gillboard

2009 REPORT CARD

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 06 Dec 2009 01:49:00 +0000

Matatapos nanaman ang isang taon. Ilang linggo na lang at 2010 na. Bagong taon na naman. Ang bilis ng panahon talaga, at ilang buwan na lang madadagdagan na naman ng isang taon ang aking edad. Exciting!!!

Medyo aagahan ko na ang report card ko ngayong taon, kasi sa tingin ko wala namang mangyayari sa akin sa mga susunod na araw, dahil trabaho na lang naman ulit ang pagkakaabalahan ko. Kumusta nga ba ang 2009 para kay Gillboard, tingnan natin.

KARERA 80%
Hindi siguro matatawaran ang taong 2008 pagdating sa buhay-trabaho ko. Ano ba ang makakatalo sa pagpapadala sa'yo sa ibang bansa ng libre para magtraining diba? Pero meron ding malalaking mga pagbabago na nangyari sa akin ngayong 2009.

Lumipat ako ng Operating Unit sa kumpanyang pinagsisilbihan ko. At kasama ng paglipat na ito, ay ang malaking pagbabago ng schedule ko. Panggabi na ako. Call center na call center na ang pamumuhay ko ngayon. Pumapasok ng alas-nwebe, alas dyes ng gabi, at umuuwi ng umaga. Sa awa ng Diyos, eh nakayanan ko naman. Nasasanay na. May mga araw lang talagang ang hirap matulog.

Ayos naman pagdating sa trabaho. Sobrang busy nga lang, lunch na lang ako pwedeng mag internet. Bugbog na bugbog ako sa trabaho ngayon, at di na yata mawawala yun, pero kung para rin sa ikaaangat ng estado ko sa opisina yun, syempre I welcome the challenge.

SOCIAL LIFE 75%
Ano yun?

Dahil nga sa panggabi na ako ngayon, eh hindi na ako nakakapagyayang gumimik tuwing Biyernes ng gabi. Namimiss ko ang amoy ng mga sinehan, ang Glorietta. Namimiss kong magtanghalian.

Nakakasama pa rin naman ako paminsan kapag nag-aaya ang aking mga kaibigan, ngalang pag weekends lang. Kahit mas masarap gumimik pag Biyernes ng gabi.

In fairness naman sakin, ngayong taon e dumami ang mga nakilala kong mga bloggers. Hindi man nila binabasa itong blog na ito, at least may nakilala ako. Hindi na dalawa ang mga kapwa ko manunulat na nakilala ko ng personal. Lima na. Improvement.

Tsaka isang pampalubagloob ngayon, eh kahit papaano nakakasama ko ngayon ang ilang mga kaibigang matagal ko ring hindi nakakausap.

LABLAYP 76%
Pasado na sana, kaya lang medyo sumablay noong isang linggo. Kaya ayun single nanaman ang inyong lingkod. Siguro mas okay na to. Hindi kumplikado. Kung nababasa ninyo ang mga plurk ko, eh medyo may kadramahan ang ilang naipost ko nitong mga nakalipas na araw.

Anyway, ang sabihin na malungkot ako ngayon eh medyo may katotohanan, malamig pa rin pala ang Pasko ko. Pero ayos lang, wag ipilit ang hindi pwede, ikanga. Let go and move on, hindi ibig sabihin na dahil nagtapos na ang isang pagmamahalan eh katapusan din ng mundo.

Syempre pasang-awa siya ngayon dahil kung ikukumpara noong isang taon, at least ngayon eh nagkaroon ako ng lablayp. At saka dahil na rin sa stress na dinala ng mga nakaraang araw, eh 5 pounds ang nawala sakin. Hehehe... konswelo de bobo na rin yun.

BLOGOSPERYO 90%
Medyo mataas ito dahil eto lang naman talaga ang isa sa mga aspeto ng buhay ko na medyo may katuturan. Hindi siya kasing taas kung ikukumpara noong isang taon na todo todo ang pagsusulat ko sa blog ko. Ngayon kasi linggo linggo na lang ako nagsusulat.

Nandyan pa't nagpaalam ako sa blogosperyo noong Agosto dahil naisipan kong magtayo ng isa pang tahanan kung saan lahat ng mga nangyayari sa buhay ko ay itinatala ko. Medyo enjoy naman ako doon sa isang bahay na yon. Wala lang.

Pero kaya mataas ang marka nito eh dahil kamakailan lang ay nadagdagan nanaman ng isang taon ang edad nitong blog na ito. Apat na taon na akong nagsusulat sa Gillboard, at kahit papaano naman ay maraming nakakaappreciate pa rin sa mga kwentong naisusulat ko dito, kahit hindi siya kasingdalas ng dati.

Pasensya nga lang kung hindi na ako kasingdalas bumisita sa mga dati kong binibisita, medyo ayun nga, busy lang. Tsaka yung iba naman hindi na rin madalas magsulat. Hehehe.

IPON 70%
Isa pang bagay na dapat tinatanong kung ano yun?

Maganda ang simula ng 2009 sakin pagdating sa pera dahil medyo malaki-laki rin ang naipon ko. Hindi ko nga lang alam kung saan napunta yung ipon na yun pagdating ng gitna ng taon. Kung anu-ano ang mga pinamili ko. Bagong xbox. Stepper. Bagong cellphone (na di ko naman ginagamit na ngayon). Maraming pabango. Sapatos. Pero isang polo lang ang nabili kong damit ngayong taon. Mga original na bala ng xbox, na hindi ko rin masyadong nalalaro ngayon.

Hay.

**********

Overall, hindi masyadong pabor sa akin ang taon na ito. Mas maraming humamon sa aking pagkatao, pero ayos lang. Kung ang lahat ng yon eh ang magpapatatag sa'yo, go lang ng go. Di ko naman ikamamatay yon.

At saka kung hindi kagandahan itong taon na to, pansin ko lang, pag even number ang dulo ng taon, eh dun ako bumabawi.

Fingers crossed, sana maging mabait sakin ang 2010.

DAHIL MAGPAPASKO NA

noreply@blogger.com (gillboard) — Tue, 01 Dec 2009 18:02:00 +0000

Ang pag-uusapan natin dito ay UTANG.

Opo. Utang.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako matuto-tuto. Ilang beses na akong hindi nababayaran ng mga tao, pero hindi ko pa rin mapigilan ang sarili kong hindi magpahiram sa nangangailangan.

Hindi naman sa masama ang loob ko kapag may pinapautang ako. Kung meron namang extra, bakit ko ipagdadamot diba. Ang ikinakukulo ng dugo ko, eh kapag mahirap nang maningil.

Hindi ako mahirap utangan, yung mga di ko nga kilala ng personal (sa blog lang) nakakautang sakin. Kahit pa nagtatago na sila matapos mo silang pahiramin. Uy chismis!!! Anyway, ang nakakasama lang talaga ng loob yung tipong mangangako na sa ganitong araw ka babayaran, mag-ooffer pa ng interes, pero pagdating ng araw na yon, wala na. Wala kang maririnig ni ha ni ho.

Ayos lang naman sakin kung humingi ka ng dispensa dahil madedelay, pero yung totally hindi ka papansinin. Ang hirap ng mga taong ito singilin.

Iniisip ko ilan na ba ang hindi nagbayad sakin? Siguro kung iipunin lahat yun, may mga sampung libo na in total yung napahiram ko pero hindi na naibalik sakin.

Nandyan yung nanghiram ng isang libo, pagkatapos kinabukasan nag AWOL sa trabaho.

Andyan yung MGA nanghiram mula probinsya (partida pinaghanap pako ng mga yun ng Western Union o Lhuillier sa Makati) para lang ipadala yung ipapahiram, tapos ayun, strangers na.

Nariyan din yung talagang lumuhod pa sa harap ko para humiram ng limang daan tapos di na namamansin sa opisina.

Ewan ko kung paano ako nauto nung saleslady sa dating binibilhan ko ng comics, na nanghiram 2 linggo bago nagsara yung nasabing tindahan.

Ang sakit sa ulo.

Merry Christmas mga kapwa ko blogero!!!

REPOST: ALAALA NG NEW ZEALAND

noreply@blogger.com (gillboard) — Mon, 23 Nov 2009 14:13:00 +0000

Mahigit isang taon na rin ang nakakalipas nang ako ay ipadala ng kumpanyang pinagtatrabahuan ko sa bansa ng mga tupa, gatas at Lord of the Rings, ang New Zealand. Kahit na halos isang buwan lamang ang aming pananatili doon, isa iyon sa mga hinding-hindi ko makakalimutang karanasan sa buhay ko. Iniisip ko kung makakagawa ba ako ng kwento tungkol sa mga karanasan ko sa bansang iyon. Siguro, pag reminiscing mode ako, gagawin ko iyon.

Pero as for now, since rinequest ni Wheezer na magpost ako tungkol dito, repost ko ang mga bagay na di ko mamimiss sa New Zealand.

************

Marahil marami akong naisulat na magaganda noong nakaraan tungkol dito, ngunit hindi iyon ang buong katotohanan. Marami ring kapintasan itong bansang ito.Tara, bilangin natin...

Malungkot ang mga gabi. Walang magawa, dahil lahat sarado na pagtungtong ng alas-5 (alas-3 kapag linggo!!!)
Hindi ko mamimiss ang ice cream ninyong tuluyang nagpataba sa akin. Hindi ko mamimiss and gingernut at spicy apple flavored ice cream ninyo na pagkamahal-mahal!!!
Hindi ko hahanaphanapin ang reverse bungee ninyo, dahil di ko naman ito nagawa (sobrang nalasing ako sa wine para gawin pa yon nung huling gabi namin).
Paano ko mamimiss ang NZ eh hindi naman kami lumabas ng Wellington!!!
Natutuwa ako at malayo na ako sa mga mamahaling mga pagkain. P300 para lang sa matabang na tustadong tadyang ng manok!!! Ang tabang pa!!! Kung tutuusin, karamihan ng kinain namin dun, kami rin ang nagluto...
Sobrang hindi ko rin mamimiss ang inyong mga drayber na walang personalidad!!! Di tulad dito na irate ang mga ito!!! Di pa kami mapipilitan na magpasalamat pagkatapos ang aming kasamahan ay sigawan!!!
Hinding hindi ko din mamimiss ang inyong mga tupa. Dahil ang baho ng karne nila. Hindi na ako nakapag-ihaw sa stove dahil sa tuwing binubuksan ang stove, eh ang masangsang na amoy nito ang una kong napapansin.
Hindi ko din mamimiss ang Parliament House ninyo dahil hindi kami pinayagan na makapag picture-taking sa loob nang ito'y nagkaroon ng open house!!!
Hindi ko mamimiss ang mall ninyong ubod ng laki.
At ang bansa ninyong nuknukan ng lamig.
Hindi ko mamimiss ang maglalakad lang papuntang opisina, hotel, supermarket, arena at kung saan saan pa. Mas gusto ko bumiyahe sa sasakyan!!!
Hindi ko mamimiss ang manuod ng rugby kahit di ko naiintindihan ang mga rules ng laro!
Hindi ko mamimiss lahat ng yan. Masaya ako sa Pilipinas. Ang mainit, kurakot, magulo, matao, at matraffic na Pilipinas. Dito lang ako...

**********

This is all a lie... I so miss New Zealand!!!

KWENTOTERO

noreply@blogger.com (gillboard) — Mon, 16 Nov 2009 15:41:00 +0000

Bilang parte ng aking mga anniversary posts ngayong buwan ng Nobyembre (salamat nga pala sa lahat ng mga bumati noong 4th year anniversary post ko... at sa mga hindi pa bumabati, huli na ang lahat di ko na tatanggapin ang mga bati ninyo... hahahaha), naisip kong magbahagi ng ilang sikreto tungkol sa mga nababasa ninyo. Yung mga fictional posts ko.

Unahin ko muna ang pagpapasalamat sa pagtangkilik sa mga kwentong fiction ko. Natutuwa ako't medyo maraming nakakaappreciate ng mga gawa ko, kahit pa merong mga isinusumpa ako dahil minsa'y naluha sila sa mga naisulat ko.

