple!!!" ang madalas sabihin sa amin ng aming mga kakilala. Pareho kaming may hitsura. Maganda siya. Guwapo ako. Pareho kaming matalino. Parehong may kaya sa buhay. Maraming naiinggit sa kung ano man ang meron sa aming dalawa. Ang kulang na nga lang raw ay magkaroon ng bubuo sa aming pamilya.

Wag kang magmamadali. Darating tayo diyan. Pero ang una, kailangan kong maibigay sa kanya ang singsing na ito na matagal ko ring pinag-ipunan. May anim na buwan na ring nakatago sa akin ang singsing na ito, na nakita namin sa ibang bansa. Naaalala ko kung paano niya tinitigan itong singsing noong isang gabing naglalakad kami sa kalsada ng Ingglatera. Nakita ko ang ningning sa kanyang mga mata.

"Mahal na kita, Mitch. Sana maging tayong dalawa na." hindi ko inakalang masasambit ko iyon, noong araw na nagtapat ako sa kanya. Dalawang linggo pa lang kaming lumalabas. At kahit na marami kaming pinagkakasunduan, hindi pa rin ako sigurado na ako ay talagang gusto niya. May iba pang mga nanliligaw sa kanya.

"Ikaw din. Mahal na din kita." ang sagot niya. Isang linggong hindi nawala ang mga ngiti sa aking mukha.

Ngayon, nakahanda na ang lahat. Ang park kung saan ako sinagot ni Mitch noong nasa huling taon ng kolehiyo pa kami ay binago namin. Nilagyan ng lamesa. Pinuno ng mga rosas. Mga paborito niya. Naghahanda na ang banda para patugtugin ang awitin naming dalawa.

I'm on my way. Ang nakasulat sa text niya. Ilang minuto na lang, ay masasabi ko na ang dapat kong masabi.

Debut ng kaklase ko noong una ko siyang nakita. Isa siya sa mga labingwalong dalagang magsisindi ng kandila at magbibigay ng mensahe sa may kaarawan. Isa ako sa labingwalong magbibigay ng rosas. Simple lang ang suot niya. Hindi magara katulad ng ilang babaeng dumalo nung gabing iyon. Pinsan siya ng kaklase ko, na nag-aaral din sa pamantasan namin. Iba lang ang kurso niya. Sinabi ko sa sarili ko na siya lang ang babae na para sa akin.

Dumating na rin si Mitch. Maganda pa rin. Hindi nagbago kahit ilang taon na ang nakalipas nang una ko siyang nakita. Mas maganda pa nga ata siya ngayon.

Halatang nagulat siya sa ginawa ko ngayong gabi. "Special night natin ito wifey. Happy anniversary," hinalikan ko siya at hinatid sa kanyang upuan.

Tahimik siya. Sa tingin ko, alam niya kung ano ang susunod.

"Mitch, 5 years. I don't remember a time na hindi ako masaya sa loob ng limang taon na magkasama tayo. You make me happy, and you make me feel complete. Hindi ko nakikita ang sarili ko na malayo sa iyo.

"I love you, Mitch. Please make me the happiest man. Say yes. Marry me?" lumuhod ako sa harap niya at binuksan ang maliit na kahon na naglalaman ng singsing na alam kong gusto niya.

Nagsimulang tumulo ang luha niya.

Hindi ko alam kung masaya o malungkot ba siya.

Hindi siya makatingin sa akin.

Hinawakan ni Mitch ang kamay ko at sinara ang kahon.

"I'm sorry Miguel. I don't want to do this anymore. We need to talk..."

************************
Repost pala ito. Nakalimutan ko trilogy nga pala siya. Isa ito sa mga pinakauna kong isinulat na kathang-isip post sa blog na ito. At isa sa mga pinakamahabang kwentong isinulat ko.

Sundan niyo na lang kung ano ang naging dahilan ni Mitch kung bakit niya tinanggihan si Miguel. At kung ano ang kasunod matapos isara ni Mitch ang kahon.

Part 2
Part 3

Inspired ito noong una kong napanuod yung One More Chance. Wala lang, trivia lang.

PARANG MAYAMAN LANG

2011-01-26T10:10:00.009+08:00

Lulubus-lubusin ko na ang pagpapakilala sa inyo, madlang bloggers. Marahil karamihan sa inyo ay alam na marami akong kaartehan sa buhay. Marami akong hilig. Bisyo. Noong unang panahon kasi, walang pinupuntahan ang pera ko. Wala akong pinagkakagastusan.

Only child kasi. Single.

Wag niyo akong gayahin, kasi hindi naman ako mayaman. Noong binili ko ang karamihan sa mga isheshare ko, utang yun. Tipong gives. At malaking discount. Madalas nagkakaroon ako ng buyer’s remorse. Sayang. Pero ayos lang. Nadadaan sa pagtitipid.

Pipicturan ko sana yung hitsura ng kwarto ko, kaya lang ang dumi. Saka na lang, pag sinipag akong ipalinis ito.

So heto ang nagpapalibang sa akin sa aking pag-iisa.

Si Halle at Sonia ang dalawa kong cellphone. Si Halle binili ko noong isang araw, habang higit apat na taon ko nang telepono si Sonia. Meron pa akong isang lumang telepono, pero sira na siya. Ayoko siyang kunan ng litrato, kasi maalikabok.

Ang aking mga consoles. Si Bebong, ang ikalawang Xbox ko. Si Percy, ang aking PS3. Si Pepe, ang PSP at si Ken, ang ikatlong Xbox na may Kinect. Syempre kasama na diyan ang mga games. Konti lang ang original ko, mahal kasi.

Ang isa sa pinakauna kong nakahiligan bago pa man ako natutong magbasa ay manuod ng pelikula. Ito ang aking DVD collection. Konti lang ang aking pirated dvd’s. Mas gusto ko original kasi mas madaming added bonus. Nagsisimula na ako ngayon mangolekta ng Bluray.

Syempre meron din akong prized possessions, ang aking mga comics. Iilan lang yan sa aking kinokolekta, pag pumasok ka sa kwarto ko, kung saan saan mo yan makikita. Iyan ang complete series ko ng The Walking Dead. Dyan napunta ang 13^th month pay ko.

Marunong din akong magbasa. Ito ang iilan sa aking mga book collection. Mahirap silang kunan ng litrato kasi hiwa-hiwalay ang aking mga libro.

Dahil hindi naman ako kagwapuhan, kaya dinadala ko na lang sa pabango. Wala lang. At least kahit mukha akong basura, amoy mayaman naman ako.

Yan na muna. Babawasan ko na ang mga yan ngayon. May pinag-iipunan na kasi.

Tsaka madami pang utang.