BATANG KWENTOTERO
Mahilig talaga ako sa mga kwento. Noong nag-aaral pa lamang ako, ang madalas na pinakamatataas na marka ko eh ang Wika at Panitikan at Literature. Best in Reading pa nga ako noong nasa Kinder ako, kaya pinanindigan ko na yung strengths ko. Wala akong pakialam kung pasang-awa ako sa math, science, PE at Arts, basta ba nasa line of 8 ang grades ko sa Literature at Filipino. Dahil sa totoo lang dun talaga ako nag-eexcel.

Sabi ng nanay ko, bata pa lang ako, mahilig na talaga ako gumawa ng kwento. Ginagawan ko ng sarili kong istorya si Donya Buding tuwing matutulog kami. Pati sarili ko, ginagawan ko ng kwento. Naaalala ko pa nga, noong pre-school ako paniwalang-paniwala ang mga kaklase ko na pangatlo ako sa limang magkakapatid kasi ang dami kong kwento noon tungkol sa bawat isa sa kanila, kahit minsan pa, nagkakamali ako sa mga pangalan nila. Noong hayskul pa nga, doon sa prediction ng mga kaklase ko sa yearbook namin, isa akong best selling author dahil ginawan ko yung klase namin ng epikong maaaring ihalintulad sa Ibong Adarna. Yun lang ang ginagawa ko kapag may typing class kami.

MATANDANG KWENTOTERO
Noong nasa kolehiyo at noong mga panahong wala pa akong trabaho, mayroon akong notebook kung saan ako nagsusulat ng mga kwento ko. Kwentong X-Men, Batman, kwentong comic book characters na inimbento ko, kwentong teleserye na pinagtripan ko (matatawa kayo kapag nabasa niyo yung mga alternate ending ng Mula Sa Puso, Esperanza at Villa Quintana). Lahat yun nakalathala sa mga luma kong notebook na hindi nasulatan.

Hindi ko alam kung bakit ito ang natripan ko. Pwede naman daw sports, libro, paggala, at gawaing teen-ager pero ang sumulat ng kwento ang naibigan ko. Sabi ng ilan kong kaklase, cool daw kahit may pagkaloser yung ginagawa ko. Kaya ipinagpatuloy ko.

INSPIRASYON NG KWENTOTERO
Sa maniwala kayo't sa hindi kadalasan ng mga kwentong nailalathala dito (at halos lahat ng mga nakasulat sa post ko) ay naisip ko habang ako'y nakaupo sa trono. Opo habang umeebak ako.

Ewan ko ba kung bakit ganun pero nagiging aktibo ang utak ko sa mga isusulat ko habang ako ay nakakulong sa banyo. Siguro dahil walang distraction na gumugulo sa train of thoughts ko. Yung mga pamatay kong linya (kung meron man), doon lahat nabubuo.

Minsan naman, naiisip kong gawan ng kwento yung mga bagay na nangyayari na napapansin ko sa paligid ko. Yung kwentong Lola ay hinango ko dun sa mag-inang nakasabay kong mag-almusal sa McDo noon. Ang saya saya kasi nila kaya inisip kong gawing miserable ang buhay nila. Ginawan ko ng kwento yung mga huling sandali bago bawian ng buhay yung pinsan ko. Ginawa kong mas detalyado yung kwentong Ondoy ng isang blogger na kaibigan ko. At ginawan ko ng posibleng kwento yung isang beses na may kumausap sa akin sa fx noon.

Sadyang malikot talaga ang utak ko.

************
Maraming salamat nga pala doon sa nagnominate sa akin bilang Filipino Blogger of the Week sa isang sikat na blog. Pasensya na kung hindi ako aktibo kung mangampanya para manalo. Ako nama'y ok lang na mapansin kahit hindi manalo. Naaappreciate ko ito, pero isang simpleng blogero lang naman ako na nagkukwento ng mga iniisip ko.

Bonus na lang sa akin kung may matawa, humanga, o magnominate sa akin sa mga parangal na gaya nito.

Gayunpaman, maraming salamat sa pagpansin, pagdalaw at pagbalik sa mumunting tahanan ko.

FIRST DATE

noreply@blogger.com (gillboard) — Fri, 13 Nov 2009 14:48:00 +0000

Hinawi ni Laurie ang mahabang buhok niya. God, ang ganda ganda niya!

Magdadalawang oras na kami sa loob ng restaurant. Hindi nauubos ang kwentuhan. Tungkol sa trabaho niya. Mga kalokohan namin noong nag-aaral pa kami. Mga ex niya. Mga lakad ko sa ibang bansa.

Pinapanuod ko si Laurie habang sinusubo niya ang kanyang pagkain. Ang sexy. Nakakaturn-on. Nakakapag-init ng damdamin. Hindi ko pa nararanasan ang ganito, kahit unang date lang namin ngayon.

Ang pula ng mga labi ni Laurie. Mestiza. Nang-aakit ang mga mata. Makinis ang balat. Kahit sinong lalaki mahuhulog talaga sa kanya. Naisip ko ang swerte ko ngayong gabi at ako ang kasama niya.

Ako na isang simpleng lalake lamang. Hindi gwapo. Hindi maganda ang katawan. Buti na lang at malakas ang sense of humor ko. Hindi ako nahirapang magpapansin sa kanya.

"Thank you Franco, I really enjoyed this dinner." sabi ni Laurie.

Matatapos na ba ang gabi? Ayoko pa sana.

"No, thank YOU. I enjoyed your company," sabi ko.

Ngumiti lamang siya.

Gusto ko siya. Nahulog na yata ako sa kanya. Sa isip ko, kailangan kong maging totoo sa kanya. Ayoko na magsinungaling.

"Laurie..."

Nag-iisip ako kung sasabihin ko ba sa kanya. Kapag nalaman niya ang totoo maaaring hindi na siya makipagkita sa akin. Baka hindi ko matikman ang kanyang mga labi. Baka hindi ko na mahawakan ang maganda niyang katawan. Baka magalit siya sa akin.

"There's something I have to tell you..." umpisa ko.

Nagtatanong ang mga tingin ni Laurie. Nalilito. Pero ngumiti siya.

"Sige, Franco. Tell me." sabi niya.

Nanlamig ang aking katawan. Tatanggapin niya kaya ang sasabihin ko. Magagalit kaya siya.

Eto na.

"Laurie, I'm married..." bulong ko.

Nakita ko ang pagkagulat sa mga mata ni Laurie. Tumingin siya sa baba. Nagalit yata.

Muling hinawi ni Laurie ang kanyang buhok at tumingin sa akin.

"Trade secret?" sabi niya.

Nilapit ni Laurie ang mukha sa akin, at pinagdikit ang aming mga pisngi. Bumulong siya sa akin...

"Me too," sabay balik sa kanyang pinagkakaupuan.

Bigla akong napangiti.

BAKIT MASAYA MAGING BLOGGER

noreply@blogger.com (gillboard) — Fri, 06 Nov 2009 16:05:00 +0000

Ito na ang aking 4th anniversary post. Apat na taong gulang na ang gillboard.blogspot na site!!!

Sa totoo lang, hindi magtatagal ng ganito ang blog na ito kung hindi ako naging masaya o maligaya sa mga pinaggagagawa ko. Noong una, itinayo ko ito dahil lang sa bored ako sa trabaho ko. Ayaw ko noon magpost na ng mga blog sa friendster dahil nababasa ng boss ko yung mga sinusulat ko (dahil minsan ko nang pinuna ang pag-iingles niya doon at nabasa niya ito).

Masaya maging blogger. Masarap. Maraming sorpresa. Basta. Hindi siya para sa lahat, pero doon sa mga matitiyaga at masisipag maraming rewards din naman ang makukuha sa pagiging blogger.

1. PANTANGGAL STRESS
Dito mo mailalabas lahat ng galit mo sa mundo. Sa boss mong inutil. Sa kaibigang tanga. Sa magulang na makulit. Sa mga kaaway na walang alam gawin sa buhay kundi bwisitin ka. Sa mundo. Kung hindi mo kayang isigaw ang galit mo, dito mo ito mailalabas. Makakahanap ka pa ng kakampi. Merong mangangaral, pero karamihan naman sa kanila ay maiintindihan ka. Malalaman mo pang madalas, hindi ka nag-iisa. At syempre, maraming blogger din sa mundo na makulit. Kaya kung blog hopper ka, marami kang makikilalang mga makukulit na mga kagaya ko (talagang ako ang example... hahaha).

2. MAY MGA PERKS
Ni minsan hindi pa ako nakakatikim ng libre dahil isa akong blogger (sayang yung sa Phillips, di kasi ako umattend), pero ang mga bloggers ay isa na ring target demographic ng ilang mga consumer brands. So kung sikat ka, pwede kang ayain para matikman ang pagkain nila para ireview mo sa blog mo. Madalas pa nga, mayroong mga tao na nagtatayo ng blog para lang kumita. Di naman maitatanggi, meron naman talagang kumikita dito. Pero dahil tradisyunal na blogger ako, itaga sa bato, hindi ko gagawing business ang blog na ito. Ang punto ko lang naman, mayroong mga perks din ang pagiging blogger.

3. HINDI KA MABOBOBO
Kung wala kang trabaho. Kung wala kang tinatrabaho sa 'yong trabaho. Kung wala kang pasok. O kung wala kang ginagawa sa mundo. Kung blogger ka, sigurado kang hindi ka mabobobo. Kasi pag nagsusulat ka, ginagamit mo utak mo. Hindi ito naghahibernate. At kung bumibisita ka naman sa ibang mga blog, marami kang natututunan. Minsan pa nga, para sa akin, eto ang means ko para makabalita ng mga nangyayari sa mundo. Kung ano ba ang uso. Sino ang sikat. Anong huling balita sa Bahay ni Kuya.

4. MAAAPPRECIATE ANG TALENTO MO
Kung ikaw ay isang photographer, pwede mong ipost ang mga litrato mo, at tiyak ako mayroong magkukumento dito. Kung mahusay kang magsulat ng kwento, maraming blogger ang mambobola sa'yo na pwede ka nang magsulat para sa telebisyon (kahit di nila binasa ng buo yung kwento mo). Kung mahilig kang sumulat ng tula, may pagkakataon pang mainlove sa'yo ang mga mambabasa mo. Ang blog naman libre sa lahat. Manunulat, photographer, artista, pulitiko, pokpok basta ba gusto mo magshare ng buhay mo sa mundo, malaya kang gawin ito. Sooner or later meron ding makakapansin sa talento mo.

5. MARAMING MAKIKILALANG BAGONG KAIBIGAN
Ito na marahil ang dahilan kung bakit ako nagtatagal sa mundong ito. Marami akong nakilalang mga bagong kaibigan dahil sa pagbablog. Kahit pa sabihin nating tatlo o apat pa lang ang talagang nakikita ko, kahit sa mga kumento lang, at sa mga nababasa ko sa mga post nila, nagiging kakilala at nagiging feeling close ako sa kanila. Palaging merong something na magkatulad kayo. Ang palitan ng kumento, mapupunta sa palitan ng ym. Di niyo na lang mapapansin nagkakape na kayo. At kung suswertehin ka pa, maaaring dito mo rin makilala ang mamahalin mo at ang taong magmamahal sa'yo.

Kaya siguro, kahit na ilang beses ko gawing magpaalam sa blog na ito, palagi pa rin akong bumabalik. Masaya kasing maging isang blogger. Lalo pa ngayong lumalaki ang network of friends ko.

****************
Ako nga pala ay muling magpapasalamat sa lahat ng bumisita, nagbasa, nagfollow, naglink, dumaan, nagkomento, nag-ayang makipagdate, napadpad dito dahil ginoogle ang salitang j@ck0l, umaway at nakipagdebate sa akin dito sa blog na ito.

Pasensya po kung hindi ako masyado nakakadaan na ngayon or kung hindi ko nauupdate yung blogroll ko. Iwan ninyo sa comments kung wala pa kayo dito, gagawin ko siya sa Lunes.

Four years. Wow. Inuugat nako dito sa blogspot.

MULTIPLE CHOICE

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 01 Nov 2009 23:46:00 +0000

Anong meron ang happy Gillboard?

Maraming pera dahil nanalo sa lotto.
Mas maraming pera dahil napromote.
Anak. Nakabuntis ng babae, kahit hindi niya syota.
Nakabili ng bagong DSLR.
Lalabas ulit ng Pilipinas.
May inspirasyon at nagpapaligaya sa kanya.
Nakabili siya ng hardbound copy ng Old Man Logan.
Mag-aapat na taon na sa isang linggo itong blog na ito.
Nakascore siya kagabi.
May nagbabasa sa dalawang blog niya.

Isa lang yung sagot diyan. Yung huli ay tama, pero meron pa isang sagot diyan ang mas tama.

Mahulaan niyo kaya?

*************
Tama din pala yung anibersaryo ng blog na ito... Pero mas may tamang sagot pa dun sa dalawang yun.

KWENTONG HALLOWEEN

noreply@blogger.com (gillboard) — Wed, 28 Oct 2009 19:49:00 +0000

Ang sabi nila doon sa lote na kinatatayuan ng bahay namin may nakatirang ilang mga espiritung hanggang ngayon ay hindi pa nakikita ang liwanag. Paano, napakatahimik sa bahay namin, lalo na pag wala ako sa bahay. Binubuksan lang ng nanay ko ang tv kapag Wowowee na o kaya nama'y Big Brother Uber na yung palabas.

Sabi ng may "third eye" na napapadaan sa amin, meron daw matandang lalake sa harap ng bintana ng lumang bahay namin. Minsan daw merong bata na nakaupo doon sa may terrace sa ikatlong palapag ng bagong bahay namin. Tapos kung saan saan pa.

Paminsan-minsan, kapag ako'y umaakyat na patungo ko sa kwarto, makakaaninag ako ng babae sa may pintuan ng banyo. O kaya'y makikita ko sa gilid ng mata ko minsa'y may batang nakaupo sa hagdanan namin. Maaaring guni-guni lang ng pagod kong mata kakacomputer ang nakikita ko. Pero dahil tatlo lang kami ng mga magulang ko sa bahay kaya hindi na ako nagtatanong kung ano yun. Baka tabihan pa ako sa pagtulog ko.

*************

Nagsimula akong makaramdam noong bata pa ako.

Noong buhay pa ang pinsan ko, madalas siyang nanggugulat. Tatalon sa kama namin sabay mangingiliti. Mang-aasar lang. Namatay siya dahil nahulog sa condo unit na tinitirahan nila ng kapatid niya.

Ilang araw makalipas nang siya ay ilibing, madalas na siyang nagpaparamdam. Minsan, habang nanunuod ako ng tv, bigla na lang lulubog ang kama ko, na para bang may tumalon. Tapos, minsan habang pinipilit kong matulog, bigla na lang parang may tumatabi sa akin. Hindi ko nakikita, pero alam kong yun yung kuya ko, nagbabantay sakin.

**********

Bakasyon noong hayskul ako, at nagbababad sa telepono nang hatinggabi. Kausap ko ang kaklase ko, at nakikibalita sa mga kaganapan sa buhay-buhay nito.

Dahil hindi naman talaga ako makwento, tahimik lang ako na nakikinig sa mga pinuntahan ng kaibigan nang nagdaang linggo.

Gising na gising pa ako, at mulat sa lahat ng nangyayari sa paligid nang biglang hindi lang iisa ang naririnig kong nagsasalita. Sa kabilang tenga ko, may bumubulong ng kung anu-ano na hindi ko naiintindihan. Nanginig ako, at nabagsak ang telepono. Walang tao sa paligid.

Nang itanong ko sa kaklase kung may narinig siya, wala raw. Baka daw nakatulog lang ako. Pero alam kong gising na gising ako.

**********

Isang linggo pa lang akong natutulog sa bagong kwarto ko sa bagong bahay namin. Isang gabi, nanaginip ako ng masama.

Pilit kong ginigising ang sarili ko. Alam kong gising na ako, ang kulang na lang ay imulat ang mata, pero hindi ko magawa. Nararamdaman kong may nakapatong sa akin at pinipigilan akong bumangon at gumising. Alam kong madilim, pero may naaaninagan akong anino ng bata na hinihila ang mga paa at kamay kong pataas. Pero nakaupo siya sa dibdib ko. Naririnig ko yung
batang tumatawa.

Nagsimula akong magdasal ng Ama Namin. Ang bigat ng mata ko, pero salamat sa Diyos, naibuka ko ito.

Malakas ang bentilador, at malamig ang panahon, pero basang-basa ako ng pawis.

**********

Sa kwarto ng Tita ko madalas ako matulog kapag tag-init dahil yun lang yung kwartong may aircon.

Minsan, nagigising ako ng madaling araw dahil maingay sa labas ng bintana ko. Ang harap ng kwarto nila ay terrace.

Madalas akong nakakarinig ng mga batang naghahabulan sa labas ng bintana namin. Ni minsan, eh inisip kong kapitbahay lang ang mga ito, dahil kahit bakasyon, walang matinong bata ang maglalaro ng habulan alasdos ng madaling araw.

Hindi na ako bumabangon, at pinapatugtog ko na lang ang radyo ng telepono ko nang hindi na marinig ang mga bata sa labas ng bahay ko.

**********

Hindi ako nakakakita ng multo, at ni minsan hindi ko pinapangarap na makakita nito. Wala akong balak. Wala akong lakas-ng-loob. Pero minsan, sa gilid ng mata ko, may nakikita akong mga aninong gumagalaw, kahit ako lang mag-isa sa bahay.

Sabihin man nating hindi ako naniniwala sa mga multo, sadyang meron talagang mga bagay na magbibigay ng dahilan upang tayo ay magdalawang-isip.
Happy Halloween!!!

LOLA

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 25 Oct 2009 01:48:00 +0000

Alas sais ng umaga regular akong kumakain sa McDonald's sa kanto ng village namin.

Semi-suki ako ng kainan na ito dahil walang nagluluto sa bahay namin tuwing umaga. Pagdating ko mula trabaho sa umaga, nakahilata pa sa kama ang aking mga magulang. Alas-diyes na ang mga ito kung gumising.

Habang nag-aalmusal, dumating ang isang pares ng mag-ina. Matatanda na sila. Yung anak, maaaring nasa edad kwarenta na, habang ang nanay na akay-akay ay maaaring nasa sitenta na. Matanda na si lola at mukhang tuwang-tuwa ginawa para sa kanya ng anak.

"Oh ayan nanay ha. Kakain na tayo sa McDonald's! Alam ko gustung-gusto mo dito! Masaya ka ba nay?"

"Aba syempre naman hijo! Sayang di kasama si Ria."

"Nay natutulog pa po si Ria. Uuwian na lang natin ng pagkain yung apo niyo ha." paliwanag ng anak.

Hindi magkahawig ang mag-ina sa isip-isip ko. Mukhang may kaya ang lalake, habang mukhang nanggaling sa hirap ang ina. Mistisuhin ang anak na lalake habang morena naman ang ina. Bakas sa mukha ng ale na marami siyang pinagdaanan.

Umupo ang mag-ina sa lamesa sa aking tabi.

"Sandali lang nay ha. Mag-oorder lang ako. Gusto niyo po ng burger diba?"

"Salamat anak ha." ang sagot ng matanda.

At iniwan ang ina sa mesa. Ngumiti ako sa matanda habang sinisipsip ang orange juice sa aking baso.

"Ang bait niya 'no?" tanong sa akin ni lola.

"Opo." ang sago ko.

"Asawa siya ng anak ko. Kaya lang iniwan na niya kami. Kasama na niya ang tatay niya sa langit." nagbigay lamang ako ng isang malungkot na ngiti. Patuloy lamang ako sa pagkain ng aking almusal. Hinahayaan magkwento ang matanda.

Ilang saglit pa ay dumating na ang anak. "Eto nanay ha. Eto ang burger. Kumain na muna po kayo ha. Pupunta lang ako sa drugstore. Bibili lang po ako ng gamot para sa presyon ko ha. Diyan lang muna po kayo."

Dala-dala ang pagkaing marahil ay para sa kanyang anak. Nagmamadaling umalis ang lalake.

"Hijo," kalabit sa akin ng nanay, "samahan mo muna ako dito ha habang hindi pa dumarating ang anak ko ha?"

"Sige po lola." sabi ko.

"Alam mo si Andy mabait na bata yan," kanyang panimula habang nginunguya ang kanyang Sausage Muffin, "noong bagong magkasintahan sila ng anak ko hindi talaga ako boto sa kanya. Ayaw ko talaga sa kanya noon pero nagpursige siya para tanggapin ko siya. Nag-iisang anak ko lang kasi yung anak ko."

Nakikinig lang ako sa matanda. Malapit nang maubos ang pagkain ko. Pero dahil nangako akong sasamahan siya inisip kong bagalan na lang ang pagkain. Malapit lang naman yung drugstore, di siguro magtatagal yung Andy.

Pinakinggan ko ang mga kwento ni lola. Kung paano niya pinahirapan ang lalake habang nanliligaw pa ito sa anak. Na kahit madalas hindi magkasundo ang dalawa ay minahal pa rin ito ng manugang. Iba talaga ang gusto ng nanay para sa anak pero dahil nakita niyang mahal talaga niya ang manliligaw, tinanggap na din niya.

Marami pang kwento ang matanda at naubos na ang pagkain namin pero hindi pa dumarating si Andy.

"Lola, taga saan po ba kayo?" tanong ko.

"Naku. Malayo hijo. Hindi ako sanay sa Maynila. Taga Capiz talaga ako. Kung saan kami dito sa Maynila hindi ko alam. Basta mahaba yung biyahe namin kanina."

Bigla akong kinabahan. Ayokong maging malisyoso pero pinagdasal ko na sana mali yung iniisip ko. Sana mahaba lang ang pila sa drugstore. Tumingin ako sa relo ko. Halos isang oras ko na rin palang kasama si Lola.

Hindi ko naman siya pwedeng samahan ng matagal dahil inaantok na rin ako.

"Nay." buntong hininga ko. "kailangan ko na pong umuwi. Baka hanapin po ako ng magulang ko." paalam ko sa matanda.

Nalungkot si nanay. Naramdaman din niya siguro yung nararamdaman ko. Yung kaba. Gustuhin ko mang samahan si lola pero kailangan ko nang umalis. Iiwan na naman ang matanda.

Nilapitan ko yung isang crew ng kainan para mabantayan ang matanda. Pinakilala ko siya kay lola para samahan ito habang hinihintay ang manugang.

"Nanay, aalis na po ako. Malapit na po siguro bumalik si Andy. Medyo malayo po dito yung drugstore. Pasensya na po ha."

Hindi na nakikinig si Lola. Nakatingin lang sa pinagbalutan ng kanyang kinain.

Hindi ko maiwasang hindi tingnan si lola habang palabas ako. Parang nababasag ang puso ko sa bawat hakbang palayo sa kanya.

Sana mali ako. Sana balikan siya.

*************
Naisip ko lang kahapon, hindi lahat ng kumakain sa McDonald's masaya.

HINDI MABABASA DITO

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 18 Oct 2009 07:42:00 +0000

Sa isang buwan ay magcecelebrate na itong blog ko ng kanyang ikaapat na kaarawan. 4 years old na ito. Matanda na. Mature na. Pero yung may-ari hindi pa rin... konti lang.

Halos 400 na rin ang naisusulat ko dito. Sa tingin ko noon kaya ko muntik na itong bitawan ay nasabi ko na ang lahat. Hindi pa rin pala. Natutunan ko, habang ikaw ay nabubuhay araw-araw may matututunan kang bago. At habang may natutunan ka, meron kang maisusulat. Meron kang maikukwento.

Mag-aapat na taon na ang blog na ito, pero kahit na ganoon, mayroon pa ring mga bagay na hindi ninyo mababasa dito. Mga bagay na hindi ko gagawin sa mundo ng blogosperyo. Unang-una dahil sumusunod ako sa blog etiquette. At pangalawa, maraming nakakakilala sakin sa tunay na buhay na nagbabasa ng blog na ito.

Kaya ngayon, ililista ko dito ang mga bagay na hinding hindi ko gagawin at hinding hindi ninyo mababasa dito.

MGA KWENTONG KAMUNDUHAN
Rated General Patronage ang blog kong ito. Kaya corny man ay hindi talaga ako magsusulat ng mga post tungkol sa aking mga karanasan bilang isang lalakeng makamundo. May naisulat na akong noon tungkol dito, pero yung mga kwentong iyon ay mga kwentong kapupulutan ng aral. Gaya ng huwag makikipag eyeball kung kani-kanino lang. Huli na yun, at marami atang nagtataasan ng kilay nang mabasa nila yung sinulat ko na yun. Basta ang dapat niyo lang tandaan, hindi ako magsusulat ng mga makamundong post hindi dahil walang aksyon na nagaganap sa buhay ko (meron naman paminsan minsan)... pero dahil gentleman ako. Hehehe

PULITIKA
Unang-una, wala akong karapatan magreklamo sa gobyerno, kahit na gaano kakurakot pa ito. Hindi pa ako bumoboto. Tsaka wala naman akong masasabi tungkol dito. Sa ngayon, wala rin naman akong pakialam. Hindi ako maopinyon pagdating sa mga pulitikal na topic. At ayoko rin namang magpanggap na may alam, dahil wala rin naman. Magmumukha lang akong tanga. Siguro pagnakaboto na ako.

BLOGWAR
Hinding hindi ako mang-aaway sa kapwa ko blogero. Kung hindi sang-ayon sa opinyon ko ang isang tao, ayos lang. Karapatan nila iyon. Hindi ako mag a-unfollow ng isang blogger dahil hindi ko nagustuhan ang sinulat nitong kumento sa isang post ko. Hindi ako mapipikon sa opinyon sa akin ng mga mambabasa, dahil kahit papano laitero din naman ako. Madali lang naman ang dapat gawin kapag hindi ko nagustuhan ang mga pinagsasabi ng isang tao, wag balikan ang blog niya. Tapos. Di ako magpapalaki ng issue, pasisikatin ko lang yung taong yon. Ika nga, make love not war. Pero if I make love, di ko isusulat iyon.

KALALIMAN
Aaminin ko, mababaw na tao lang ako. At ako yung tipo ng mambabasa na gusto ko naiintindihan ko ang binabasa ko sa unang basa nito. Ayokong dumudugo ang ilong ko, nagbabasa lang ako ng kwentong ligawan. Ayoko rin namang pinahihirapan ang mga dumadaan dito. Tsaka sa totoo lang, di ako malalim mag-isip. Mukha akong palaging nag-iisip, pero sa totoo lang nagspace out lang ang utak ko.

Yan lang naiisip ko ngayon. Ayoko naman magdagdag pa ng iba, kasi pag dinagdagan ko, baka wala na akong maisulat dito. Mahirap na, ayoko na magpaalam ulit, baka wala nang maniwala.

REPOST: WHY YOU HAVEN'T FOUND THE ONE

noreply@blogger.com (gillboard) — Tue, 13 Oct 2009 09:33:00 +0000

I've been hearing this question thrown out by a lot of people lately, so I think it's just high time that I write about it here. Yeah, this is another one of those 'singles' post, but I'm not emo or anything. I'm still okay with my status. My happiness is not dependent on whether I'm single, in a relationship, married or 'it's complicated'. But this post is not about me. I've talked about myself too much already it's nauseating.

So anyway, earlier I was texting with my friend, and she asked me why she still hasn't found the one. And it made me think... she is a very pretty girl. She's smart, funny and yeah, she's got like more than half of what I think what men are looking for in a woman. But she's still single. I told her, she's still young, there's still alot of time to find the right man. But the question still lingered in my tired and sleepless mind.

Why are some people having a hard time finding the one?

1. YOU'VE GOT HIGH STANDARDS
Maybe you're looking for someone who's a rich, famous, good looking and smart man or a beautiful, athletic, caring and sexy woman. Reality check, it's very rare that anyone's got everything that you're looking for in a partner. They'll always have flaws. And if there is anyone at all like that who exists. Chances are they may not be looking for someone like you. Don't set your standards too high, because in one way or another, the person you're looking for may not exist, and you'll end up with nothing. Try a girl who accepts you for who you are, or a guy who makes you laugh. There's nothing wrong with having an ideal partner. Just make sure that they're real.

2. YOU'RE LOOKING AT THE WRONG PLACES
I highly doubt you'll find the love of your life in the chatroom. If you're a girl looking for a man who'd like to just stay with you at home and endure cheesy movie marathons, you won't find him in a club. If you're a guy looking for a girl who'd rock your world in the bedroom, the church is not the right place to scan for those kinds of women. Maybe I'm wrong, who knows, but the point is, if you're looking for a partner who has the same interests as yours, try to look for them where they could be found. Befriend a fellow blogger. Introduce yourself to people who works out with you. If you find someone interesting in a forum where you share the same hobbies (ie pinoyexchange), send him/her a personal message.

3. YOU'RE JUST WAITING
For guys, and I think I've said this a thousand times before already, YOU'RE SUPPOSED TO BE THE ONE LOOKING! People normally say they'll just wait for love. If someone's meant for you, destiny'll find a way for you two to meet. Yeah, that's very much possible... in the movies!!! Think about this, what if you're waiting for the right one to come... and that person's also waiting for you, are you willing to wait for something that's unlikely to come. Sometimes you have to do something else, if waiting is not working. That's how spinsters became what they are.

4. YOU'VE BEEN STUPID
Maybe you've found the right one, you just let him/her go. We've all made mistakes in our lives, and sometimes the consequence of those mistakes is our special someone. There's nothing wrong with that. But don't let that stop you from looking for the right one. I'm a firm believer that if the two of you are really meant to be, no storm or calamity will prevent you two from being together. Let that mistake be a lesson. Charge it to experience so that when the time comes that you two find each other again, you won't make the same mistake. Unless you're really stupid.

5. YOU DON'T LOVE YOURSELF.
I know most of what I'm saying is cliche. But the thing about cliche is, it's being said again and again because it is true. You'll never be happy with anyone else, if first and foremost you don't love yourself. For one, you will never believe that the person you're with loves you for what you are, because you yourself can't accept that you have faults. If you still have that, you'll never be contented. You'll always look for something more. In short, you're not yet ready that's why you still haven't found her or him.

I honestly believe I'm still not ready. I still have a lot of hangups, but I do love myself. I love myself too much, I'm like narcissistic. Nah just kidding. But seriously, at the moment (as in at THIS moment), I'm not really looking.

KWENTONG FX

noreply@blogger.com (gillboard) — Thu, 08 Oct 2009 19:10:00 +0000

Aaminin ko, may pagkatarantado ako. Actually, tarantado talaga ako. At dahil madalas akong walang magawa sa buhay, lahat pinagtitripan ko. Pati mga kasabay ko sa FX. Nakikichismis sa usapan ng buhay nila (lalo na kung nagyayabang yung kasabay ko). Meron ding mga nakakasabay kung saan magtataka ka sa mga desisyon nila sa buhay, at mapapaisip ka talaga.

Paano ko ba naman makakalimutan ang fx eh dun ko nakilala si Monday (actually hindi ko siya nakilala... nakakasabay lang). Hindi ko na siya nakakasabay ngayon. Pero alam kong sa PBCom Tower siya nagtatrabaho.

So ang mga susunod na kwento ay ang mga nararanasan ko bilang commuter at suki ng mga manong fx driver mula baclaran hanggang samin o vice versa.

MICRO MINISKIRT GIRL
Dito ako nagtataka sa mga babae. Hindi naman sa lahat. Pero meron kasing hindi mo alam kung hindi sila nag-iisip o wala lang sila talagang choice. Una kong nakasabay si micro miniskirt girl sa fx mga dalawang linggo na ang nakakaraan. Doon siya sa likod ng sasakyan naupo, kahit na maluwang pa ang gitna at harapan (pero naintindihan ko kung bakit sa likod siya umupo dahil medyo extra large ang mga nakaupo sa harapan tsaka kasi nakita niya ako pumuwesto sa likod... hehehe). Anyway, saktong sa tapat ko siya umupo, at lo and behold, sa hindi sinasadyang pagkakataon, eh naaninagan ko ang isang bagay na hindi ko dapat maaninagan.

Maganda si Micro Miniskirt Girl. May pagka Maja Salvador kapag kulot ang hitsura. Maganda ang hubog ng katawan at medyo malaki ang hinaharap. Sa madaling salita, nakakali...maganda siya talaga.

Ang bitbit lang niya noon eh isang mahabang wallet at cellphone, kaya wala siya talagang maipantatakip dun sa dapat takpan. Pero kapag ganun naman, hindi siya dapat bumubukaka kasi mga lalake nasa harap niya. Yung isa pa mukhang DOM (hindi ako yon!!!).

Nakasabay ko nanaman siya kanina, at surprise surprise, nakamicro mini nanaman siya. At kung nung unang beses, puti ang naaninagan ko, kanina naman ay pink. Di ko alam kung nananadya siyang bumukaka dahil nasa tapat niya ako nakaupo. Di ko rin naman siya masisisi. Magkakakuliti talaga ako nito.

SI INDIANA JONES
Noong isang gabi, meron akong nakasabay sa fx na lalake. Syempre dahil nga pakialamero talaga ako, nakichismis ako sa kinukwento niya. Normally, ang mga driver yung madaldal, pero sa pagkakataong ito, yung lalake yung maingay. Hindi nga nagsasalita yung driver, at naaaninag ko sa salamin na natutulog yung babae sa tabi niya.

Anyway ulit. Parang word vomit, nagdadaldal siya ng mga bagay na hindi naman sa kanya tinatanong. "I'm an archaeologist sa UK. Alam mo yon, yung sa London?"

"Lumabas na ako one time sa BBC. Alam mo yun, yung channel na parang CNN ng Europe?"

"Yung tatay ko kasi archaeologist din, kaya sinusundan ko siya. Interesting din kasi trabaho niya."

"Divorce sila ng mama ko. Alam mo yun, yung hiwalay na?"

"May anak ako sa ex ko. Pero ayaw niya ipakilala sa akin."

Teka. Sa isip isip ko, parang pamilyar sa akin 'tong kwentong ito ah. Nag-isip ako ng isang minuto at alas, kilala ko yun. Kwento ni Indiana Jones yung buhay niya!!! Tang-ina, kasabay ko sa FX si Indiana Jones!!! Shet, parang boses bakla siya!!!

*************
Marami pa akong maikukwento sa inyo. Yung dalawang construction worker na naghoholding hands, yung magsyotang taglibog, yung tulog na baboy na nagbabaha ang laway at yung aleng nakaaway ko sa sasakyan. Pero sa susunod na. Para marami akong maisulat dito sa blog na ito.

MY TOP FILMS: PINAKAPANGET NA MGA PELIKULA

noreply@blogger.com (gillboard) — Sat, 03 Oct 2009 02:08:00 +0000

Normally, nag-iingles ako pag mga ganitong klaseng post ang sinusulat ko. Pero dahil adik ako ngayon, at dahil hindi magagandang mga pelikula ang nakasaad dito tatagalugin ko na. Mas madaling maiparating ang poot na nararamdaman ko kapag sa wikang tagalog ang pagkakasulat nito. Sa mga apektado, opinyon ko lang ito. Blog ko 'to kaya kahit anong gusto kong isulat, isusulat ko. Kung hindi kayo sang-ayon, gumawa rin kayo ng blog ninyo at doon ninyo ako siraan. Wala po akong balak na makipag-away kanino man.

So itong listahan na ito ay ang listahan ng pinakapanget na mga pelikulang napanuod ko sa buhay ko. Unahin ko na ang mga pelikulang Pinoy kasi marami naman talagang pelikula na hindi maganda. Meron tayong mga iilang may katuturan na napapanuod, pero kadalasan, wala talagang kwenta ang mga ginagawang pelikula. Maipares lang si Dingdong kay Marian ayos na. Mapagsama lang si AiAi at Piolo, go na. Magkaroon lang ng pelikula ngayong taon si Richard Gutierrez, papatusin na. Kaya bumagsak ang industrya, gawa lang ng gawa, akala mo naman quality. Ayan, di nako natahimik.

Sisimulan ko na ang listahan ko ng pinakapanget na mga pelikula. Salamat nga pala kina Lawstude, Joshmarie, Curbie at Gas Dude na sumagot ng tanong ko sa plurk.

10. Villa Estrella
Napakawalang kwenta ng pelikulang ito. Horror siya pero hindi nakakatakot. Drama, pero hindi nakakaantig. Action, pero ang lamya lamya. Palpak. Nanuod ako nitong pelikulang ito sa sinehan pa. Hindi man lang ako nagulat. Naasar ako sa kwento. Napakapredictable tsaka walang direksyon. Halatang hindi man lang pinaghandaan ang pelikulang ito.

9. Yamashita

Nagtataka ako sa Metro Manila Film Festival. Paano nakakapasa at nananalo ang mga pelikulang gaya nito. Hindi naman siya maganda. Dahil ba medyo mukhang ginastusan yung effects nito kaya 'to nanalo ng Best Picture. Wala namang sense yung pelikula. Nakakabwisit. Gusto niyang makiuso sa mga historical fiction na kwento na hindi naman talaga kapani-paniwala. Kumita ba ito?

8. Rollerboys
Aaminin ko, pinanuod ko ito sa sinehan. Paano noong bata pa kami, yung mga kapitbahay ko ay numero unong fan ni Patrick Garcia. Noong panahong payatot pa ito at mukhang bungo. Hindi ko alam kung ano nagustuhan ng mga batang iyon kay Patrick, pero patay na patay sila dito. Kaya nung unang araw ng palabas nito, hinila kami ng mga kapitbahay namin para panoorin itong pelikulang ito. Hindi ko siya nagustuhan. Ang corny. Ano ba naman ang magagawang kakaiba sa roller blades ng mga bata? Umiinit ang ulo ko.

7. I Do I Die Diyos Ko Day

Noong dekada nobenta, maraming pelikula ng Star Cinema ang maaari nating i-classify sa mga pelikulang wala talagang kwenta. Magbigay lang ng matinong lesson sa kwento, kahit pa basura yung istorya, ipapalabas nila ito. Habababa doo - Putiputi poo. Tong Tatlong Tatay Kong Pakitong-Kitong. Isprikitik something something Walastik. Salamat sa Cinema One napapanuod ko ang mga ito. Ang panget ng pelikulang ito. Pinoy version ng War Of the Roses (na gustung gusto ko). Basta ang masasabi ko lang, hindi siya nakakatawa.

6. Super B

Granted na medyo nakakatawa ang Booba (medyo lang), eto yung mga tipo ng sequel na hindi naman kailangang gawin pero para sa pera, gagawin pa rin. Hindi pinag-isipan, kung ano lang ang nakakatawa para sa lumikha nito, ipapalabas na. Walang kwenta ang pag-arte. Walang saysay ang kwento. Nakakaburaot ang mga artista. Hindi ko alam kung bakit pagkatapos ipalabas itong pelikulang ito, binigyan pa rin ng trabaho ang direktor. Kaya siguro hindi tuluyang sumisikat ang mga gaya ni Ruffa Mae, kahit na magaling silang komedyana. Kasi pumapatol sila sa mga ganitong proyekto.

5. ALL Bong Revilla Filmfest Movies
Oo na. Pinagkagastusan na ang mga effects ng mga pelikula niya tuwing filmfest. Kumbaga kung ikukumpara mo sa iba, pwede pang hollywood yung mga effect effect ng pelikula. Pero dahil sa sobrang gastos sa mga effects, nakalimutan nang gastusan ang mga manunulat, kaya kung ano-anong kwento na lang ang isinusulat nila. Resiklo, yung Enchanted Kingdom na movie, tapos may isa pa, tsaka yung Panday (na ipapalabas ngayong taon). Buti na lang at hindi na masyado kumikita ang mga ganitong pelikula. Patunay lang na nagiging matalino na ang mga Pinoy sa pagpili ng pelikulang papanuorin. Hindi lahat nadadala sa style. Kailangan din ng substance.

4. My Best Friend's Girlfriend

Napanuod ko ang kabuuan ng pelikulang ito sa bus. Aaminin ko, sumakit ang ulo ko. Ang sakit sa tenga pakinggan ng boses ni Marian Rivera. Hindi ko naintindihan ang kwento nito dahil sobra akong nadidistract sa boses ng artista. Aaminin ko maraming kinilig dun sa pelikula. Yung katabi ko, number one fan ata ni Richard Gutierrez. Kapag may kilig scene yung dalawang bida, talagang pinupukpok niya yung hita niya. Parang tanga lang. Nasa listahan itong pelikulang ito dahil napakababaw at sadsad na sadsad na ang kwento nito. At saka ang sakit sa ulo pakinggan ni Marian Rivera.

3. I.T.A.L.Y.

Napanuod ko ito kasi yung isang kaibigan ko patay na patay kay Dennis Trillo. At dahil hindi pa niya napapanuod yung pelikula, bumili ito ng piniratang dvd sa isang bangketa sa Quiapo. At dahil wala kaming magawa noong araw na yon, pinanuod namin ito. 15 minutes into the movie, naasar kaming pareho, napagdesisyunan naming manuod na lamang ng porn. Iyon na lang pala ang ginagawa ni Jolina ngayon. Sayang, tuwang tuwa pa naman ako sa love team nila ni Marvin dati. Panahon nga naman. Ewan ko ba ano meron itong pelikulang ito. Ang baduy!!!

2. Scaregiver

Hindi ko alam kung bakit na greenlight itong pelikulang ito. Hindi siya nakakatawa. Hindi ko kilala ang mga artista. Sabog sabog ang kwento, na parang nakadrugs ang nagsulat ng pelikulang ito. Nagpakita ang halos buong cast ng Eat Bulaga sa kabuuan ng pelikula, pero imbis na nakatulong, lalong sumakit ang ulo ko dahil sa kanila. Eto nanaman si Marian Rivera. At mas malala ang role niya. Buong eksena niya ata, wala siyang ibang ginawa kundi magbunganga. Seryoso, yun yata yung dahilan kung bakit nilagnat ako noong isang linggo. Napanuod ko rin ang kalahati ng pelikulang ito sa bus.

1.Payaso
Posible bang ang bata ay makaramdam ng depression. Normally dapat hindi, pero noong napanuod ko ang pelikulang ito noong bata ako, sobrang nadepress ako. Tungkol ito sa mga payaso pero hindi ito nakakatawa. Maraming bata sa kwento, pero ni minsan hindi ako naexcite. At si German Moreno ang bida dito. WTF?! Hindi ko na maalala kung tungkol saan itong pelikulang ito, basta ang naaalala ko gusto ko nang mamatay yung payaso dun sa pelikula. Tinatanong ko yung tatay ko palagi, bakit wala pang bumabaril sa kanya.

Marami pang pelikulang ganito Dream Boy, mga pelikula nina Judy Ann at Wowie, Apoy Sa Puso ng Samar (yung pelikulang may linyang saging lang ang may puso), mga pelikula ni Mark Lapid at ni Mikee Arroyo, Pacquiao, at karamihan ng mga pelikulang komedya sa Pilipinas. Mga dahilan kung bakit ilang taon kong iniwasang manuod ng mga pelikulang Pilipino. Dagdagan mo pa ng mga soft porn na pelikulang nagkukunwaring indie films. Juno at 500 Days of Summer, yan ang halimbawa ng indie film. Hindi Torotot o Silip.

Sinubukan kong maglagay ng mga litrato dito, ngunit nagloloko nanaman ang internet connection ko. Salamat Globe Broadband!!!

KWENTONG ONDOY

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 27 Sep 2009 09:05:00 +0000

September 26, 2009, 3:00pm

Walang tigil ang ulan, halos tatlong oras pa lang, mataas na ang tubig sa amin. Ang sabi ng mga kapitbahay, sa labas ng village namin hanggang baywang na ang baha. Ilang oras na lang, kapag hindi pa tumila ang ulan papasukin na ang tahanan namin.

Sabi ng nanay, iakyat na raw ang mga gamit at baka masira ang mga kagamitan sa bahay. Sa tulong ng mga kapatid, ng katulong at ng tatay, naiakyat namin ang aming mga kasangkapan sa ikalawang palapag ng aming tahanan. Kinuha ko ang mga gamit na hindi ko pwedeng iwan. Ang cellphone. Ang laptop. Ilang mga damit. Mga charger at mga litratong hindi dapat masira. Nilagay ko sa bag ko, kung sakali mang pasukin ang bahay namin.

Alas-kwatro ng hapon. Pumasok na sa bahay namin ang tubig baha. At mabilis itong tumataas. Sabi ng nanay, umakyat na kami.

Taos puso kaming nagdarasal sa Panginoon para tumigil ang ulan. Lumuluha na ang aking ama. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata.

Hindi pa rin tumitigil ang ulan.

Lumabas ako sa aking kwarto upang tingnan kung gaano kataas na ang tubig, at nagulat ako, na nasa ikatlong baitang na sa aming hagdanan ang tubig ulan at mabilis pa itong tumataas.

Tatlumpung minuto at dalawang baitang pa ang itinaas nito. Sa loob lang ng dalawang oras, kapag hindi pa humupa ang ulan maaaring pati ang ikalawang baitang ng bahay namin ay abutin na rin ng ulan.

Ngayon lang ako natakot sa buong buhay ko. Mabuti na lang at nasa tabi ko si Figaro. Ang aso naming anim na taon nang kasama namin.

Si Figaro ay isang Labrador. Unang asong may lahi na aking naalagaan. Sa kanya napunta ang unang bonus ko. Mabait si Figaro, marunong siyang umupo, tumayo, magpanggap na patay at napapasaya ang kung sino man sa pamilya naming nalulungkot. Anim na taon niya kaming kasama at lahat ng pinagdaanan kong kalungkutan, siya ay naging saksi. Ngayong nababalot ng takot ang pakiramdam namin, nagawa nanaman niyang pagaangin ang loob ko.

Alas siyete ng gabi, matapos namin kumain ng pamilya, nagulat kami ng ang aming mga paa ay mabasa ng tubig.

Sabi ng aking ama, kailangan na naming umakyat sa bubong. Hindi na maisasalba ang aming mga gamit. Kapag hindi kami lumabas, lahat kami'y malulunod sa loob ng bahay namin.

Mahirap lumabas, at kailangang sirain ang bintana namin. Unang umakyat ang aking ama, sinundan ni nanay. Pinauna ko na rin ang dalawang nakababatang kapatid at ang katulong. Sa mga oras na iyon, hanggang tuhod na ang tubig sa amin. Hindi ako makapaniwala na sobrang taas aabutin ang baha sa amin. Ni minsan ay hindi umabot ng ganito kataas ang tubig ulan. Grabe talaga ang hagupit ni inang kalikasan.

Woof woof!!! Natatarantang tawag sa akin ni Figaro. Hindi mapakali ang aso ko, halatang hindi alam ang gagawin. Nakapatong siya sa lamesa na ilang minuto na lang ay maabot na ng tubig ulan.

Tinangka kong buhatin ang aso para iabot sa pamilya, ngunit sa sobrang laki nito ay hindi kakayaning kunin ito. Hindi na niya alam ang gagawin kundi tumahol sa akin para humingi ng tulong. Ayaw ko naman na ilabas siya at baka anurin ng agos ng baha. Napgatong patong na lang ako ng ilang lamesa para doon ipatong ang aso. Umaasang hindi ito mababasa kapag tumigil na ang bagyo.

"I'm sorry." ang tanging nasabi ko kay Figaro. Nilalamig na ako. Mabigat man sa loob, kailangan ko nang iwan ang aso para iligtas ang buhay ko. Kumakahol ang aso ko, at sa gitna ng ulan hindi ko mapigilang tumulo ang luha.

"Kuya, si Figaro?" tanong sa akin ng bunso.

"I'm sorry." lang ang kayang sabihin ng puso ko.

Naririnig ko ang mga kahol ng aso ko. Umuungol. Umiiyak. Lahat kami umiiyak. Hindi dahil sa wala na ang mga gamit namin, kundi para sa aso naming wala kaming magawa para tulungan siya. Si Figaro na hindi nagsawang pakinggan ang mga problema namin. Na walang sawang pagaanin ang loob namin.

Walang tigil ang tahol ng aso namin.

Isang mahabang ungol.

Alas diyes ng gabi, tanging galit na galit na pag-agos ng tubig na lang ang naririnig namin. Nanlalamig. Nanlulumo. Nalulungkot. Ito ang pinakamahabang gabi ng buhay namin.

**************

Hindi lang tahanan at buhay ng tao ang nawala matapos dumaan ang bagyong Ondoy. Sa lahat ng pamilya ng mga nasawi, nawalan ng tahanan at ng mga mahal sa buhay, iniaalay namin ang aming mga panalangin.

SUB-ZERO

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 20 Sep 2009 23:12:00 +0000

Sub-zero ang tawag kay Katrina.

Palaban. Hindi nagpapakita ng nararamdaman. Pusong yelo. Malamig. Walang pakiramdam.

Tamang-tama sa trabaho niya. Abogada. Hindi siya dapat madaling madala ng emosyon. Mga talunan lang ang nadadala ng ganun. Bawal umiyak sa harap niya. Mahihina lang ang umiiyak. At walang puwang sa mundo niya ang mga mahihina. Ang mga talunan.

Pinalaki siya ng mga manhid na magulang. Sundalo ang ama. Doktora ang ina. Parehong hindi siya nakita habang lumalaki. Parehong kagalingan ang hinihingi sa kanya. Siya dapat ang pinakamataas ang grado. Ang pinakamahusay sa klase. Ang numero uno. Yun lang ang kailangan para iparamdam nila na mahal nila ang anak.

Dinala ni Katrina ang ugaling ito hanggang sa pagtanda. Hindi kuntento hangga't hindi siya ang pinaka. Kahit sa mga kapares nito, kailangan katulad niya. Pinakamagaling. Pinakamatalino. Malayo ang narating.

Isang araw nagising si Katrina na wala siyang makitang katulad niya. Kung meron man, iniiwan din siya. Hindi siya kayang tagalan. Hindi naiintindihan ang ugali niya.

Hindi niya malaman kung ano ang pagkukulang niya. Maganda siya. Matalino. Magaling sa kama. Pero bakit walang nagmamahal sa kanya?

Tatanda ba siya na mag-isa?

Isang gabi, sa gitna ng sayawan, hindi niya nakayanan. Walang nagnanais na isayaw siya.

Sa unang pagkakataon, nangilid ang luha ni Katrina. Mag-isa lang siya, habang ang lahat ay nagsasaya.

Sa unang pagkakataon, bumigay siya.

Sa unang pagkakataon, natunaw ang yelo.

Umiyak siya.

*****************
Para sa isang kaibigan. Walang masama na ipakita ang iyong kahinaan. Wala rin masama na humingi ng tulong sa iba. Hindi yun nakakahiya. Maging matapang ka lang. Madaming nagmamahal sa'yo.

Kaya mo yan.

REPOST: KWENTONG COLLEGE

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 13 Sep 2009 06:50:00 +0000

Nanunuod ako sa tv ngayon ng UAAP Cheerdance Competition, kaya nainspire ako magrepost ng mga kwentong college. Paborito ko tong palabas na 'to kapag UAAP season. Siguro more than sa laban ng ADMU vs DLSU (kasi di naman ako estudyante ng dalawang eskwelang iyon. Pero yay at laglag La Salle sa finals!!!

**********
Etong huling apat na taon ng pagkakaroon ko ng baon ang aking pinakapaboritong baitang ng pag-aaral. Marahil eh dahil sa sobrang nagkaroon ako ng kalayaan dito kesa nung nasa hayskul at elementarya ako. Malayo ang bahay ko sa pinag-aaralan ko, kaya pwede kong gawin ang gusto ko, na hindi natatakot na may magsusumbong sa magulang ko sa mga kalokohang pinaggagagawa ko (as if naman meron).

Pero, ang isa sa nagustuhan ko, eh nagbalik ang talino ko. Noong nakaraan eh medyo nalunod ako sa gitna ng nagdadamihang mahuhusay na mga kaklase, pero nung kolehiyo ako, eh madalas na akong napupunta sa Top Ten at nagkakaroon ng certificate sa pagiging Dean's List.

Pero kahit ganun, eh medyo feeling ko eh out of place ako. Paano naman kasi, noong mga panahong iyon, eh tahimik akong tao at mahiyain ng sobra, pero ang kurso na kinuha ko eh Marketing Management, na HINDI para sa mga maninipis ang balat. Sabi ko, dadaanin ko na lang sa aking creativity ang kursong ito. Pero nagpapasalamat pa rin ako, kasi kung di dahil dun, di ko matututunang makihalubilo sa ibang tao.

O siya, ang haba nanaman ng intro ko, umpisahan na natin to...

FIRST YEAR COLLEGE
Mga bagong mukha, pero parehong kasarian pa rin ang mga nakahalubilo. Ibig sabihin nito, mula grade one hanggang 4th year college, eh all-boys ang paaralan ko. Dito ko unang narealize na hindi ako marunong makihalubilo sa mga babae, nang magkaroon kami ng soiree, eh halos isang oras kaming hindi nag-uusap ng kapartner ko. As in titigan all around lang. Siguro, dahil hindi rin kasi kagandahan masyado si Cindy, kaya di ko siya pinapansin. Pero kahit na, that's not an excuse.

Unang taon pa lang, eh napasama na ako sa isang road trip kasama ng aking mga kaklase. Nagpunta kami sa resort ng kaklase kong si Richard Mari (mag-eevolve yan... just wait and see). Di ko na alam kung ano yung topic ng subject namin, kung bakit namin naisip mag roadtrip, pero alam ko nagswimming lang kami, at nagtrekking dun sa Laguna. At ang project namin eh wala talagang kinalaman sa ginawa namin. Wala lang, getting to know each other moments lang ang naging drama namin.

Mga taong tumatak ang personality para sa akin... sina Tedd (di mo alam kung talagang henyo ba, kasi parang maypagkamay sayad din ang ugali minsan), Jerome (na lider-lideran ng buong klase), Brian (ang pinakaclose ko na kaibigan ng buong college life ko), Arvee (na mistulang fan ko, na sobrang taas ng tingin sakin, ewan ko kung bakit) at si Pox (nag-iisang tao na galing sa parehong high school na pinanggalingan ko.

SECOND YEAR COLLEGE
Isang araw noong kolehiyo, eh naisipan ng homeroom class namin, na magkaroon ng Family Day nang magkakilanlan ang mga pamilya naming mga magkakaklase dahil block section kami. Isinama ni Tedd ang pinsan yang Bb. Pilipinas winner na si Colette. Dun sa party, may misa, at pag may misa, may Ama Namin. Syempre diba holding hands ang drama pag yun ang kinakanta. Si JR, ang pinalad na katabi ni Colette. Ang loko, ngayon lang nakatabi sa isang pageant winner eh nanginginig sa kabuuan ng kanta. As in ang kamay eh parang tinamaan ng Intensity 7 na lindol sa panginginig.

Eto ang taon na una kaming nagkaroon ng seryosong term paper project at defense. Dahil nga medyo nerdy ang perception sakin ng mga kaklase ko, eh ako ang nagsulat ng papel namin, tapos ang mga kaklase ko ang nakakuha ng mas mataas na puntos kasi ako tahimik lang nung defense. Sabi ko, di na mauulit yung ganun, kaya iba na ang team na sinasamahan ko matapos nun.

Nagsimula na rin akong magkaroon ng nightlife nitong taon na ito. Kasi literal na gabi na natatapos ang klase namin. Alas-9 ng gabi!!! Dahil mukhang mayaman si Richard, eh ilang beses siyang nahold-up sa Recto. Mangilan-ngilan na rin sa mga kaklase ko ang nagkakotse.

As usual nainggit ako, kaya nag-aral akong mag-drive. Pero tinigil ko rin ang pangarap na magkaroon ng kotse, nang isang beses habang nagpapractice ako, eh muntik na akong patayin ng tatay ko. Galit siya dahil excited akong ipark yung kotse namin, di pa pala bukas yung gate.

THIRD YEAR COLLEGE
Nakaalitan ko ang isa kong mabuting kaibigan na si Pau dahil sa pila sa McDonald's. Pero nagkabati din kami kapaskuhan. Tapos nag-away nanaman kami ilang buwan after nun, sa parehong kadahilanan. Akala mo, pagdating mo ng College eh mawawalan ka ng mga kaibigang parang bata mag-isip.

Hindi ko naenjoy masyado ang Christmas break noon dahil yun yung panahon na natuto akong magyosi. Ang tapang ko noon, at unang stick ko eh Philip Morris. Kinagabihan, nagsimula akong lagnatin. Isang linggo bago ako gumaling. Di na ako humithit ng yosi matapos nun (juts na lang).
Eto rin ata yung taon na sumali ako sa Weakest Link. Naging celebrity ako sa klase namin dahil dun. Pero di dahil sa nanalo ako, kundi dahil natanggal ako sa katangahan ko. Hindi yun dahil sa wala akong nasagot, pero may nangyari dun sa palabas na naging dahilan kaya ako ang nagwalk of shame.

Si Richard Mari, na naging Richard, ngayon ay tinatawag na ngayong Marie. Tuluyan nang nagladlad ang loko. Nagsimula na rin akong mangolekta ulit ng komiks nitong mga panahon na ito. Nakikipagpustahan ako sa nanay ko na sa tuwing makakakuha ako ng average na 1 point something sa aking mga grado, eh may baon increase ako na pinambibili ko lang ng komiks.

FOURTH YEAR COLLEGE
Height ng katarantaduhan years ko ang huling taon ko sa kolehiyo. Dahil konti na lang ang units ko sa klase nitong mga panahon na ito, eh may mga araw na wala akong pasok. Pero umaalis pa rin ako, para magkaroon ng baon na ginagamit ko lang para manuod ng sine. Dumami rin ang mga imaginary projects ko, para makahingi lang ng konting increase sa baon ko, para pambili ng komiks. Oo na, masama na ugali ko noon, pero sinisigurado ko naman na napapalitan yang mga panggagago ko, kasi buong taon eh Dean's Lister ako.

Nagsimula na rin akong mag-ojt sa isang bangko sa Makati. Ang trabaho ko noon eh maggupit ng mga clippings tungkol sa kahit anong may kinalaman sa mga bangko. Taga-xerox. Tagabilang ng mga kiddie bags na pinamimigay sa mga nagbubukas ng kid's account sa bangko. Taga-solve ng hindi mabuong salita ng mga katrabaho sa Text Twist at higit sa lahat, ang pangunahing manunulat sa Newsletter ng buong kumpanya. Nang nawala ako, nawala na rin ang newsletter.

Ito rin yung taon na natuto akong maglaro ng baraha. Nagpapaiwan sa klase hanggang hatinggabi dahil naglalaro kami ng mga kaklase ko ng pusoy dos, tong-its, bluff at monkey-monkey. Lahat yun may pustahan.

Napagtripan din ako ng mga kaklase ko nitong taon na ito na gawing officer ng klase. Nominado ako sa halos lahat ng posisyon noon, pero talo hanggang sa posisyon ng secretary. Paano ba naman, yung mga kalaban ko dun sa pagiging presidente at bise eh mga gwaping, ano naman laban ko dun. Tapos sa pagkasekretarya, kalaban ko bading, di ko alam kung bakit ako nanalo dun, eh ang panget kaya ng sulat ko. Pero okay lang, pandagdag din sa resume ko yun.

Nagtapos ako nitong taon na ito na may medalya, kaya sobrang proud sakin ng aking angkan. Tatatlo pa lang kaming nakatapos ng kolehiyo sa loob ng apat na taon. Yung iba, kundi nagdrop out, eh inabot ng 6 o 7 taon bago nakatapos. Pero, habang yung iba kong pinsan eh nag-abroad para magtrabaho, naging modelo, nag-asawa ng mayaman... tapos ako bagsak call center.

NAYT SHIFT

noreply@blogger.com (gillboard) — Wed, 09 Sep 2009 12:09:00 +0000

Tatlong araw pa lang akong pumapasok ng panggabi, pero nabuburaot na ako. Ang hirap matulog sa umaga. Magigising ka sa tanghali, at hindi ka na makakatulog ulit. Tapos gustuhin mo mang gumimik pagkatapos ng trabaho mo, hindi mo naman magawa kasi wala pang bukas na kahit ano.
Di ko yata kakayaning uminom ng madaling araw. Nag-uumpisa na nga ako magyosi na hindi ko naman talaga gawain (yan di ko sinisisi sa schedule ko). At di dapat kalimutan, papasok ka sa gitna ng rush hour. Ang trapik!!! Hindi ako sanay!!!

Sabi ng kaklase ko, masasanay din ako. Dapat lang. Hindi kasi pwede na ganito na lang palagi. Pinili kong lumipat. Dapat kayanin ko. Kahit sobrang at home na ako sa petiks kong buhay sa dati kong unit, pinili ko pa ring guluhin ang mundo ko.

Iniisip ko na lang pera din to. Kumpleto night differential. Mga bagong mukhang makakatrabaho. Mas maraming responsibilidad, kaya di mabobobo utak ko. Tapos wala na ring pipilit sakin na pumasok ng sixth day OT. Isama mo nang mas maraming holiday ang Estados Unidos kesa New Zealand. At kapag pinalad pa, pag napromote ka, syempre more moolah. Pero syempre kailangan ko muna magpabibo.

Feeling ko call center na call center ang trabaho ko.

Kakayanin ko to.

Good luck.

Penge pa nga yosi!!!

CLASS OF '99

noreply@blogger.com (gillboard) — Fri, 04 Sep 2009 06:49:00 +0000

Maalala ko, ngayong taon pala dapat icelebrate ng klase ko ang aming ika-sampung taong anibersaryo mula nang kami'y magtapos nang hayskul. Matagal na akong nagsabi sa mga kaklase ko noon na magkaroon kami ng kahit na munting pagtitipon man lang para sa okasyong ito. Pero mukhang malabong mangyari ito ngayong 2009. Kunsabagay, hindi pa naman tapos ang taon. Malay natin bago magpasko mangyari ito.

Noong isang buwan ata, eh naitag ako ni Pareng Drake para magsulat ng mga kwentong mag-aaral. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako gumagawa ng tag, at hindi ito ang sagot ko sa tag na iyon. Ngalang, naisip ko kasi marami pa rin pala akong hindi naikukwento tungkol sa buhay ko noong hayskul ako. At marami pa akong hindi naikukwento tungkol sa mga kaklase ko. So dito, ilalaglag ko sila. Isa lang naman kasi ang kilala kong kaklase kong nagbabasa nito.

**********
Noong hayskul ako, ang pinakaayaw ko na class activity ang reporting. Paganapin niyo na ako ng babae sa mga role playing activity pero ayaw ko talaga na magreport sa harap ng klase. Sa totoo lang sa buong paglalagi ko sa hayskul isang beses lang ako nagreport sa klase. Parepareho kaming natrauma ng mga kaklase ko sa ginawa ko noon.

Sa Biology class kasi namin, nirequire ng guro namin na magkaroon kami ng individual report tungkol sa mga rock formation. Ako, bilang aanga-anga talaga sa science, hindi pinaghandaan yung report ko. Actually, pinaghandaan ko siya, nakahighlight yung mga importante kong dapat sabihin, at nakabullet yung mga topics ko. Pero pagdating nung araw ng reporting, binasa ko yung 4-page na research ko tungkol sa coke on rock formation (hindi coke na inumin). 40 minutes akong nagbasa ng research ko, na hindi naming lahat naintindihan (kahit yung guro ko). Anim kami sa grupo, pero ako lang yung nagsalita.

**********
Pero di lang naman ako yung nag-iisang ganun. Oo, aaminin ko ako yung pinakamalala, pero di lang ako yung may problema pagdating sa mga reporting. Meron akong kaklase, si Marc Anthony, mahusay siya talaga. Ang galing niya magreport, ang galing niya mag-english. Pero ang hilig niya sa 'uhm.' Parang every other word, uhm. Pag tinally mo yung uhms niya, 2:3. Sa bawat 3 salita may isang uhm. Meron pa, si John Michael, matatas din magsalita. Matalino. Kaya lang kapag nagrereport, ang hand gesture eh parang nagja... jabongga mag-isa. Talagang yung korte ng kamay eh parang hawak yung ano niya at nagmamaryang palad.

**********
Syempre di rin mawawala ang mga barka-barkada. Dahil all-boys school kami, malamang hindi mawawala ang mga hindi tunay na lalake. Sa klase namin, halos 1/3 sa amin eh tumitingin din sa mga kapwa lalake. Walang problema dun, actually ang klase namin ang sa tingin ko ang pinakamasayang klase noon. Ang ingay kase. Puros tawanan. Madaming rape rapean na nagaganap habang naghihintay ng guro. Tapos nabuo ng klase namin ang cast ng Gimik dahil sa kanila. Gusto ko sana isa-isahin, kaya lang di ko maalala kung sinu-sino yung mga artista sa palabas na yun (woooh, di daw!!!).

**********
Meron ding mga kontrabida syempre di mawawala yan. Unang-una na dyan ang kupal sa klase syempre. Yung kagaya ni Raymond (daw) na alam ng lahat na notorious na sipsip. Yung tipong ayaw mong ifriend kasi hindi ka rin naman pakokopyahin sa mga test. Andyan din ang mga kontrabidang mga guro gaya ni Mrs. Santos, na walang ibang alam gawin kundi pag-initan ang kanyang klase. Aawit muna kayo ng "Halina Espiritu Santo" pagkatapos aawayin kami.

**********
Syempre, ilalaglag ko na rin lahat ng mga personalidad sa klase. Si Dudoy, yung token chismosa. Si Ricardo, yung mahaderang bakla. Si Russell, yung pinakamatalino sa klase. Si Mikko, yung crush ng bayan at ng mga bakla. Si John Roben, yung sundalo ng klase. Si Zaldy yung notorious na sanggano. Si Angel, yung batang di mo alam kung may kulang na turnilyo sa ulo o talagang may pagkahenyo. Si Gian, yung batang may sariling mundo ng anime. Si Alex yung mahusay magdrawing. Si RJ, yung magaling maggitara. Si Marlon, yung laging pinagtitripan o class clown. At sina Bb. Wong, de Leon at lahat ng mga magagandang guro na dahilan mo para pumasok sa eskwela.

Tama na muna 'to. Sa susunod ulit.

KAUNTING UPDATE

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 30 Aug 2009 09:11:00 +0000

Natutuwa ako sa mainit na pagsalubong ninyo sa pagbabalik ko. Akala ko nung nagpaalam ako eh mawawala yung iilang mambabasa ko, pero marami sa inyo ang nag-iwan pa rin ng mga mensahe ng pagkalugod sa desisyon kong bumalik (kahit dalawang linggo lang naman talaga ako nawala). Pasensya na kung di na ako masyado makapagbloghop dahil medyo busy sa trabaho. Pero sinusubukan ko namang basahin yung mga sinusulat niyo kahit hindi ako nakakapag-iwan ng wala kong kuwentang mga kumento.

Hindi talaga ako nahuhuli sa mga bali-balita at goings on sa mundo ng blogosperyo. Natatawa nga ako at meron akong nababasang mga kaguluhan. Hindi na ako makikisawsaw bilang respeto na rin sa mga taong involved. Tsaka hindi ko rin naman kasi kilala yung mga taong may mga hindi pagkakasundo.

Tapos napapansin ko rin na maraming nagsisimulang umibig ngayon sa blogosperyo. Merong mga sawi (hindi naman ata mawawala yun), pero mayroon ding mga sinuswerte. Nagsisimula na nga akong mainggit eh... biro lang.

***********

Marahil alam ninyo ang dahilan ng desisyon kong gumawa ng iba pang tahanan. Meron akong mga personal na mga kaganapan na gustuhin ko mang ishare, eh marami nang nakakakilala sa akin dito na kilala ko sa tunay na buhay. Mga pamilya at kaibigan. Medyo sensitibo yung ilang bagay na iyon kaya di ko kaya isulat dito. Kaya gumawa akon ng panibagong mundo.

Pero syempre dahil marami na rin dito akong kilala, at nasubaybayan yung buhay ko, so magseshare na lang ako ng ilang mga bagay bagay na nangyayari sakin ngayon. La lang, baka interesado lang kayo malaman.

Bukas, officially Taong Grasa na ako. Nakilala ko na yung mga bago kong makakatrabaho, yung kras ko dun sa ibang department dati, kasama ko na ngayon. Ang bango bango kasi niya!!!
Sa kasamaang palad, teammate ko yung isang kablog ko. Joke lang LJ!!!
Wala na kaming maingay at malanding renter!!! Natutuwa ako't tatahimik na ang mundo namin.
Mukhang alam ko na ang bibilhin ko sa pagdating ng 13th month pay ko... PS3 Slim!!! yay!!! Nerd!!!
Iniisip ko kung idedelete ko na yung Friendster ko o kung magbabawas ako ng mga friends dun...
Medyo pinapaalala ng katawan ko na may UTI ako. Kinakatakot ko nga baka lumala yung sakit kong yun, kasi nahihirapan nanaman akong umihi.
Medyo nananaba nanaman ako. Paano ba naman, pagkatapos kong sabihan ang mga magulang ko na magpapapayat nako saka naman sila sinipag na magluto ng mga masasarap na putahe.
Napanuod ko last week yung District 9. Ang ganda!!!!
Ewan ko ba, pero naaadik ako sa mga kanta ni Taylor Swift ngayon. Sinisisi ko ang Myx at tuwing napapadaan ako sa channel na yun, iyon ang pinapatugtog... yung may cheerleader...
Nagpapakaloser pa rin ako dahil paminsan ang ginagawa ko lang eh maglaro ng XBox. Kahit wala akong bagong game.

Wala pala ako masyadong ikukwento. Sa susunod, medyo matinong post naman isusulat ko.

MY TOP FILMS: SUMMER 2009

noreply@blogger.com (gillboard) — Tue, 25 Aug 2009 21:42:00 +0000

I bet you did not expect to read an update so soon after I wrote my goodbye post. Me too. It's just that I missed writing here (and nobody reads my other blog). So I'm back. I probably won't be posting as often as before, maybe once a week. I'm still enjoying writing there, it's just that I have to have venue for these kind of posts and for my fiction.

The 2009 Summer Movie season is about to end in a few weeks, and the year's biggest films have already been released. So now, my dear kablogs, I give you my Top Films for the Summer Season 2009. And before I forget, no I did not see Terminator Salvation.

10.ICE AGE 3: DAWN OF THE DINOSAURS

Ice Age has always been hit and miss. The first one was a miss, while the second one improved a lot. I had high hopes with this movie when i first saw it's trailer. I've always liked dinosaur films (except for Land of the Lost), and expected for this film to be at least good. But just like above, this too was boring. You'd know immediately that it's not quite good when the cinema is packed with children but still it was too quiet. It's either those kids have been brought up extremely properly by their parents or the movie just sucks.

9.GI JOE: RISE OF COBRA

I'd be honest I geeked out the first time I saw the picture of Snake Eyes last year. And when it was announced that the Director of The Mummy was attached to the film, I was ecstatic. And then I saw the trailer. I forgot, the director of The Mummy, also made Van Helsing (a film that I really didn't like). I knew the film will be funny with a Wayans in the cast but I did not have high expectations with this one. The trailer was boring. Reading the reviews, I hoped that the action will be good, but then the whole 2 and something hours that I was in the cinema, I felt nothing. This was not the GI Joe I remember when I was a kid. It was all flash and fancy, but with no depth.

8.X-MEN ORIGINS: WOLVERINE

I saw the leaked version and thought it was okay. Of course it was unedited so I didn't expect to be blown away. But when I did see the real film, I realized that Wolverine lacked the style and panache that made X2 an awesome movie. Save for Deadpool and Gambit, this wasn't really a very good movie. It did rank higher though because obviously I'm a nerd, and my fanboy self was screaming everytime I can identify a mutant that made a cameo in the film.

7.DRAG ME TO HELL

This is where the good films (at least for my taste) begins. I loved Drag Me To Hell. It wasn't as scary I thought it would be. It was actually funny at times. And knowing that this is a Sam Raimi film, I loved the shoutouts to his previous movies. The effects were old school but it was cool. It works actually. It's not a film that bragged about state of the arts effects but of old-school horror-making. The movie is absolutely disgusting but it was fun. And I liked it.

6.TRANSFORMERS 2: REVENGE OF THE FALLEN

Yeah, alot of people say that the latter half of the movie was dragging. There were too many robots that you'd have a hard time identifying them and that the film isn't as good on your second viewing as your first. That maybe true. But I don't care about other people's opinions. I liked the film. I thought it was funny. I thought that it's dumb. And I thought that it's one cool sequel.

5.HARRY POTTER AND THE HALF-BLOOD PRINCE

My nephew and niece thought it was boring. Alot of people thought that this was the worst of the series. Some slept through the entire film. I say they don't appreciate beauty. Among all the Harry Potter films, I thought that this one was the most beautiful film technically. I didn't like the book, so I didn't think this film will change my mind. But I liked the film. I thought it was somewhat faithful to the source material, and by doing that there's not much the director can do. But the film is pretty.

4.THE HANGOVER

Sometimes you go to a cinema without expecting a film to be good and then go out pleasantly surprised. This was one of three films that surprised me. Watching the trailer, I thought The Hangover would be bad. But then I realized it's stupid on purpose. I thought it was really stupid what the friends went through, but it wouldn't be funny if they didn't go through that. Like I said, this was stupid on purpose. Oh and yeah, Heather Graham is there too. She's hot. I loved the breastfeeding scene if just for her boobs..

3.THE ORPHAN

You'll know you like the film if at the end of it you feel for the characters. I hated Esther the whole movie. She was insane. Literally. Watching the movie, I remember Macaulay Culkin's The Good Son, only thing is, this one's got a different twist. It's one that you would not expect. The movie, while not having big named stars attached to it, is one of the better surprises for me this year. Two thumbs up.

2.UP

I'm not sure what good words haven't been said about this movie. I loved it. It's funny, poignant, touching, all the ingredients of an awesome Pixar movie. I loved Doug, Kevin was hilarious, Carl is grumpy and brought all the drama, and Russell, he just looks like Kuya Kuri's son. I think this is one of the best movie that came out of Pixar, and I think that I've said all that there is to be said when I last posted about this movie. Easily one of my favorites this year.

1.STAR TREK

I don't know how much hype this film had prior to it's showing. All I know was JJ Abrams (creator of Lost) does good stuff. Honestly, I did not have any expectations on this movie as I'm not really and never was a trekkie. I found all previous (or the last 5 films of the series) to be very uninteresting. But this movie blew all my expectations away. It's exciting, action-packed, it is faithful to the history of the franchise and just made Star Trek cool and not geeky. This is supposedly the first part of a trilogy, so now I'm eagerly awaiting for the next ones to come.

OMEGA

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 09 Aug 2009 01:41:00 +0000

I think I lied the last time when I said that the post was not about me not being with someone. Well, that's partially true. I'm not in a hurry. I'm not desperate. I'm not lonely nor in heat (well for now). I guess I just haven't met anyone lately that makes me go jittery. There's Monday of course, but I don't think I'll ever muster up enough courage to introduce myself. That's a lost cause.

So with what recently happened with me and the singer, I thought I needed to be good. I need to be a man who people will think would be the guy who could be their better half. A better man.

But then I realized that I am a good guy. To the point that I'm actually treated like a doormat. People borrow money from me, then forget about me when they don't want to pay. Friends approach me when they have a problem, and sets me aside once everything is alright.

I should actually learn how to be bad.

**********
Honestly, I am thinking of writing another blog. I've actually already opened a new one. One where I could say everything that I wanted to say. This blog has been open to my family. To my friends. And I wanted to have a place where I can write everything. Everything.

I have written alot of stories here, yet there are alot that's still unsaid. And there are more to be told. But due to this being open to the public, I have to be reserved. I have to be composed. Not to tell you everything, afraid that it might make you change the way you see me.

So I thought four years of writing as Gillboard has been long enough. I should write as Gilbert now.

Believe me, when I started writing this post I had no intention of ending this blog. But I think this is the right thing to do for me.

Don't worry, I'm not really closing this blog. I've met a lot of great people through this medium and I'm not going to just leave this way. I will still be visiting. Maybe as Gillboard, maybe as Gilbert. Who knows, but I'll still be around.

That's for sure.

**********
I guess what's left to say here is my thanks. To all the people who stumbled upon this little blog, followed my little misadventures and eventually became my friend.

Salamat sa lahat ng nag-iwan ng kanilang mga kumento at opinyon sa mga naisulat ko. As much as you got to know me, mas nakilala ko rin kayong lahat sa sinusulat ninyo. Thank you.

Salamat sa mga naglink sa blog ko, kahit hindi ko naibalik yung favor. Salamat dahil kahit papaano, naaliw, nakarelate at binigyan ninyo ng oras itong tahanan ko, kahit na pwede kayong bumisita sa mga blog o site na mas may katuturan. Thank you.

Thank you sa lahat ng nagfollow sa blog ko. For showing your interest sa lahat ng sinulat ko. Pasensya kung minsan hindi ako nakakabisita sa tahanan ninyo. Di pa naman ako tuluyang mawawala. Lilipat lang ako ng tahanan.

I'm sorry kung di ko muna sasabihin dito kung saan ako lilipat. But I'll still keep in touch. Tinetreasure ko lahat ng nakilala ko dito para lang talikuran ko.

DI AKO MABAIT

noreply@blogger.com (gillboard) — Fri, 07 Aug 2009 03:56:00 +0000

Napapaisip ako nitong mga nakaraang mga araw kung mabait nga ba talaga ako?

Kung naaalala niyo yung huli kong post (basahin niyo na lang sa ibaba). Ginawan ko kahapon ng paraan na makamot yung kati sa katawan ko. Sinubukan kong lambingin kahapon buong araw si Singer para kami'y magkita ulit.

Mahaba-habang bolahan at text textan bago ko siya napa-oo na makipagkita sa akin ngayon.

Ngayong hapong ito dapat talaga kami magkikita. Manunuod ng The Proposal sana tapos diretso kung saan. Pero sa huling minuto, nagtext ako. Ayoko nang ituloy ang pagkikita. Sinabi ko na lang dahilan ay ang bagyo kahit na dalawang jeep lang ang pagitan ng mga tahanan namin.

Wala lang, nananarantado nanaman ako. Yung init na nararamdaman ko kahapon at noong isang araw nawala lahat, at kasabay nun ang interes ko sa kanya.

"Ayos ka rin no, after mo akong bolahin kahapon, you'll bail out naman ngayon." text sakin ni Singer.
"I'm sorry. Ayoko talagang lumalabas ng bahay kapag naulan."
"Gil, alam natin pareho na bullshit yung excuse mo. I think it's better if you remove my number sa phone mo." huli niyang text sakin.

Napapaisip nanaman tuloy ako kung mabait ba talaga ako. Alam kong na gawain ng isang certified tarantado talaga yung ginawa ko ngayon. Pero alam ko rin na mali kung tinuloy ko yung pakikipagkita ko sa kanya.

Kung alam ito ng mga kaibigan kong barako, malamang nabatukan na ako. Andyan na yung palay, tutukain ko na lang, lumayo pa ako. Tapos, iyon pa ang hinahanap hanap ko. Kung tutuusin, wala talaga akong karapatan na magreklamo, kasi lahat naman ng ginagawa ko, desisyon ko lahat ito. Ang talikuran ang pagkakataon na makipagtalik. Ang hindi magpakilala sa natitipuhan kong kasabay sa sasakyan. Ang pagiging single hanggang ngayon.

Hindi talaga ako mabait. Tarantado ako. Suplado. Mas uunahin ko ang mga wisyo ng katawan ko, kesa kapakanan ng ibang tao. Wala akong ibang iniisip kundi ang sarili ko. At hangga't hindi ako nagbabago, malamang mananatiling ganito ang buhay ko.

Mag-isa at walang nakakasama.

Narealize ko, ito maaari ang dahilan kung bakit hanggang ngayon eh single pa rin ako.

**********
This is not a rant post about me being single. Like I've been saying, I'm not desperate. This is not a post about me wanting to be with someone. I'm writing this, in the hopes that I'll get to know myself better. And in doing so, I hope that this'll help me to become a better person.

Again, I'm not sad. I'm not lonely. Maybe I'm a little bit confused. But still I am happy. I am blessed with having a job that I like. Having friends who love me. And things that occupy my lonesome time.

INIT SA TAG-ULAN

noreply@blogger.com (gillboard) — Wed, 05 Aug 2009 11:58:00 +0000

Minsan...

Kahit gaano ka pa kakuntento sa buhay mo...

Kahit gaano mo napapaniwala na talagang masaya ka...

Kahit pa napapaligiran ka ng mga taong gusto mong nakakasama...

Kahit ramdam mo na lahat ng tao nasa iyong likuran...

Kahit nandyan silang lahat...

Wala ka pa ring malalapitan...

Para labasan ng init ng katawan.

**********
Mukhang wrong timing yung pagdecide ni Singer na ako'y tuluyang kalimutan... Paano na ang lima't kalahating araw na bakasyon ko?

I'm in frickin' heat!!!

DAHIL GALING AKONG ALL-BOY'S SCHOOL...

noreply@blogger.com (gillboard) — Sun, 02 Aug 2009 22:35:00 +0000

... natuto akong makisama sa lahat na klase ng tao.
... matakaw ako.
... nalaman kong pwede kang lumaban kapag alam mong ikaw ang nasa tama, at sadyang tanga lang yung titser mo.
... naging magaling akong mambola sa mga love letters.
... maaga akong natuto sa mga makamundong bagay.
... hindi ako marunong masyado na makihalubilo sa mga babae, na hindi nagmumukhang manyak o bastos.
... naging medyo maluho ako sa mga gadgets.
... natuto ako kung paano hindi mahahalata na hindi ako nagbayad sa jeep.
... naging magaling magtago sa mga taong hindi ko gusto.
... natuto akong uminom.
... narealize kong suspension ang kapalit kapag pinahiram mo yung ID mo sa ibang tao.
... nalaman ko ang mga pinaka-effective way ng paninipsip (pero syempre di ko ginagawa yun).
... medyo in-the-know ako sa mga gay lingo noong panahon na nag-aaral ko.
... napatunayan kong wala talaga akong pag-asang maging sports superstar.
... marunong akong gumawa ng pinakacreative na excuse para lumiban sa paaralan / trabaho.
... nakapag road trip ako.
... natuto akong kapalan ang mukha pagdating sa mga bagay na gusto/kailangan ko.

Buong buhay ko, all boys school ang pinag-aralan ko. Sa totoo lang, dapat alam ko kung paano manligaw, o kahit magpakilala man lang sa aking mga natitipuhan.

Pero bakit pagdating kay Monday, tumutupi kaagad ako?

A SAD DAY FOR FILIPINOS

noreply@blogger.com (gillboard) — Fri, 31 Jul 2009 21:45:00 +0000

Let's all pray for the repose of the soul of our Former President Corazon Aquino who died at 3:18 this morning.

A PRAYER FOR A HAPPY DEATH
Corazon Aquino

Almighty God, most merciful Father
You alone know the time
You alone know the hour
You alone know the moment
When I shall breathe my last.

So, remind me each day,
most loving Father
To be the best that I can be.
To be humble, to be kind,
To be patient, to be true.
To embrace what is good,
To reject what is evil,
To adore only You.

When the final moment does come
Let not my loved ones grieve for long.
Let them comfort each other
And let them know
how much happiness
They brought into my life.
Let them pray for me,
As I will continue to pray for them,
Hoping that they will always pray
for each other.

Let them know that they made possible
Whatever good I offered to our world.
And let them realize that our separation
Is just for a short while
As we prepare for our reunion in eternity.

Our Father in heaven,
You alone are my hope.
You alone are my salvation.
Thank you for your unconditional love, Amen.

**********
I was fortunate enough to have grown up during the time of Corazon Aquino's regime. I don't recall it being a very quiet time for the country, but I do remember it being more peaceful than the regime before it.

I don't personally know Tita Cory, the only time I had an inkling of her presence was back in first grade when during our Field Trip in Malacañang, our teachers told us to keep quiet because the President was sleeping in her room.

But I've always admired her. She was a very strong woman. Even in the face of death, she was unafraid. She faced the harshest of enemies, from a tyrannical dictator to unending coup attempts, even a couple of national calamities during her term and finally cancer. She braved them all with a straight face. Her only weapon, her faith.

I was browsing through the article written about her when she became Time's Woman of the Year, and I can't help but be astonished by what Cory, and her faith has achieved. A plain housewife who became a nation's commander-in-chief. As noted, I agree "Ninoy's destiny is to be assassinated, and hers is the presidency."

She is a great loss to the country. And today is a sad day for Filipinos indeed.